บทที่ 379: น้ำหอมมรณะ "กินยาสลบของฉันเข้าไปแล้วยังไม่ล้มอีกงั้นเหรอ? เป็นนักสู้ที่แข็งแกร่งจริงๆ" จูถิงกล่าวกับฮั่นเซิ่นพร้อมรอยยิ้ม ดูจะประหลาดใจอยู่ไม่น้อย "แกเป็นใครกันแน่?" ตอนนี้ฮั่นเซิ่นเข้าใจแล้วว่าจูถิงน่าจะเป็นสายลับที่แฝงตัวเข้ามาในสตาร์รี่กรุ๊ป ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่วางยาคนอื่นๆ ในกลุ่มด้วย อย่างไรก็ตาม ฮั่นเซิ่นยังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายสังกัดขุมกำลังไหน ฮั่นเซิ่นไม่ได้คาดคิดเลยว่าจูถิงจะเป็นสายลับ คนที่มีนิสัยหยุมหยิมแบบเขาดูไม่เหมือนพวกที่เหมาะจะเป็นสายลับเลยสักนิด จูถิงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "ไม่สำคัญหรอกว่าฉันเป็นใคร ประเด็นสำคัญคือแกควรจะรู้ว่าใครเป็นเจ้าของชีวิตแกต่างหาก" "แกต้องการอะไร?" ฮั่นเซิ่นจ้องมองจูถิงพลางเอ่ยถาม "ตอนนี้แกมีสองทางเลือก หนึ่งคือส่งกริชวิญญาณอสูรนั่นมาให้ฉัน หรือสองคือตายซะ ฉันเป็นคนยุติธรรมนะ แกเลือกเอาเองได้เลย" จูถิงยังคงยิ้มแย้ม "แกเห็นฉันเป็นไอ้งั่งหรือไง? ถ้าฉันส่งกริชให้แก ฉันก็คงตายเร็วขึ้นกว่าเดิมสิ" ฮั่นเซิ่นแค่นหัวเราะ "มันก็เป็นไปได้ที่แกจะรอดชีวิตหลังจากให้กริชฉันมา แต่ถ้าแกไม่ให้ แกตายแน่นอน ต่อให้ฉันจะไม่ได้กริชไปครอบครอง ฉันก็จะไม่ยอมให้หนิงเย่วได้มันไปเหมือนกัน" จูถิงกล่าวจบ เขาก็เรียกดาบวิญญาณอสูรออกมาแล้วฟันเข้าที่คอของฮั่นเซิ่น ในจังหวะที่คมดาบกำลังจะถึงคอ ฮั่นเซิ่นก็พลิกข้อมือและใช้กริชเข้าปะทะกับดาบ ทันใดนั้นมีเสียงแตกหักดังสนั่น ดาบของจูถิงหักสะบั้นลงทันที "อะไรกัน...?" จูถิงมองฮั่นเซิ่นด้วยความตกใจ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คาดคิดว่าฮั่นเซิ่นจะยังมีพละกำลังมหาศาลขนาดนี้หลังจากได้รับยาสลบเข้าไป ยาสลบที่เขาใช้นั้นไร้กลิ่นไร้รส หลังจากกินเข้าไปแล้วมันจะไม่ทำให้สลบทันที แต่จะออกฤทธิ์หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ยาตัวนี้เป็นความลับประจำตระกูลซึ่งไม่เคยทำให้จูถิงผิดหวังมาก่อน จูถิงชโลมยาลงบนเนื้อย่างและเฝ้าดูฮั่นเซิ่นกินเนื้อมันเข้าไปกับตา มันเป็นไปไม่ได้เลยที่ฮั่นเซิ่นจะไม่ได้รับผลกระทบ ฮั่นเซิ่นไม่ได้คิดอะไรมาก เขาพุ่งกริชเข้าใส่จูถิงทันที สำหรับคนที่ต้องการจะฆ่าเขา ฮั่นเซิ่นย่อมไม่มีความปรานีให้ การโจมตีนั้นรวดเร็วและดุดัน แต่จูถิงกลับเคลื่อนที่ในองศาที่น่าเหลือเชื่อและหลบหลีกกริชไปได้ ฮั่นเซิ่นรู้สึกเหมือนเขาเคยเห็นท่าร่างก้าวย่างแบบนี้จากที่ไหนสักแห่ง "ก้าวย่างเจ็ดบิดเบี้ยว! แกเป็นคนของตระกูลเฉินงั้นเหรอ?" ฮั่นเซิ่นจำได้ทันทีว่าเขาเคยเห็นท่าร่างของจูถิงที่ไหน เฉินจื่อเฉินเคยใช้เทคนิคเดียวกันนี้มาก่อน "แกจักตระกูลเฉินและก้าวย่างเจ็ดบิดเบี้ยวด้วยงั้นเหรอ?" จูถิงเองก็ดูประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าฮั่นเซิ่นจะจดจำท่าร่างของเขาได้ "สรุปว่าแกเป็นคนของตระกูลเฉินจริงๆ สินะ?" ฮั่นเซิ่นถามย้ำ "มันจะจริงหรือไม่ก็ไม่สำคัญหรอก แกบอกฉันมาดีกว่าว่าแกมีความสัมพันธ์อะไรกับตระกูลเฉิน ถ้าแกโชคดี บางทีฉันอาจจะไว้ชีวิตแกก็ได้" จูถิงกล่าวอย่างราบเรียบ "ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าแกจะเอาชีวิตฉันได้ยังไง" ฮั่นเซิ่นกล่าว "บนโลกนี้มีพลังหลายรูปแบบ การใช้ยาก็เป็นหนึ่งในนั้น ซึ่งมันคือความถนัดของฉัน ตอนนี้แกติดพิษของฉันแล้ว และจะตายเมื่อไหร่ก็ได้" จูถิงกล่าว "ดูเหมือนว่ายาของแกจะใช้กับฉันไม่ได้ผลนะ" ฮั่นเซิ่นตอบโต้ "ตอนนี้แกควรจะคิดมากกว่าว่าทำยังไงฉันถึงจะไว้ชีวิตแก" จูถิงยิ้มแล้วพูดว่า "แกคิดว่ามันน่าประทับใจนักเหรอที่ยังไม่สลบไป? ยานั่นมันแค่ทำให้หลับ แต่พิษที่ฉันพูดถึงน่ะมันคนละเรื่องกันเลย" จูถิงยกมือขึ้นมาจดจมูก ทำท่าทางราวกับลุ่มหลงในบางสิ่ง "แกได้กลิ่นหอมไหม? มันไม่ใช่น้ำหอมหรอกนะ แต่มันคือพิษของจริง แกเคยได้ยินวิชาจีโนระดับไฮเปอร์ที่ชื่อว่า 'น้ำหอมมรณะ' ไหม? มันจะทำให้ผู้ใช้พัฒนาพันธุกรรมที่ผลิตพิษออกมาได้ แต่ละคนจะมีพิษที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ดังนั้นต่อให้แกจะฝึกวิชาน้ำหอมมรณะเหมือนกัน แกก็ไม่สามารถสร้างยาถอนพิษของฉันได้ และเท่าที่ฉันรู้ ฉันเป็นคนเดียวที่รอดชีวิตหลังจากฝึกวิชาน้ำหอมมรณะ ซึ่งตอนนี้มันกลายเป็นวิชาต้องห้ามไปแล้ว" "ฉันไม่เชื่อหรอกว่าแกจะวางยาฉันด้วยกลิ่นได้" ฮั่นเซิ่นกล่าวอย่างสงบนิ่ง "ตอนแรกฉันก็ทำไม่ได้หรอก แต่ในเมื่อแกถูกวางยาสลบไปก่อนหน้านี้แล้ว มันจะช่วยกระตุ้นให้น้ำหอมมรณะออกฤทธิ์ในตัวแก" จูถิงยิ้มและกล่าว "งั้นฉันก็เป็นคนที่ตายไปแล้วงั้นสิ?" ฮั่นเซิ่นถาม "แกบอกฉันได้ไหมว่าแกเป็นใคร?" "มันก็ไม่แน่เสมอไปหรอก ในเมื่อฉันผลิตพิษได้ ฉันก็สร้างยาถอนพิษได้เหมือนกัน ถ้าแกส่งกริชวิญญาณอสูรนั่นมาให้ฉัน ฉันจะยอมให้แกรอดชีวิต" จูถิงหรี่ตามองพลางกล่าว "ฉันจะเชื่อแกได้ยังไง?" ฮั่นเซิ่นถาม จูถิงกางมือออกแล้วพูดว่า "ความจริงแล้ว ฉันไม่มีความจำเป็นต้องฆ่าแกเลย หลังจากเกิดเรื่องนี้ขึ้น ฉันก็คงอยู่ในสตาร์รี่กรุ๊ปต่อไปไม่ได้แล้ว