ตอนที่ 646: วิญญาณอสูรทีเร็กซ์ ทีเร็กซ์ที่ตาบอดสนิทยังคงบินร่อนอยู่บนท้องฟ้า ท่ามกลางการระดมโจมตีอย่างหนักจากฮันเซินและจิ้งจอกเงิน เมื่อเวลาผ่านไป สภาพร่างกายของมันก็ย่ำแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด แต่กระนั้นมันก็ยังคงดื้อรั้นไม่ยอมสิ้นใจง่ายๆ สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าทีเร็กซ์ตัวนี้เสียเลือดไปมากแค่ไหนตลอดการต่อสู้ และมันทำให้ฮันเซินรู้สึกเสียวสันหลังเมื่อเห็นมันยังคงกระอักเลือดออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า ในขณะที่พยายามกระเสือกกระสนหนีไปทางอากาศ ในระหว่างที่ไล่ตามมันข้ามทะเลอันกว้างใหญ่ ฮันเซินใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่บนหลังปลาไหลเงินของเขา เพื่อที่จะตามความเร็วของทีเร็กซ์เบื้องบนได้อย่างไม่ยากเย็นนัก ตัวฮันเซินเองก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นกัน หากเขายังคงฝืนบินต่อไปเรื่อยๆ มันก็คงเหลือแค่เรื่องของเวลาเท่านั้นก่อนที่ความเหนื่อยล้าจะเข้าเล่นงานจนเขาหมดแรงสู้ พวกเขาไล่ตามทีเร็กซ์ต่อไปอีกแปดวัน จนกระทั่งถึงวันที่แปด มันก็ไม่สามารถประคองตัวได้ไกลกว่านั้นและร่วงหล่นลงสู่ท้องทะเล ร่างอันมหึมาของมันตกลงไปในน้ำ ก่อให้เกิดคลื่นยักษ์ซัดสาด ทีเร็กซ์พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะกลับขึ้นสู่ท้องฟ้า มันขยับปีกที่มอดไหม้พยายามตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำแต่ก็ล้มเหลว แม้ว่ามันจะไม่สามารถลุกขึ้นมาได้ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่ามันตายแล้ว อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ฮันเซินกระโดดลงบนหลังของมัน เขาก็สังเกตเห็นว่ามันไม่สามารถตอบโต้ได้อีก เนื่องด้วยเขาขาดอาวุธที่ทรงพลังพอจะเจาะทะลวงเกล็ดที่หนาเตอะของมันเพื่อปลิดชีพในครั้งเดียว ฮันเซินจึงตัดสินใจที่จะรอจนกว่ามันจะขาดใจตายไปเอง ฮันเซินรออยู่นานถึงสองสัปดาห์ ก่อนจะได้ยินเสียงแจ้งเตือนที่เขาโปรดปรานที่สุดดังขึ้น "ล่ามอนสเตอร์ระดับซูเปอร์สำเร็จ: ทีเร็กซ์เกล็ดเพลิง ได้รับวิญญาณอสูร เนื้อของสิ่งมีชีวิตชนิดนี้ไม่สามารถรับประทานได้ แต่คุณสามารถเก็บเกี่ยวหัวใจชีวิตของมันได้ รับประทานหัวใจชีวิตเพื่อรับจีโนพอยท์ระดับซูเปอร์แบบสุ่ม ตั้งแต่ 0 ถึง 10 แต้ม" จากนั้นฮันเซินก็มองดูร่างไร้วิญญาณขนาดมหึมาของทีเร็กซ์ที่ค่อยๆ เลือนหายไป คริสตัลสีเพลิงก้อนหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากซากศพที่กำลังสลายไป คริสตัลนั้นมีความงดงามอย่างมากและมีขนาดประมาณกำปั้น ฮันเซินรีบเข้าไปคว้าคริสตัลก้อนนั้นไว้ แต่เปลวเพลิงที่ห่อหุ้มมันอยู่กลับแผดเผามือของเขา เขาต้องรีบชักมือกลับ ทำให้คริสตัลร่วงหล่นลงสู่ทะเล มันเหมือนกับก้อนโลหะที่ร้อนจัดตกลงไปในน้ำ ทันทีที่มันจมลงไปก็เกิดไอน้ำพุ่งพล่าน และน้ำทะเลรอบๆ ก็เริ่มเดือดพล่านขึ้นมา "ให้ตายเถอะ! แล้วผมจะกินหัวใจชีวิตที่ร้อนแรงขนาดนี้เข้าไปได้ยังไง?" ฮันเซินกลัวว่าหลังจากคริสตัลตกลงไปในทะเล อาจจะมีสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งตัวอื่นโผล่มาคาบไปกิน เขาจึงรีบอัญเชิญหน้าไม้รำแพนออกมาแล้วใช้มันช้อนคริสตัลขึ้นมาจากทะเล หัวใจชีวิตไม่ได้เย็นลงเลยแม้จะจมอยู่ในน้ำทะเล มันยังคงร้อนจัดอยู่เช่นเดิม ฮันเซินเฝ้ามองคริสตัลสีเพลิงที่วางอยู่อย่างหมิ่นเหม่บนหน้าไม้รำแพน เขาขมวดคิ้วแล้วบ่นออกมาว่า "ผมจะกินไอ้ก้อนนี้ยังไงดี? ถ้าผมใช้ลิ้นเลียเหมือนที่เคยทำในเขต 1 มีหวังได้กินลิ้นย่างตัวเองแน่ๆ" จิ้งจอกเงินที่อยู่ในอ้อมแขนของฮันเซินพยายามใช้เท้าหน้าเล็กๆ ของมันเอื้อมไปจับหัวใจชีวิต ฮันเซินรีบหยุดมันไว้ทันที เพราะเขาต้องการจะกินหัวใจชีวิตนี้ด้วยตัวเองเพียงผู้เดียว นี่คือชัยชนะที่ได้มาอย่างยากลำบาก และเขาต้องการจะลิ้มรสรางวัลทุกหยดที่เขาหามาได้ แต่ในไม่ช้าฮันเซินก็ตระหนักว่าเขาเข้าใจผิด จิ้งจอกเงินแค่อยากรู้อยากเห็นว่าหัวใจชีวิตมีหน้าตาเป็นอย่างไร มันไม่ได้อยากกินเลยสักนิด มันทำตัวเหมือนแมวที่กำลังเล่นลูกบอล โดยใช้เท้าแตะหัวใจชีวิตเบาๆ แล้วก็โดนความร้อนลวกเอา หลังจากนั้นมันก็รีบละทิ้งความสนใจในคริสตัลนั้นทันที "แกไม่อยากกินเหรอ?" ฮันเซินวางหัวใจชีวิตไว้ใกล้ๆ จิ้งจอกเงิน มันทำหน้าตาดูถูกและเบือนหน้าหนี ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง "จิ้งจอกเงินจอมตะกละตัวนี้ไม่อยากกินของดีแบบนี้จริงๆ เหรอ?" ฮันเซินรู้สึกตกใจมาก จากนั้นฮันเซินก็นึกถึงสิ่งมีชีวิตอีกตัวหนึ่งในครอบครองที่ชอบกินของแปลกๆ เขาจึงอัญเชิญนางฟ้าตัวน้อยออกมาและวางหัวใจชีวิตของทีเร็กซ์ไว้ข้างหน้าเธอแล้วถามว่า "เธออยากกินเจ้านี่ไหม?" นางฟ้าตัวน้อยเพียงแค่มองไปที่หัวใจชีวิตแล้วส่ายหัว ดูเหมือนว่าเธอเองก็ไม่ได้สนใจมันเช่นกัน "เกิดอะไรขึ้นกันแน่?" ฮันเซินครุ่นคิดด้วยความงุนงง เขาไม่อยากจะเชื่อว่าสองตัวกินจุมประจำตัวเขาจะไม่สนใจกินของล้ำค่าที่หายากขนาดนี้ หรือว่าโลกกำลังจะแตก? "หรือเป็นเพราะว่าเจ้านี่มันร้อนเกินไป จนพวกมันคิดว่ากินไปแล้วจะเสาะท้อง?" นี่เป็นเหตุผลเดียวที่ฮันเซินพอจะนึกออก น่าเสียดายที่นางฟ้าตัวน้อยและจิ้งจอกเงินไม่สามารถพูดได้ พวกมันจึงบอกเหตุผลที่ไม่อยากกินให้เขาฟังไม่ได้ ฮันเซินคิดแล้วคิดอีกว่าจะกินหัวใจชีวิตนี้เข้าไปได้อย่างไรจนสมองแทบจะระเบิด จากวิธีทั้งหมดที่เขานึกออก ไม่มีวิธีไหนเลยที่จะยอมให้เขาได้กินมันเข้าไปจริงๆ "นี่มันเหมือนกับลูกเหล็กที่กำลังลุกเป็นไฟ ผมจะกินมันเข้าไปได้ยังไงกัน?" เมื่อเวลาผ่านไป อุณหภูมิของหัวใจชีวิตก็ดูเหมือนจะไม่ลดลงเลย ด้วยความที่ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาจึงตัดสินใจยื่นลิ้นออกมาเลียมันแรงๆ หนึ่งที แต่น่าเสียดายที่สิ่งที่ได้กลับมาคือลิ้นของเขาที่ไหม้เกรียม "บ้าเอ๊ย! ผมจะกินไอ้เจ้านี่เข้าไปได้ยังไงกันแน่?!" ฮันเซินไม่รู้จะทำอย่างไรดี