ตอนที่ 2056 ผู้พิพากษา จู่เซี่ยงเทียน “ฆ่ามันงั้นเหรอ? ก็จริงอยู่ที่นางมักจะบอกท่านแม่ว่าเจ้ามีพรสวรรค์มากกว่าพวกเรา นางอาจจะอวดดีไปหน่อย แต่ข้าไม่ได้ฆ่านาง ข้าชื่นชมสายเลือดอันเป็นเอกลักษณ์ของนาง ดูสิ ตอนนี้ไม่ได้มีนางอยู่ในตัวข้าหรอกหรือ?” ยูริอาลหัวเราะ หมอกสีชมพูปรากฏขึ้นบนใบหน้าของยูริอาล ก่อนที่มันจะเริ่มเปลี่ยนแปลง หางตาของนางขยายกว้างขึ้นในขณะที่จมูกของนางขยับสูงขึ้น แม้แต่ริมฝีปากของนางก็ดูหนาขึ้น ใบหน้าของนางเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงในตอนที่หมอกจางหายไป มันเป็นใบหน้าที่อาปาสคุ้นเคยดี เป็นใบหน้าของสตรีวัยสามสิบเศษที่มีท่าทางโดดเด่น ลำคอเรียวระหงและใบหน้ากลมมนทำให้ดูมีสง่าราศี ดวงตาของอาปาสดูแปลกไปในตอนแรก ก่อนที่จะเริ่มเอ่อล้นไปด้วยความโกรธแค้น! อาปาสไม่มีทางลืมใบหน้านั้นได้ ถึงแม้นางจะมีท่านแม่ แต่ท่านแม่ของนางคือจักรพรรดินีผู้ทรงอำนาจที่มักจะพูดกับนางด้วยน้ำเสียงเข้มงวดและสั่งสอนเสมอมา ท่านแม่เย็นชาและเคร่งครัดกับนางมาโดยตลอด เป็นแม่ทูนหัวของนางต่างหากที่คอยดูแลนางในตอนที่ยังเด็ก นางเปรียบเสมือนแม่ผู้ใจดีที่คอยดูแลนางเป็นอย่างดี แม่ทูนหัวของอาปาสเป็นมนุษย์ ซึ่งนางได้เรียนรู้ภาษาและความรู้ของมนุษย์จากคนผู้นั้น ทว่านางกลับถูกพี่สาวของอาปาสฆาตกรรม! อาปาสได้ยอมรับความจริงข้อนั้นมาหลายปีแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้นางประหลาดใจคือ พี่สาวรองของนางกลับขโมยใบหน้าของแม่ทูนหัวมาและกำลังเลียนแบบบุคคลที่นางรักมากที่สุด! อาปาสรู้สึกถึงความโกรธที่ปะทุขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจเมื่อเห็นสตรีผู้โหดเหี้ยมและชั่วร้ายผู้นี้สวมรอยเป็นแม่ทูนหัวของนาง พวกเขาอยู่ในเมืองศักดิ์สิทธิ์ เผ่าเมดูซ่าต้องแสร้งทำเป็นมนุษย์ พวกนางไม่สามารถใช้ความสามารถของตนได้ แต่หากอาปาสยืนกรานที่จะทำลายล้างทั้งสองคนโดยไม่สนอะไร นางอาจดึงดูดความสนใจของศาลพิพากษาศักดิ์สิทธิ์ด้วยพลังของนางได้! อย่างไรก็ตาม อาปาสรู้สึกไม่พอใจเมื่อตระหนักได้ว่าเซสนาพี่สาวคนโตของนางจะกลายเป็นผู้ชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุด นางไม่ต้องการใช้วิธีโง่ๆ เช่นนั้นในการแก้แค้น! ยูริอาลพยายามยั่วยุอาปาสให้มากขึ้น แต่อยู่ดีๆ นางก็จ้องมองไปที่ทางเข้าอย่างตื่นตัว “มีคนมา ข้าคงต้องไปแล้ว อาปาส