บทที่ 205 - ปะทะเหล่าหนุ่มสำรอง เด็กสาวกระต่ายขาวเดินฮัมเพลงไปเลือกห้องนอนอย่างอารมณ์ดี ในฐานะรุ่นพี่ที่สนิทสนมกันเหมือนพี่สาว มู่หนูเจียวจึงรีบเดินตามเธอไปทันที เห็นได้ชัดว่ามู่หนูเจียวไม่ต้องการเช่าบ้านร่วมกับผู้ชาย สังเกตได้จากคิ้วที่ขมวดมุ่นของเธอ โม่ฟ่านไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้นเลย การได้เห็นสาวสวยสองคนเดินไปเดินมาอยู่รอบตัวในขณะที่เขาฝึกฝนพลัง ถือเป็นเรื่องที่เจริญหูเจริญตาอย่างยิ่ง มู่หนูเจียวนั้นมีเสน่ห์ดึงดูดใจและมีรูปร่างที่ไร้ที่ติอย่างไม่ต้องสงสัย ผู้ชายค่อนวิทยาลัยต่างพากันเพ้อฝันถึงเธอ แต่ตอนนี้เขากำลังจะได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับเธอ นี่มันเหมือนได้ขึ้นสวรรค์ชัดๆ! คำกล่าวที่ว่าอะไรนะ? เข้ามหาวิทยาลัยตัวคนเดียว แต่เรียนจบไปเป็นครอบครัวสามคน ดูเหมือนว่าเขาจะอยู่ไม่ไกลจากชีวิตแบบนั้นแล้ว! โม่ฟ่านไม่เกี่ยงเรื่องที่ต้องจ่ายค่าเช่าครึ่งหนึ่ง เดิมทีเขาต้องการแค่สองห้อง ห้องหนึ่งสำหรับตัวเอง และอีกห้องสำหรับซินเซี่ย ซินเซี่ยใกล้จะเข้าสู่ช่วงปิดเทอมแล้ว และเขาไม่อยากให้เธอต้องค้างอยู่ที่โรงเรียนหรือกลับไปที่ศูนย์พักพิง ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ถึงเวลาที่เขาจะได้ไปพร่ำรัก... เอ๊ย คุยเรื่องความรู้สึกกับเธออีกครั้ง! เขาไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องพ่อ เพราะพ่ออยากกลับไปที่เมืองป๋อมาสักพักแล้ว ตามที่ซินเซี่ยบอก พ่ออาจจะเจอผู้หญิงที่ถูกใจเข้าแล้ว จึงน่าจะอยู่ที่นั่นไปอีกนาน โม่เจียซิงใช้ชีวิตตัวคนเดียวมานาน ในที่สุดฤดูใบไม้ผลิก็เวียนกลับมาหาเขาเสียที ดังนั้นโม่ฟ่านจึงโอนเงินให้พ่อหนึ่งล้านหยวนเพื่อให้พ่อได้ใช้จ่ายอย่างสบายใจ! จุ๊ๆ โอนเงินล้านเข้าบัตรให้พ่อ... การมีเงินนี่มันช่างสะดวกสบายจริงๆ! ------ “อ้ายถูถู!” มู่หนูเจียวเรียกเด็กสาวกระต่ายขาวที่กำลังเริงร่าด้วยน้ำเสียงที่เจือความโกรธเล็กน้อย อ้ายถูถูเดินกลับมาอย่างว่าง่าย ทำท่าทางราวกับเด็กที่ทำความผิดมา แต่ดวงตาของเธอนั้นกลับฉายแววเจ้าเล่ห์ “พี่เจียวเจียว ฉันรู้ว่าฉันผิด ฉันรู้ว่าพี่ไม่อยากอยู่ร่วมกับคนนอก... แต่พี่ไม่สงสัยเหรอว่าเขาใช้วิธีไหนหนีออกจาก ‘ป่าคุน’ ของพี่ได้ในตอนนั้น? อีกอย่าง พี่ไม่คิดเหรอว่าหมอนี่มีความลับซ่อนอยู่เยอะมาก?” อ้ายถูถูไม่ใช่คนโง่ เธอรีบยกเรื่องนี้ขึ้นมาทันที อ้ายถูถูพูดจี้ใจดำมู่หนูเจียวเข้าอย่างจัง มู่หนูเจียวคือตัวตนที่ไร้พ่ายในหมู่คนรุ่นเดียวกัน เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะพ่ายแพ้ให้กับจอมเวทสามัญชนในการแข่งขันนักศึกษาใหม่ ยิ่งไปกว่านั้น มู่หนูเจียวยังได้ยินเรื่องเหตุการณ์ที่โรงยิม คนที่สังหารสัตว์อสูรแม่นั่นจริงๆ จะต้องเป็นโม่ฟ่านอย่างแน่นอน! หากจะให้มู่หนูเจียวเชื่อว่าคนที่สามารถสังหารสัตว์อสูรระดับนักรบด้วยตัวคนเดียวจะไม่มีความลับอะไรเลย นั่นย่อมเป็นไปไม่ได้ ด้วยเหตุนี้ มู่หนูเจียวจึงสงสัยมาตลอดว่าโม่ฟ่านกำลังปิดบังอะไรอยู่ “พี่เจียวเจียว อะไรที่พี่ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ พี่อยากจะดุเขาก็ได้ แต่ความแข็งแกร่งของเขาอยู่อันดับต้นๆ ของโรงเรียนแน่นอน เขาน่าสนใจและมีศักยภาพมากกว่าพวกที่มาจากตระกูลใหญ่ที่ชอบเอาแต่โอ้อวดบารมีเสียอีก “การเช่าบ้านอยู่กับเขาตอนนี้คือโอกาส พี่จะได้ทำความรู้จักเขา และมีความเป็นไปได้ที่เขาจะเข้าร่วมตระกูลมู่เพราะความชื่นชมในตัวพี่ ตอนนี้ตระกูลมู่ของพี่กำลังขาดแคลนคนเก่งๆ แทนที่จะเสียเงินมากมายจ้างพวกเบ๊ไร้ฝีมือจากตระกูลอื่นมาเข้าพวก สู้พี่ปราบเจ้าสัตว์ประหลาดตัวนี้ไม่ดีกว่าเหรอ ฉันแอบได้ยินคณบดีเซียวหลุดปากพูดว่า อนาคตของเจ้าสัตว์ประหลาดคนนี้ไม่มีที่สิ้นสุด!” อ้ายถูถูพูดอย่างมั่นใจ มู่หนูเจียวจมดิ่งลงสู่ห้วงความคิดทันที คนที่แม้แต่คณบดีเซียวยังยอมรับในระดับหนึ่ง เป็นไปได้ไหมว่าสัตว์ประหลาดคนนี้จะซ่อนพลังที่เหนือชั้นกว่านั้นไว้อีก? “เพื่อตระกูลมู่ พี่น่าจะลองอดทนดูหน่อย อีกอย่างฉันไม่คิดว่าเจ้าสัตว์ประหลาดจะเป็นคนเลวร้าย ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยในเหตุการณ์ที่โรงยิมหรอก เพราะพี่เอาแต่ฝึกพลัง พี่เลยอาจจะไม่รู้เรื่องในโรงเรียนเท่าไหร่ ฉันได้ยินมาจากสาวๆ หลายคนเลยว่าเจ้าสัตว์ประหลาดเป็นคนช่วยชีวิตพวกเธอไว้!” อ้ายถูถูรุกต่อ เดิมทีมู่หนูเจียวคัดค้านการเช่าบ้านร่วมกันที่แสนน่ารำคาญนี้อย่างหัวชนฝา แต่หลังจากได้ฟังคำพูดของอ้ายถูถู เธอก็เริ่มลังเล เธอสงสัยว่าโม่ฟ่านเอาชนะเธอได้อย่างไร สงสัยว่าเขาคือคนที่ช่วยทุกคนในโรงยิมจริงๆ หรือไม่ และที่สงสัยยิ่งกว่าคือสัตว์ประหลาดตัวนี้ซ่อนความลับอะไรไว้ ประกอบกับสิ่งที่อ้ายถูถูพูดถึงเรื่องการชักชวนเขาเข้าตระกูลมู่นั้นมีความเป็นไปได้จริง มู่หนูเจียวจึงเริ่มใจอ่อน อ้ายถูถูดูเหมือนจะรู้วิธีจัดการกับมู่หนูเจียว ขอเพียงแค่อีกฝ่ายมีความลังเล เธอก็จะเดินหน้าต่อทันที และนั่นทำให้มู่หนูเจียวตอบปฏิเสธได้ยาก “ก็ได้ แต่ดูเหมือนเขาจะสนิทสนมกับคนจากตระกูลจ้าวมาก เพราะฉะนั้นเราต้องระวังตัวให้ดี” มู่หนูเจียวกล่าว “ไม่ต้องห่วงเลย” ------ โม่ฟ่านไม่รู้เลยว่าสองสาวกำลังวางแผนเปิดเผยความลับของเขา เขาจ่ายค่าเช่าคร่วงหน้าครึ่งเดือนรวดเดียวจบ จากนั้นก็เอนหลังลงบนโซฟาที่ห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่งอย่างสำราญใจ โซฟานั้นนุ่มมากจนเขารู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างจมหายลงไป มู่หนูเจียวอาจจะไม่สนใจเรื่องพวกนี้เพราะเธอร่ำรวยมาก