และหลังจากที่พยายามทุกวิถีทางที่พอจะเป็นไปได้แล้ว เขาก็ต้องเก็บมันไว้ก่อนชั่วคราว โชคดีที่แม้ว่ามันจะร้อนมาก แต่อุณหภูมิของมันก็ไม่ได้รุนแรงเท่ากับเปลวเพลิงที่ทีเร็กซ์เคยสร้างขึ้น ฮันเซินจึงใช้ภาชนะเก็บน้ำโลหะบรรจุหัวใจชีวิตสีเพลิงนั้นลงไป และน่าแปลกที่แม้คริสตัลจะยังร้อนอยู่ แต่อุณหภูมิของมันกลับไม่นำความร้อนออกไปยังหม้อโลหะเลย "ของชิ้นนี้มันแปลกประหลาดเกินไปจริงๆ" จากนั้นฮันเซินก็ตรวจสอบผลลัพธ์จากการต่อสู้ที่เหลือ และพบว่าลูกดอกหน้าไม้ส่วนใหญ่ของเขาถูกทำลายไปแล้ว พวกมันไม่ถูกเผาจนไหม้เกรียมก็ถูกทีเร็กซ์หักทำลายจนเหลือให้ฮันเซินใช้ต่อได้เพียงเจ็ดดอกเท่านั้น แต่การล้มมอนสเตอร์ระดับซูเปอร์ได้อีกตัวโดยแลกกับลูกดอกเหล่านั้นถือเป็นการแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่าเกินบรรยาย ต่อให้เขาต้องเสียลูกดอกไปทั้งหมด เขาก็ยังคิดว่ามันคุ้มค่าอยู่ดี จากนั้นฮันเซินก็ไปตรวจสอบรางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา: วิญญาณอสูรทีเร็กซ์เกล็ดเพลิง เขารู้สึกตื่นเต้นกับมันมาก เพราะไม่รู้เลยว่ามันจะเป็นวิญญาณอสูรประเภทไหน วิญญาณอสูรมอนสเตอร์ระดับซูเปอร์: ประเภทอัญมณี เมื่อฮันเซินเห็นข้อความนั้น เขาก็อึ้งจนตัวแข็งทื่อ เขาจำได้ว่าเคยเห็นชื่อประเภทนี้จากที่ไหนสักแห่งในก็อดแซงชัวรี่เขต 2 แต่มันมีอยู่น้อยมาก เขาจำได้ว่าเคยเห็นในข่าวเพียงครั้งเดียวแต่ไม่รู้เลยว่ามันมีไว้ทำอะไร ฮันเซินโซเซเล็กน้อยก่อนจะอัญเชิญวิญญาณอสูรทีเร็กซ์เกล็ดเพลิงออกมา สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าเขาเป็นเพียงอัญมณีสีแดงคล้ายทับทิมขนาดเท่ากำปั้น ภายในอัญมณีนั้น ฮันเซินสามารถมองเห็นภาพลางๆ ของทีเร็กซ์ที่เขาเพิ่งชิงวิญญาณอสูรมาได้ ราวกับว่ามีร่างจำลองขนาดจิ๋วถูกกักขังไว้อยู่ภายใน ขณะที่ฮันเซินจ้องมองมันต่อไป เขาก็ยังไม่สามารถระบุได้ว่าอัญมณีประหลาดชิ้นนี้ทำอะไรได้จริงกันแน่ "กลับไปที่เชลเตอร์ก่อนดีกว่า ผมน่าจะหาคำตอบได้ว่าไอ้เจ้านี่มีไว้ทำอะไรตอนที่กลับไปที่สมาพันธ์" ฮันเซินกลับไปนั่งบนหลังปลาไหลเงินและให้มันพาเขากลับไปยังทุ่งน้ำแข็ง จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของฮันเซิน จะเป็นไปได้ไหมว่าการที่หวังอวี่หางจับมือเขานานเกินไปจะทำให้เขาติดเชื้อความซวยมาจากชายคนนั้น? แต่แล้วเขาก็คิดว่าถ้ามันเป็นความจริง เขาคงไม่มีทางได้วิญญาณอสูรมาครอง และเขายังได้รับอะไรมากกว่านั้นอีกเยอะ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังไม่รู้วิธีที่จะกินหัวใจชีวิตที่ได้มา หรือวิธีใช้งานวิญญาณอสูรนี้เลย นั่นทำให้ฮันเซินรู้สึกคาใจอย่างมาก เมื่อกลับมาถึงทุ่งน้ำแข็ง เกาะลึกลับยังไม่เลือนหายไปในความว่างเปล่า นั่นทำให้ฮันเซินถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เมื่อฮันเซินกลับขึ้นไปบนเกาะที่ลอยเด่น หวังอวี่หางก็รีบออกมาต้อนรับเขาด้วยความกระตือรือร้นอย่างยิ่ง