บทที่ 2134 - ไททันที่แท้จริง ดวงจันทร์อยู่ต่ำมาก ต่ำเสียจนเกลียวคลื่นที่ซัดสาดขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืนราวกับกำลังจะกลืนกินมันเข้าไป ดวงดาวริบหรี่เพียงไม่กี่ดวงซ่อนตัวอยู่หลังม่านเมฆบางๆ ต้องอาศัยการสังเกตอย่างตั้งใจถึงจะมองเห็นพวกมัน สายลมแรงพัดผ่านพุ่มดอกป๊อปปี้ที่กระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ ดอกไม้สีสดใสของพวกมันดูราวกับเหล่าหญิงสาวผู้เปี่ยมเสน่ห์ในชุดกระโปรงยาวช่วงฤดูใบไม้ผลิ กิ่งก้านเริ่มสั่นไหวหลังจากได้ยินเสียงกระแทกดังสนั่นไม่กี่ครั้ง รอยเท้าเป็นเส้นตรงปรากฏขึ้นบนพื้นดินอย่างกะทันหัน แต่กลับไม่เห็นสิ่งใดอยู่แถวนั้นเลย ก้อนเมฆบางๆ แตกกระจายทันที ราวกับมีบางสิ่งชนเข้ากับมัน ร่างเงาเลือนรางปรากฏให้เห็นในม่านหมอก ร่างกายของมันผสมผสานเข้ากับท้องฟ้ายามค่ำคืนอย่างน่าประหลาด มันเกือบจะโปร่งแสง แม้จะมีร่างที่มหึมาก็ตาม! "ไททันทรราชชอบกินดอกป๊อปปี้ ไม่ใช่เพราะมันเป็นอาหารเรียกน้ำย่อยก่อนมื้อหลัก แต่เพราะพวกมันมีความกระหายเลือดรุนแรง บ่อยครั้งที่พวกมันได้รับบาดเจ็บเมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่ง และวิธีเดียวที่จะรักษาบาดแผลได้คือการจมลงสู่การหลับใหลในสถานที่ปลอดภัย พวกมันจะลำบากในการข่มตาหลับเพราะความเจ็บปวดจากบาดแผล แต่การกินดอกป๊อปปี้จะช่วยให้พวกมันหลับใหลได้หลังจากอิ่มหนำ" เสียงนุ่มทวีหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างรู้เท่าทันในพุ่มไม้ "ฮ่าๆ ข้าไม่คิดเลยว่ามันจะปรากฏตัวที่นี่จริงๆ หัวหน้า ท่านสุดยอดมาก ท่านหาจุดที่ไททันทรราชมาหาอาหารได้ก่อนกองทัพเสียอีก ไททันทรราชจันทร์เงินตัวนี้เป็นของกลุ่มนักล่าเรดไพน์เรา!" ชายคนหนึ่งที่มีเสียงแหลมกระซิบ มีการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติเกิดขึ้นในพุ่มไม้ สายลมไม่ได้เป็นต้นเหตุ กลุ่มนักล่ากลุ่มหนึ่งเฝ้ารออยู่ในพุ่มไม้นานแล้ว กลุ่มนักล่าเรดไพน์มาจากญี่ปุ่น อวัยวะของไททันทรราชเป็นสินค้าขายดีในงานประมูลมาโดยตลอด พวกเขาทำเงินได้มากกว่าการล่าสัตว์ประหลาดทะเลเสียอีก! พวกเขาถึงขั้นแหกกฎของประเทศตัวเองเดินทางไกลมาถึงกรีซ เพียงเพื่อล่าไททันทรราช! "หัวหน้า เจ้านั่นดู... ดุร้ายนิดหน่อยนะ" "ไม่ต้องกลัว