สัญญากับพี่นะว่าจะดูแลตัวเองให้ดี!” ยูริอาลยิ้มแล้วเดินไปหลังร้าน กระดิ่งที่ประตูส่งเสียงดังเมื่อประตูเปิดออก ชายคนหนึ่งในชุดผู้พิพากษาเดินเข้ามาข้างในและกวาดสายตามองไปรอบๆ ร้าน ในขณะที่ผู้พิพากษากำลังตรวจสอบร้าน เจ้าของร้านก็ได้เปลี่ยนคนไปแล้ว กลายเป็นหญิงวัยกลางคนแต่งหน้าจัดอีกครั้ง ริมฝีปากสีสดของนางดูโดดเด่นออกมา พวกเขาอาจจะดูคล้ายกัน แต่อาปาสรู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่พี่สาวรองของนาง ยูริอาล อีกต่อไปแล้ว “ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่?” ผู้พิพากษามองไปรอบๆ และเห็นอาปาสในที่สุด สีหน้าเคร่งขรึมของเขาถูกแทนที่ด้วยความตกใจและตื่นเต้น อย่างไรก็ตาม ผู้พิพากษาผู้นี้ดูชำนาญในการปกปิดอารมณ์ของตนเป็นอย่างดี ในไม่ช้าเขาก็กลับมามีสีหน้าสงบนิ่งและมั่นคงดังเดิม อาปาสเงยหน้าขึ้นมองชายชาวเอเชียผู้นี้ นางประหลาดใจที่เมืองศักดิ์สิทธิ์จะรับชาวเอเชียเข้ามาเป็นผู้พิพากษา ผู้พิพากษาได้รับความเคารพอย่างสูงในเมืองศักดิ์สิทธิ์ เทียบได้กับมิวส์ของวิหารพาร์เธนอน พวกเขามีอำนาจและอิทธิพลมหาศาล และอาจถือได้ว่าเป็นเจ้าชายในฝันของหญิงสาวหลายคนในประเทศแถบยุโรป มีหญิงสาวจำนวนไม่น้อยกำลังเดินเลือกซื้อของอยู่ในร้าน พวกนางหันความสนใจไปที่ผู้พิพากษาทันทีที่เขาเดินเข้ามา ราวกับว่าเขาเป็นคนดังที่มีชื่อเสียง ในทางกลับกัน อาปาสเป็นคนที่ตื่นเต้นน้อยที่สุด ประการแรก นางไม่คาดคิดว่าผู้พิพากษาจะรู้จักนาง ประการที่สอง ผู้พิพากษาคนนี้กลายเป็น จู่เซี่ยงเทียน ผู้ที่เคยท้าทาย มู่ฟาน ให้มาดวลกัน จู่เซี่ยงเทียน เป็นผู้พิพากษาของศาลพิพากษานอกรีตงั้นหรือ? มู่ฟานคงจะตกใจมากถ้าได้ยินเรื่องนี้! “เจ้าจำข้าไม่ได้งั้นเหรอ? โอ้...” จู่เซี่ยงเทียนผิดหวังเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาที่สับสนของอาปาส เขารู้สึกเสียดายเล็กน้อย เขานึกเสียดายที่ไม่ได้เหยียบมู่ฟานจมดินในตอนที่มีโอกาส เขาไม่รู้เลยว่าไอ้ลูกหมา มู่ฟาน ทำเรื่องผิดศีลธรรมอะไรกับเด็กสาวผู้บริสุทธิ์คนนี้ไปบ้างตั้งแต่ที่พวกเขาพบกันครั้งล่าสุด จู่เซี่ยงเทียนจะจดจำเด็กสาวที่อยู่กับมู่ฟานได้เสมอ นางเปรียบเสมือนนางฟ้าที่ปรากฏตัวต่อหน้าเขาในช่วงกลางดึกของทุกคืนนับตั้งแต่พบกันครั้งแรกที่กรีซ จู่เซี่ยงเทียนเพียงแค่รู้สึกเร่าร้อนเล็กน้อยในตอนที่เจอกันครั้งแรก ทว่าเขากำลังจะคลุ้มคลั่งในตอนที่พบกันครั้งที่สอง เขาเคยลองควงเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกับอาปาสมามากหน้าหลายตา แต่นั่นทำได้เพียงตอบสนองความต้องการของเขาชั่วคราวเท่านั้น เขาไม่สามารถเติมเต็มความคาดหวังและความปรารถนาในใจของเขาได้อย่างเต็มที่ จู่เซี่ยงเทียนถูกชักนำมาที่ร้านแห่งนี้โดยร่องรอยที่เขาตามมา เขาไม่คาดคิดว่าจะมาเจอหญิงสาวในฝันที่นี่ เขาหลงลืมภารกิจจากหัวหน้าผู้พิพากษาไปจนหมดสิ้น! “ข้าจำท่านได้” อาปาสกลับคืนสู่ท่าทางเด็กสาวผู้ร่าเริงและยิ้มอย่างมีเสน่ห์ จู่เซี่ยงเทียนไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรในตอนแรก แต่รอยยิ้มของอาปาสได้ทำลายเกราะป้องกันของเขาในทันที ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยความปรารถนา “หากเจ้าอยู่ที่นี่...” จู่เซี่ยงเทียนยังไม่สูญเสียเหตุผล ในไม่ช้าเขาก็นึกขึ้นได้ว่าอาปาสอยู่กับมู่ฟาน เขาไม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคน แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงมู่ฟานเมื่อเห็นหน้านาง “ข้าแอบออกมาเองน่ะ พี่ชายของข้าชอบขังข้าไว้ที่โรงเรียนเสมอ ข้าเลยโกหกว่าโรงเรียนจัดทริปมาที่เมืองศักดิ์สิทธิ์” อาปาสแลบลิ้นออกมา จู่เซี่ยงเทียนปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เขาไม่ต้องการเปิดเผยความคิดในใจ โดยเฉพาะความปรารถนาที่จะกดเด็กสาวคนนี้ลงแล้วย่ำยีร่างของนาง “อืม ข้ารู้ว่าพี่ชายของเจ้ามันน่ารำคาญแค่ไหน แต่ในฐานะผู้พิพากษา ข้าต้องเตือนเจ้าว่าการเดินทางคนเดียวนั้นอันตรายเพียงใด ตอนนี้ข้ากำลังปฏิบัติภารกิจลับอยู่ จากข้อมูลที่เชื่อถือได้ มีคนกำลังลักพาตัวหญิงสาวในร้านค้าจำพวกนี้ เด็กสาวอย่างเจ้าควรระวังตัวให้มากขึ้นนะ” จู่เซี่ยงเทียนกล่าว “ขอบคุณที่เตือนค่ะ” อาปาสยิ้ม นางคิดแผนแก้แค้นพี่สาวรองของนางได้แล้ว — อาปาสรีบวิ่งกลับไปที่โรงแรมและพบมู่ฟานในห้องของเขา “ทายซิว่าข้าไปเจอใครมา?” อาปาสกระโดดขึ้นไปบนเตียงของมู่ฟานเหมือนนกกระจอกน้อย ดวงตาของนางเป็นประกายราวกับจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ “เฮ้ย อย่ากระโดดขึ้นเตียงข้าแบบนี้ เจ้าเป็นอนุภรรยาคนที่สาม...คนที่สี่...ไม่สิ คนที่ห้าของข้านะ รู้จักที่ต่ำที่สูงบ้างสิ” มู่ฟานกลัวอาปาสอย่างจริงจัง “จู่เซี่ยงเทียนเป็นผู้พิพากษา พี่ใหญ่ ท่านคงไม่คาดคิดใช่ไหมล่ะ?” อาปาสกล่าว “หือ? ไอ้โง่นั่นเป็นผู้พิพากษาเนี่ยนะ?” มู่ฟานอุทานออกมา