การฆ่าแกไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรกับฉัน และถ้าไม่มีกริชนั่น แกก็ไม่มีค่าอะไรสำหรับฉันอีก" "แล้วถ้าฉันไม่ยากให้แกกล่ะ?" ฮั่นเซิ่นกล่าวอย่างเรียบเฉย จูถิงมองฮั่นเซิ่นตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วหัวเราะเบาๆ ออกมา "ความจริงเรามาร่วมมือกันก็ได้นะ หนิงเย่วเสนออะไรให้แก? ฉันเสนอให้ได้เท่ากัน และจะช่วยล้างพิษให้แกด้วย แกคิดยังไงกับข้อเสนอนี้?" "ฉันยังต้องถามคำเดิม ฉันจะเชื่อแกได้ยังไง?" ฮั่นเซิ่นกล่าวอย่างสงบ เขาเพียงแค่พยายามหลอกถามข้อมูลให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ พิษพวกนี้ไม่ได้ผลกับเขามากนักเพราะวิชาผิวหยก "แกก็น่าจะรู้ว่าตอนที่ฉันใช้ดาบฟันใส่แก ฉันไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าจริงๆ มันก็แค่การข่มขู่เท่านั้นแหละ" จูถิงกล่าว ฮั่นเซิ่นไม่ได้พูดอะไร แน่นอนว่าเขารู้ว่าจูถิงไม่ได้ใช้กำลังจริงๆ อย่างไรก็ตาม ดาบนั่นเป็นดาบระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์ ฮั่นเซิ่นก็เลยฟันมันขาดเป็นสองท่อนเสียเลย "ตกลง ฉันจะบอกอะไรบางอย่างที่แกยังไม่รู้ให้ฟัง จริงๆ แล้ว ฉันพนันได้เลยว่าแกคงไม่รู้หรอกว่าตัวอะไรที่หนิงเย่วขอให้แกมาช่วยฆ่า" จูถิงถอนหายใจแล้วกล่าว "มันก็แค่สิ่งมีชีวิตระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่เหรอ?" หัวใจของฮั่นเซิ่นกระตุกวูบ แต่สีหน้าของเขายังคงนิ่งเฉย "สิ่งมีชีวิตระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์งั้นเหรอ? ก็อาจจะใช่ อย่างน้อยจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าพวกมันคือระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์จริงๆ หรือเปล่า" จูถิงแสยะยิ้ม "แกหมายความว่ายังไง?" ฮั่นเซิ่นขมวดคิ้ว "แกเคยสงสัยไหมว่าทำไมสิ่งมีชีวิตระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์บางตัวถึงแข็งแกร่งกว่าตัวอื่นๆ มาก อย่างเช่นตัวที่อยู่ในป่าดึกดำบรรพ์นั่น ต่อให้คนที่มีคะแนนจีโนระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์เต็มพิกัดจำนวนมากมารวมตัวกัน ก็ยังทำอะไรมันไม่ได้ พวกเราไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับมันด้วยซ้ำ แกไม่รู้สึกว่ามันแปลกบ้างเหรอ?" จูถิงหยุดชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ พูดว่า "แกเคยสงสัยไหมว่า... บางทีอาจจะมีตัวตนที่อยู่เหนือกว่าสิ่งมีชีวิตระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์?"