พวกเรามีกันกว่าห้าสิบคน!" หัวหน้ากลุ่มนักล่าเรดไพน์เป็นนักล่าระดับปรมาจารย์เจ็ดดาว ความแข็งแกร่งของเขาเทียบได้กับนักล่าระดับสูงบางคนแล้ว อย่างไรก็ตาม เขายังทำภารกิจไม่มากพอที่จะเลื่อนระดับ นักล่าระดับสูงส่วนใหญ่ได้สร้างผลงานอย่างใหญ่หลวงให้กับสมาคมนักล่า จำนวนนักล่าระดับสูงทั่วโลกจึงมีจำกัด เพราะหลายคนติดอยู่ที่ระดับนักล่าระดับปรมาจารย์เจ็ดดาว การฆ่าไททันทรราชจันทร์เงิน... เพียงแค่ความสำเร็จนี้ก็นับว่ามากพอที่จะให้เขาขึ้นไปชิงตำแหน่งนักล่าระดับปรมาจารย์ที่แข็งแกร่งที่สุดในญี่ปุ่นแล้ว! "มันก้าวเข้ามาในกับดักเราแล้ว!" "ค่ายกลพันธนาการหนวดมังกร!" หัวหน้าอาคามัตสึตะโกน จากนักล่าทั้งห้าสิบคน กว่าสี่สิบคนเป็นผู้เชี่ยวชาญธาตุพืช ซึ่งอาคามัตสึจ้างมาด้วยค่าตัวที่สูงลิ่ว ไม่ค่อยมีจอมเวทคนไหนทุ่มเทเวลามากมายไปกับการฝึกฝนธาตุพืชจนเชี่ยวชาญ ทว่ามันกลับเป็นธาตุที่มีประสิทธิภาพสูงสุดในการรับมือกับสิ่งมีชีวิตอย่างไททันทรราชที่มีพละกำลังมหาศาล ธาตุพืชเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการพันธนาการพวกมัน กลุ่มนักล่าเรดไพน์ได้วางกับดักไว้แล้วในขณะที่ไททันทรราชกำลังกินดอกป๊อปปี้เพื่อบรรเทาความเจ็บปวด! กิ่งก้านนับไม่ถ้วนยื่นออกมาจากพุ่มไม้ พวกมันยืดหยุ่นและเหนียวแน่น หลายร้อยกิ่งแผ่ขยายไปทั่วบริเวณภายใต้การควบคุมของเหล่าจอมเวทธาตุพืช กิ่งก้านเหล่านั้นบานสะพรั่งราวกับดอกไม้ขนาดยักษ์หากมองจากด้านบน ไททันทรราชอยู่ตรงกลางพอดี! กิ่งก้านพันรอบแขนขา เอว คอ ไหล่ และข้อต่อที่เป็นจุดสำคัญในการเคลื่อนไหวของไททันทรราชหลายต่อหลายรอบ ปลายอีกด้านของกิ่งก้านถูกตรึงไว้กับพื้นดิน เมื่อไททันทรราชพยายามจะหลบหนี กิ่งก้านก็รัดแน่นและพันธนาการมันไว้กับพื้น มันไม่สามารถหลุดออกมาจากกิ่งก้านได้ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ตาม "หึหึ หนวดไม้พวกนี้สามารถยึดสะพานลอยให้อยู่กับที่ได้เลยนะ มันเหนียวแน่นกว่าสายเคเบิลเหล็กเสียอีก!" อาคามัตสึประกาศอย่างมั่นใจ ไททันทรราชพยายามหันตัวและใช้แรงเหวี่ยงเพื่อกระชากกิ่งก้านขึ้น ปกติแล้ววัตถุที่แข็งทื่ออาจจะขาดสะบั้นเมื่อสิ่งที่ถูกมัดหมุนด้วยแรงมหาศาล แต่กิ่งก้านเหล่านี้มีความยืดหยุ่นมาก พวกมันยังคงสภาพเดิมแม้ไททันทรราชจะพยายามอย่างเต็มที่ "หัวหน้า เดี๋ยวผมไปเชือดหลังคอของมันเอง!" ลูกสมุนของอาคามัตสึตะโกน เขาอยากดูเท่ "แกคิดว่านี่เป็นการ์ตูนหรือไง? นั่นมันไททันทรราช ไม่ใช่ไททันจากผ่าพิภพไททันนะ!" "หึหึ ผมแค่ล้อเล่นน่ะ แล้วเจ้านั่นมันคือไททันทรราชจันทร์เงินจริงๆ เหรอเนี่ย? ดูไม่เห็นน่าเกรงขามเท่าไหร่เลย" "ไอ้โง่ อย่าพูดอะไรแบบนั้นอีกกลางศึก แกไม่รู้เหรอว่าศัตรูมักจะคลุ้มคลั่งแล้วฆ่าทุกคนทุกทีที่มีคนพูดประโยคนั้นในการ์ตูน?" อาคามัตสึดุ "เอ่อ... หัวหน้าพูดถูก" สมาชิกกลุ่มนักล่าเรดไพน์จ้องเขม็งไปที่ไททันทรราช พวกเขาไม่กล้าประมาทต่อขนาดที่น่าตกใจของมัน พวกเขาไม่คิดว่าการสยบสิ่งมีชีวิตระดับผู้ปกครองจะทำได้ง่ายขนาดนี้ จึงเตรียมพร้อมสำหรับเหตุการณ์ไม่คาดฝันทุกเมื่อ อย่างไรก็ตาม สิ่งที่พวกเขากังวลที่สุดกลับไม่เกิดขึ้น ไททันทรราชไม่อาจหลุดออกจากค่ายกลพันธนาการหนวดมังกรได้แม้จะพยายามอย่างหนัก สมาชิกกลุ่มนักล่าเรดไพน์ต่างสับสน "มันเลิกดิ้นแล้ว" ลูกสมุนสังเกตเห็น "แปลกจริง พวกเราเตรียมวิธีอื่นไว้รับมือด้วย... พวกเราแข็งแกร่งขนาดนั้นเลยหรือ? หรือว่าไททันทรราชไม่ได้น่ากลัวอย่างที่ใครๆ เขาว่ากัน?" หัวหน้ากลุ่มนักล่าเรดไพน์ลูบเคราอย่างครุ่นคิด ครู่ต่อมา ไททันทรราชก็โน้มตัวไปข้างหน้ากะทันหันแล้วนิ่งไป ราวกับหมูที่หมดแรงและรอวันถูกเชือด เหล่าจอมเวทหันมองหน้ากัน เกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่? พวกเขายังไม่ได้เริ่มโจมตีมันเลย ทำไมมันถึงยอมจำนน? เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นมาจากทางทะเลหลายครั้ง คราวนี้ไม่ใช่แค่พุ่มไม้ที่เริ่มสั่นไหว แต่ท้องฟ้าและผืนทะเลก็สั่นสะเทือนไปด้วย! การมองเห็นของเหล่านักล่าพร่าเลือนลงกะทันหัน ในที่สุดมันก็กลับมาเป็นปกติ แต่เมื่อพวกเขาเงยหน้ามองไปยังชายหาด พวกเขาก็เห็นศีรษะที่มีไอน้ำร้อนระอุพุ่งขึ้นมาจากทะเลห่างออกไปหนึ่งกิโลเมตร ลาวาที่ลุกโชนกำลังไหลออกมาจากรอยแยกบนผิวหนังของมัน ราวกับภูเขาไฟที่กำลังปะทุขึ้นเหนือผิวน้ำ! "ม... มีไททันอีกตัว!" กลุ่มนักล่าเรดไพน์จ้องมองชายหาดด้วยความตกตะลึง ไททันที่มีลาวาร้อนระอุตัวนั้นดูราวกับอยู่ตรงหน้าพวกเขา ทำให้พวกเขาหวาดกลัวจนสุดขีด! มันคือไททันตัวจริง เมื่อเทียบกับตัวที่ติดอยู่ในค่ายกลพันธนาการหนวดมังกรตัวนั้น!