ตอนที่ 2138 - ข่าวร้ายอีกเรื่อง “แล้วเรื่องน้ำล่ะ? ต่อให้ทรายจะหนาแค่ไหน น้ำสักถ้วยก็ยังซึมผ่านเข้าไปได้ ไม่ต้องพูดถึงคลื่นยักษ์เลย” จ้าวหมานเยี่ยนกล่าวต่อ มู่ฟานพยักหน้า เขาทำตัวเหมือนเด็กน้อยที่กำลังนั่งฟังครูสอนอยู่ในโรงเรียนอนุบาล “นั่นไม่ได้หมายความว่ารถบรรทุกจะมีแรงปะทะน้อยกว่าน้ำ และไม่ได้หมายความว่าการป้องกันของทรายจะไม่แข็งแกร่ง แต่มันเป็นธรรมชาติของสสารที่ต่างกัน การโจมตีของไททันทรราชจันทร์เงินพุ่งเป้าไปที่ระนาบมิติโดยตรง ดังนั้นการป้องกันธรรมดาจึงไร้ประโยชน์ แม้แต่การป้องกันที่หนาที่สุดก็จะถูกฉีกกระชากไปพร้อมกับระนาบมิติ เพราะมันไม่มีสสารเวทมนตร์ใดหลงเหลืออยู่อีกแล้ว” จ้าวหมานเยี่ยนสรุป “นั่นคือเหตุผลที่นายคิดว่าเราป้องกันมันไม่ได้งั้นเหรอ?” มู่ฟานถาม “มันไม่ชัดเจนหรือไง? ต่อให้ฉันพยายามป้องกันพวกเราอย่างสุดชีวิต มันก็ยังจะแตกสลายอยู่ดี ถ้าเรายังดันทุรังสู้อยู่แบบนี้ ไม่เท่ากับเรากำลังเดินไปหาความตายหรอกเหรอ?” จ้าวหมานเยี่ยนย้อนกลับมา “นั่นก็หมายความว่า ถ้าเราหาทางแก้ไม่ได้ เราก็จะไม่มีวันเอาชนะไททันทรราชจันทร์เงินตัวนั้นได้เลย ไม่ต้องพูดถึงตัวการที่ทำลายเกาะกรีนสเปราต์นั่นหรอก จริงไหม?” มู่ฟานสรุป “อื้ม กลุ่มนักล่าเรดไพน์ไม่ได้อ่อนแอเลย พวกเขาต้องเตรียมตัวมาเป็นอย่างดี แต่กลับพ่ายแพ้อย่างยับเยิน เหตุผลหลักเป็นเพราะพวกเขาไม่เข้าใจความสามารถของไททันทรราช ทันทีที่ระนาบมิติเกิดรอยร้าว การป้องกันของพวกเขาก็จะแตกสลาย เปิดช่องให้พลังงานซึมผ่านเข้าไปโจมตีจอมเวทได้!” จ้าวหมานเยี่ยนอธิบายสั่งสอน “การรับมือกับสิ่งมีชีวิตระดับผู้ปกครองนี่ไม่ง่ายเลยจริงๆ” มู่ฟานยอมรับ “แต่ไม่ต้องห่วง ฉันได้ทดลองหาวิธีรับมือกับรอยร้าวมิติหลังจากเห็นการต่อสู้ระหว่างป้าเซี่ยกับชิวฉีมา” จ้าวหมานเยี่ยนกล่าวต่อ “นายเจอวิธีแก้แล้วเหรอ?” มู่ฟานเริ่มสนใจ เวทมนตร์ที่เขาเคยเจอหลังจากกลายเป็นจอมเวทระดับซูเปอร์นั้นมีหลากหลายมาก ไม่ต้องพูดถึงความสามารถประหลาดของสัตว์อสูรต่างๆ มันจำเป็นมากที่จะต้องรู้วิธีรับมือกับรอยร้าวมิติพวกนี้! “รอยร้าวมิติสามารถฟื้นฟูตัวเองได้ ปกติมันจะใช้เวลาเพียงไม่กี่มิลลิวินาที ดังนั้นถ้าเราเร่งกระบวนการนั้นให้เร็วขึ้นเพื่อปิดรอยร้าวให้ทันท่วงที เราก็สามารถป้องกันไม่ให้พลังงานซึมผ่านการป้องกันของเราได้ ด้วยวิธีนี้ ฉันน่าจะไม่มีปัญหากับการบล็อกการโจมตีของไททันทรราชจันทร์เงิน!” จ้าวหมานเยี่ยนกล่าวอย่างมั่นใจ “แล้วนายทำได้ไหมล่ะ?” มู่ฟานสงสัย “ฉันยังไม่เชี่ยวชาญเทคนิคนี้ ฉันต้องการใครสักคนมาช่วยรวบรวมพลังงานในละแวกนั้นในช่วงเวลาสั้นๆ แม้แต่รอยร้าวเล็กๆ ก็ยังต้องใช้พลังงานทั้งหมดในรัศมีหนึ่งร้อยเมตรในการซ่อมแซม ถ้านับจากขนาดของรอยร้าวที่ไททันทรราชจันทร์เงินสร้างขึ้น เราคงต้องรวบรวมพลังงานจากระยะทางสามถึงสี่กิโลเมตรเพื่ออุดรอยร้าวพวกนั้น!” จ้าวหมานเยี่ยนประกาศอย่างหนักแน่น “มีเพียง ‘อาณาเขต’ เท่านั้นที่รวบรวมพลังงานได้ขนาดนั้น” มู่ฟานครุ่นคิด “ใช่ นายช่วยฉันไม่ได้หรอก เพราะนายต้องใช้พลังงานที่รวบรวมมาไปโจมตีไททันทรราช ไม่อย่างนั้นเราก็ไม่มีทางทำอะไรผิวหนังมันได้เลย แต่อาณาเขตของฉันคนเดียวไม่เพียงพอที่จะอุดรอยร้าวได้เร็วพอ เราทำได้แค่หาทางอื่น ถ้าเราแก้ปัญหานี้ไม่ได้ ฉันก็ไม่กล้าไปสู้กับไททันทรราชจันทร์เงินอีกแน่นอน” จ้าวหมานเยี่ยนกล่าว —— มู่ฟานอยากจะกลับที่พัก แต่จ้าวหมานเยี่ยนยืนกรานจะดื่มต่ออีกสักหน่อย มู่ไป๋เข้ามาสมทบในภายหลัง พร้อมกับฮาร์เปอร์ ชายสามัญชนคนนี้หน้าด้านเดินตามมาด้วยทันทีที่ได้ยินว่าพวกเขาจะไปดื่มกัน “นี่ พวกนายมองโลกในแง่ดีเกินไปหรือเปล่า? ถ้ายังจับไททันทรราชไม่ได้ แล้วจะมานั่งดื่มกันที่นี่ทำไม?” มู่ไป๋บ่นทันทีที่มาถึง “พวกเราพยายามเต็มที่แล้ว” มู่ฟานตอบอย่างเกียจคร้าน มู่ไป๋สังเกตมู่ฟานและจ้าวหมานเยี่ยนอย่างละเอียด และไม่เห็นแม้แต่รอยขีดข่วนบนตัวพวกเขา พวกเขาไม่ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยซ้ำ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้สู้กันเท่าไหร่เลย “พวกเรามาดื่มกัน ทำไมต้องยกเรื่องเครียดๆ ขึ้นมาคุยด้วยล่ะ? งานจะทำจริงจังหรืออู้บ้างมันก็ค่าเท่ากันแหละ ไม่มีอะไรจะสบายไปกว่าการได้ดื่มเหล้าตอนกลางคืนแล้วคุยเรื่องสาวๆ อีกแล้ว!” ฮาร์เปอร์เริ่มดื่มอย่างเป็นธรรมชาติ “นี่ เอาค็อกเทลดีงูไปดื่มสิ บำรุงไตดีนะ” จ้าวหมานเยี่ยนยื่นแก้วเหล้าให้มู่ไป๋ บำรุงไตพ่อแกสิ! —— ทั้งสี่คนดื่มกันไปสักพัก จ้าวหมานเยี่ยนอธิบายเรื่องรอยร้าวมิติให้มู่ไป๋ฟังและขอให้ช่วยคิดแผน มู่ไป๋กำลังจะพูดขึ้น แต่ผู้คนรอบข้างก็เริ่มโห่ร้องดีใจ “เกิดอะไรขึ้น? แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดทำประตูได้หรือไง?” ฮาร์เปอร์หันขวับไปทันที โดยคิดว่าพวกเขาคงกำลังดูบอลกันอยู่ “อิซาชา (Izisha) ก็ยังเหมือนเดิม ตอนที่นางดูแลวิหารพาร์เธนอน บ้านเมืองเราไม่เคยมีปัญหาอะไรเลย ต่อให้มีเหตุการณ์เกิดขึ้น พวกเขาก็หาตัวคนผิดได้อย่างรวดเร็ว แต่ตอนนี้สิ พอมีนักบุญหญิงหลายคนแย่งชิงตำแหน่งกัน ต่างคนก็ต่างเอาแต่ประจบสอพลอประเทศอื่นแทนที่จะดูแลบ้านเมืองตัวเอง น่าขันชะมัด!” “สหาย