ตอนที่ 380: หลังจากที่ฉันอัดนาย หัวใจของฮันเซินเต้นแรง แต่เขายังคงแสร้งทำเป็นประหลาดใจและถามออกไปว่า "สิ่งมีชีวิตที่เหนือกว่ามอนสเตอร์ระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์งั้นเหรอ?" "ไม่อย่างนั้นนายคิดว่าทำไมหนิงเยว่ถึงต้องลำบากจ้างนายมาล่ะ? นายคิดว่ามันง่ายนักหรือไงที่จะแหกกฎเพื่อส่งเด็กที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าเข้าไปในโรงเรียนหรูๆ แบบนั้น? ถ้ามันเป็นแค่มอนสเตอร์ระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์ หนิงเยว่จะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร?" จูถิงไม่ตอบแต่ถามกลับแทน "ผมก็เคยคิดเรื่องนั้นนะ แต่มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเชื่อว่ามีระดับอื่นที่เหนือกว่าระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์ ในพันธมิตรเองก็ไม่มีข้อมูลเรื่องนี้เลยสักนิด" ฮันเซินยังคงหยั่งเชิงต่อไป "พวกเราเพิ่งเข้ามาในก็อด แซงชัวรีได้ไม่ถึงสองศตวรรษ ทุกอย่างในที่แห่งนี้ยังคงเป็นเรื่องใหม่สำหรับพวกเรา เราจะรู้ได้ก็ต่อเมื่อฆ่ามันได้สักตัวเท่านั้น ทั้งพันธมิตรและตระกูลหนิงต่างก็ต้องการหาคำตอบเรื่องนี้" "ในเมื่อพวกเขายังไม่เคยพบมัน แล้วนายรู้ได้ยังไงว่าต้องมีสิ่งมีชีวิตระดับที่สูงกว่านั้น?" ฮันเซินถาม จูถิงยิ้มแล้วพูดว่า "นายไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องนั้น ตอนนี้มีทางเลือกให้นายสามทาง ส่งกริชวิญญาณอสูรมาให้ฉัน หรือไม่ก็ร่วมมือกับฉันฆ่าสิ่งมีชีวิตตัวนั้น หรือจะยอมถูกพิษตายตรงนี้ นายเป็นคนฉลาดและควรจะรู้ว่าต้องเลือกทางไหน" "ถึงผมจะไม่ใช่คนฉลาด แต่ผมก็รู้ว่าควรเลือกทางไหน" ฮันเซินยิ้มและเดินเข้าไปหาจูถิง "ฉันไม่ได้อยากจะฆ่านาย แต่อย่าบีบคั้นฉัน ถ้าฉันไม่ได้กริชเล่มนั้น ฉันก็จะไม่มีวันปล่อยให้ตระกูลหนิงได้มันไปเด็ดขาด" ดวงตาของจูถิงเริ่มเย็นชาขณะจ้องเขม็งไปที่ฮันเซิน ฮันเซินไม่แม้แต่จะเสียเวลาตอบเขา เขาแทงกริชเข้าใส่จูถิงอย่างรวดเร็ว จูถิงแค่นเสียงและเร่งให้กลิ่นหอมกระจายตัวออกไป เขาคิดว่าฮันเซินที่โดนพิษไปแล้วจะมีอาการทรุดหนักลงในตอนนี้ ต่อให้ไม่ตายทันที ก็น่าจะสูญเสียความสามารถในการต่อสู้ไปจนหมด และถึงตอนนั้นเขาจะจับฮันเซินมัดเอาไว้ อย่างไรก็ตาม กลิ่นหอมกลับดูเหมือนจะไม่มีผลใดๆ กับฮันเซินเลย