แต่สำหรับโม่ฟ่านที่เคยอยู่จุดต่ำสุด การได้อยู่ในที่หรูหราแบบนี้จนแทบจะเหมือนต้องขายบ้านแลกมา มันช่างให้ความรู้สึกที่สุขสบายเหลือเกิน แถมถ้าพาซินเซี่ยมาด้วย ที่นี่ก็จะมีสาวๆ ถึงสามคน... นี่มันชีวิตของเทพเซียนชัดๆ! เขานอนเหยียดกายอย่างสบายอารมณ์ ดูโทรทัศน์ เล่นอินเทอร์เน็ต และจิบไวน์เล็กน้อย เป็นช่วงบ่ายที่น่าพึงพอใจอย่างยิ่ง เขาตรากตรำฝึกฝนมานานแสนนาน ไม่เคยมีโอกาสได้ผ่อนคลายแบบนี้เลย ------ ที่หน้าลิฟต์ ชายหนุ่มหน้าตาดีสองคนกำลังเดินเข้ามาพร้อมกับถือตุ๊กตากระต่ายยักษ์ ชายที่ดูบอบบางดูสุภาพเรียบร้อยและยิ้มแย้มอย่างมีมารยาท แม้แต่ในตอนที่ต้องมาทำงานอย่างการย้ายของ เขาก็ยังคงรักษาภาพลักษณ์ที่ดีที่สุดของตัวเองไว้ “วางของไว้ในห้องนั่งเล่นได้เลย” อ้ายถูถูสั่ง “ตกลงครับ... เอ๊ะ? มีคนมาถึงก่อนเราด้วยเหรอ” ชายสวมแว่นที่ยิ้มแบบปัญญาชนเหลือบมองโม่ฟ่าน ในดวงตาของเขาฉายแววเป็นอริแวบหนึ่งที่สังเกตได้ยาก โม่ฟ่านเผลอหลับไปบนโซฟาโดยไม่สนใจคนที่เดินเข้ามา เขาอยู่ในอาการสะลึมสะลือตอนที่ถูกปลุก จู่ๆ ก็พบตุ๊กตากระต่ายขาวตัวมหึมาวางอยู่ข้างๆ บนโซฟา จนเขาเกือบจะกระโดดตัวลอย “นี่มันอะไรกันเนี่ย?” โม่ฟ่านขยี้ตา “ย้ายของไง พื้นที่โซฟาครึ่งหนึ่งต้องเป็นที่วางตุ๊กตากระต่ายของฉัน!” อ้ายถูถูพูดอย่างเอาแต่ใจ พูดจบ อ้ายถูถูก็สั่งให้ “หนุ่มสำรอง” ทั้งสองคนกลับไป ชายสวมแว่นยิ้มปัญญาชนจ้องมองโม่ฟ่านก่อนจะถอดหน้ากากที่ดูไร้พิษภัยออกทันที “นี่พี่ชาย ทำไมยังนอนอยู่อีก! ไม่ได้ยินที่อ้ายถูถูบอกให้พวกเราไปเหรอ?” โม่ฟ่านเหลือบมองชายสวมแว่นแล้วตอบกลับว่า “พวกนาย ผมอยู่ที่นี่” ชายสวมแว่นและหนุ่มหน้าจืดอีกคนชะงักไปทันที ดวงตาเบิกกว้าง ทั้งสองคนรีบแค่นเสียงหัวเราะเยาะ ร่างกายแผ่ซ่านไปด้วยรังสีแห่งความไม่เชื่อถือ ราวกับว่าพวกเขายังไม่ตื่นจากฝัน การอาศัยอยู่ร่วมกับอ้ายถูถู ใครบ้างไม่รู้ว่าอ้ายถูถูมักจะตัวติดกับมู่หนูเจียวเสมอ! การได้อยู่กับอ้ายถูถูย่อมหมายถึงการได้อยู่ร่วมชายคากับมู่หนูเจียวด้วย! “เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว รีบไสหัวไปซะ!” หนุ่มหน้าจืดที่ดูสุภาพพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่สุภาพเลยแม้แต่นิดเดียว โม่ฟ่านขมวดคิ้วเข้าหากันทันที บิดาแกกำลังนอนพักผ่อนอย่างสบายอารมณ์อยู่แท้ๆ ทำไมถึงมีหมาสองตัวโผล่มาเห่าด่าแบบนี้ล่ะ!? “คนที่ควรจะไสหัวไปคือพวกแกต่างหาก! นี่มันบ้านของฉัน!” โม่ฟ่านลุกขึ้นยืน จ้องเขม็งไปยังชายสองคนที่จงใจมาหาเรื่องถึงที่ อ้ายถูถูเห็นทั้งสองฝ่ายเริ่มประจันหน้ากันก็เริ่มรู้สึกตื่นเต้น เธอทำสีหน้าเจ้าเล่ห์แล้วรีบวิ่งไปหยิบขนมมากิน พลางจ้องมองโม่ฟ่านและหนุ่มสำรองทั้งสองด้วยสายตาที่เป็นประกาย โดยไม่มีเจตนาจะคลี่คลายความเข้าใจผิดนี้เลยแม้แต่น้อย!