ท่านอย่าไปอวยอิซาชาขนาดนั้นเลย มันก็แค่ไททันทรราชจันทร์เงินที่เร่ร่อนอยู่ในป่า ไม่ใช่ตัวที่ทำลายเกาะกรีนสเปราต์เสียหน่อย จะยกยอตอนนี้ก็ยังเร็วไป ข้าชอบนักบุญหญิงอาชาลียามากกว่า... นางช่างเป็นโฉมงามที่มีนิสัยโดดเด่น ไม่ต้องพูดถึงรูปร่างที่ร้อนแรงของนางเลย” ฝูงชนในบาร์ต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเสียงดัง “ทุกคน ไม่ว่าเราจะสนับสนุนใคร การที่ไททันทรราชจันทร์เงินถูกกำจัดได้ก็นับเป็นเรื่องน่ายินดี มา ดื่ม!” เจ้าของบาร์ชูเบียร์มอลต์ขึ้นแก่ฝูงชนที่ส่งเสียงเชียร์ “ว่าแต่ นักรบที่เอาชนะไททันทรราชจันทร์เงินนั่นคือใครกัน? ข้าได้ยินมาว่าจากกลุ่มนักล่าระดับแนวหน้าห้าสิบคน รอดชีวิตมาได้แค่สี่ห้าคนเท่านั้น...” ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนนักล่าเอ่ยถาม “นั่นคือทูอิส!” “ทูอิสเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?” “คนที่เต้นรำกับนักบุญหญิงในเทศกาลหิมะน่ะเหรอ? ถ้าเขาได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมพิธีได้ เขาต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน!” “มา ดื่มฉลองให้นักรบทูอิสกัน!” “เฮ้ย ทำไมพวกแกไม่ยอมยกแก้วขึ้นมาล่ะ? ตอนพวกเราดื่มฉลองให้อิซาชายังไม่ดื่ม แล้วนี่ก็ยังไม่ดื่มอีก คิดจะสื่ออะไร? ไม่อยากให้เกาะครีตกลับมาสงบสุขหรือไง?” ชายขี้เมาคนหนึ่งตบโต๊ะของมู่ฟานดังปัง มู่ฟานกำลังจะไล่ให้มันไสหัวไป แต่ฮาร์เปอร์รีบชูแก้วขึ้นและไล่ชายขี้เมาคนนั้นไปได้ด้วยคำพูดไม่กี่คำ จ้าวหมานเยี่ยนและมู่ฟานจิบเครื่องดื่มของตน “มู่ฟาน นายกำลังลำบากแล้วล่ะ ทูอิสนั่นมันนักฆ่าไททันทรราชตัวจริงเลยนะ ไม่ต้องไปสนใจหรอกว่าเขาตามหาไททันทรราชจันทร์เงินเจอได้ยังไงหลังจากที่มันหนีไป แต่การที่เขาฆ่ามันได้สำเร็จมันก็ชี้ให้เห็นถึงความต่างของฝีมือระหว่างเรากับเขา ทำไมไม่ไปกราบเขาแล้วยอมรับว่าตัวเองผิดไปซะล่ะ? ไม่อย่างนั้นนายต้องแยกจากเยี่ยซินเซี่ยไปตลอดกาลแน่” จ้าวหมานเยี่ยนเย้าแหย่มู่ฟาน “ไร้สาระ ไททันทรราชตัวนั้นมันหนีไปได้เพราะพวกเราปล่อยมันไปต่างหาก ทูอิสก็แค่ตามเก็บเป้าหมายที่พวกเราไม่อยากยุ่ง ตัวการที่ทำลายเกาะกรีนสเปราต์นั่นคือเป้าหมายของเรา ตัวอื่นไม่เกี่ยว” มู่ฟานโต้กลับทันที “ยังมีข่าวร้ายอีกเรื่องนะ ไม่ใช่ทูอิสบอกหรือไงว่าเขาสามารถระบุตำแหน่งไททันทรราชตัวอื่นได้ถ้าจับตัวใดตัวหนึ่งได้? ถ้าเขาจับไททันภูเขาไฟได้ นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาสามารถสะกดรอยตามตัวการที่ทำลายเกาะกรีนสเปราต์ได้งั้นเหรอ?” มู่ไป๋นึกขึ้นได้