กริชพุ่งเข้าหาใบหน้าของจูถิงทันที ทำให้เขาตกใจสุดขีด จูถิงรีบใช้ 'เจ็ดกระบวนท่าบิดพริ้ว' เพื่อหลบกริช แต่กริชนั้นคมมากจนเขาทำได้เพียงแค่วิ่งหนีอย่างทุลักทุเล จูถิงตกตะลึง ไม่ใช่แค่พิษของเขาที่ใช้ไม่ได้ผล แต่แม้แต่ท่าเจ็ดกระบวนท่าบิดพริ้วก็ยังช่วยให้เขารอดพ้นจากมือของฮันเซินไม่ได้ ในไม่ช้า เขาก็พบว่ามันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหนีพ้น นอกจากนี้ จูถิงยังพบว่าการเคลื่อนไหวของเขาลำบากขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดเขาก็ถูกต้อนเข้ามุม "หยุดก่อน! เราเจรจากันได้ ถ้านายช่วยหนิงเยว่ฆ่าสิ่งมีชีวิตตัวนั้น นายจะไม่ได้อะไรมากหรอก แต่ฉันสามารถให้ข้อเสนอที่น่านใจกว่าเขาได้เยอะ!" จูถิงตะโกนออกมาด้วยความหวาดกลัวว่าตัวเองกำลังจะถูกฆ่า เปรี้ยง! ฮันเซินเมินคำพูดของเขาและต่อยเข้าที่ใบหน้าเต็มแรง จมูกของจูถิงเริ่มมีเลือดไหลและมีรอยหมัดประทับอยู่บนหน้า จูถิงกุมใบหน้าและลงไปขดตัวกับพื้น เปรี้ยง! เปรี้ยง! ฮันเซินไม่สนใจและยังคงระดมหมัดอัดเขาต่อไป จูถิงช็อกไปหมดแล้ว เขาคิดว่าตัวเองจะถูกจับ ถูกฆ่า หรือถูกสอบสวน แต่ฮันเซินกลับไม่ถามอะไรเลยสักคำก่อนจะลงมืออัดเขาจนหน้าบวมฉลึ่ง จูถิงพยายามจะสู้กลับ แต่นั่นยิ่งทำให้เขาโดนอัดหนักกว่าเดิม ฮันเซินไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพัก หมัดของเขายังคงระดมใส่จูถิง แรงปะทะทำให้อวัยวะภายในของจูถิงบาดเจ็บจนเขาร้องออกมาเหมือนหมูถูกเชือด เมื่อจูถิงหยุดชักกระตุก ฮันเซินจึงหยุดมือลง จูถิงคิดว่ามันจบลงแล้ว แต่มันกลับยิ่งแย่ลงไปอีก เพราะฮันเซินเชี่ยวชาญด้านการต่อสู้แบบคลุกวงใน เขาจัดการทำให้ข้อต่อของจูถิงหลุดออกอย่างง่ายดายจนจูถิงแทบจะสลบไป "หยุดเถอะ... พอที... จะถามอะไรก็ถามมา... โอ๊ย... นายอยากรู้อะไรล่ะ?" จูถิงกรีดร้องอ้อนวอน "เรื่องคำถามเอาไว้ก่อน ตอนนี้ผมกำลังโมโหนายอยู่ เพราะงั้นขอดูหน่อยว่านายจะทนโดนอัดได้แค่ไหน" ฮันเซินตอบอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะยื่นมือไปบิดหัวไหล่ของจูถิงจนหลุดออก จูถิงได้แต่กรีดร้องด่าทอด้วยความเจ็บปวด เขานึกเสียใจเหลือเกินที่เลือกฮันเซินเป็นเป้าหมาย ช่างเป็นไอ้โรคจิตจริงๆ ฮันเซินไม่ได้พยายามจะสอบสวนเขาด้วยซ้ำ แต่แค่จงใจอัดเขาเพื่อระบายอารมณ์เท่านั้น แม้แต่จูถิงจะพยายามใช้ข้อมูลมาแลกความเมตตาก็ยังทำไม่ได้ จูถิงอยากจะฆ่าตัวตายเพื่อหนีความทรมานนี้เสียให้พ้นๆ แต่เขากลับพบว่าข้อต่อเกือบทั้งหมดถูกฮันเซินจัดการจนหลุดไปหมดแล้ว เมื่อไม่มีแรงส่ง จูถิงแม้แต่จะฆ่าตัวตายก็ยังทำไม่ได้ ในที่สุด ฮันเซินก็น่าจะเริ่มเหนื่อย เขาปล่อยให้จูถิงนอนกองอยู่บนพื้นในท่าทางที่ดูแปลกประหลาดที่สุดและอาบไปด้วยน้ำตา ขณะที่ตัวเขานั่งลงบนโขดหินข้างๆ จูถิง "เอาละ ผมเป็นคนยุติธรรมนะ เพราะงั้นผมจะมีทางเลือกให้คุณสองทาง หนึ่งคือตอบคำถามของผม และสองคือตอบคำถามของผมตามความจริง เลือกเอาเองแล้วกัน" ฮันเซินมองจูถิงด้วยสีหน้าจริงจังแล้วพูดขึ้น "อะบา... อะบา..." จูถิงส่งเสียงแปลกๆ ออกมา ริมฝีปากของเขาขยับแต่กลับพูดอะไรไม่ออก เขารู้สึกหดหู่และคิดในใจว่า *นายทำกรามฉันหลุดแล้วยังจะมาให้ฉันตอบคำถามเนี่ยนะ?* "โอ้ ผมลืมไป" ฮันเซินเดินไปหาจูถิงและต่อกรามให้เข้าที่ *ไอ้โรคจิต* จูถิงคิดในใจแต่ไม่กล้าพูดอะไรออกมา ตอนนี้ฮันเซินทำให้เขาหวาดกลัวสุดขีด ฮันเซินไม่ใช่คนที่เจ้าเล่ห์ที่สุดที่เขาเคยเจอมา แต่เป็นคนที่แปลกประหลาดที่สุดอย่างแน่นอน นอกจากนี้ ความจริงที่ว่าฮันเซินมีภูมิคุ้มกันต่อพิษของเขายิ่งทำให้จูถิงรู้สึกพรั่นพรึง "นายบอกว่ามีสิ่งมีชีวิตที่เหนือกว่าระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์ พวกมันคืออะไร?" ฮันเซินถาม แม้ว่าฮันเซินจะไม่ได้พูดข่มขู่เลยแม้แต่น้อย แต่จูถิงกลับรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลังเพียงแค่ถูกจ้องมอง ด้วยความเจ็บปวดที่รุมเร้าไปทั่วร่าง จูถิงไม่กล้าอิดออดและรีบตอบว่า "ฉันก็ไม่รู้ มันเป็นแค่การคาดเดา ยังไม่เคยมีใครฆ่าสิ่งมีชีวิตประเภทนั้นได้มากก่อนเลยสักคนเดียว" "ถ้ามันเป็นแค่การคาดเดา ทำไมคนถึงยอมจ่ายหนักขนาดนั้นเพื่อมันล่ะ?" ฮันเซินทำท่าพร้อมจะอัดเขาอีกรอบ "อย่า... อย่าเพิ่งลงมือ! ที่ฉันบอกนายคือความจริง ทุกอย่างมันเป็นแค่ข้อสันนิษฐาน ถ้าเรามีความสามารถพอจะฆ่ามันได้ หนิงเยว่คงไม่จ้างนาย และฉันก็คงไม่ต้องยอมเสี่ยงขนาดนี้ กริชในมือนายคืออาวุธที่คมที่สุดเท่าที่เคยมีมา มีสิ่งมีชีวิตอีกมากมายที่แข็งแกร่งกว่าระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์ซึ่งไม่มีใครสามารถทำอันตรายพวกมันได้เลย อย่าว่าแต่จะฆ่าพวกมันเลย แม้แต่จะสร้างรอยขีดข่วนยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ..." จูถิงตะโกนออกมาสุดเสียง