บทที่ 2252 - ทวงคืนชีวิตจอมปลอมของเจ้า มู่ฟานไม่เต็มใจจะปล่อยตัวหัวหน้าบาทหลวงผู้นี้ไปง่ายๆ ทว่าการจะทลายการป้องกันของมันนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะมันสามารถเปลี่ยนหยาดฝนรอบตัวให้กลายเป็น 'รังฝน' ได้ แม้แต่เปลวเพลิงหายนะของเสี่ยวเยี่ยนจีก็ต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะเผาผลาญมันได้หมด มู่ไป๋คว้าลูกแก้วคริสตัลที่อู๋คูขว้างทิ้งมาไว้ในมือ ภายในนั้นปรากฏร่างของบลูแบท นางกำลังยืนอยู่บนยอดเขาที่รายล้อมไปด้วยผู้คนที่สวมชุดสีเทา หัวไหล่ขวาของบลูแบทถูกเปลวเพลิงของมู่ฟานเผาไหม้ขณะที่นางหลบหนีขึ้นมาจากใต้ดิน พวกเขาเห็นรอยแผลนั้นได้อย่างชัดเจนในลูกแก้วคริสตัล ซึ่งหมายความว่าอู๋คูได้ทรยศบลูแบทเพื่อเอาตัวรอดจริงๆ "มู่ฟาน นายท่านจ้าวกับฉันจะไปจัดการบลูแบทเอง นายอยู่ที่นี่และจัดการกับมันซะ" มู่ไป๋กล่าว "บลูแบทก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่รับมือได้ง่ายๆ นะ" มู่ฟานเตือน "เชื่อใจพวกเราเถอะ วันนี้พวกมันไม่มีทางรอดไปได้สักคนเดียว!" มู่ไป๋กล่าวอย่างหนักแน่น "ตกลง แต่รีบหน่อยนะ ฉันจะจัดการมันที่นี่เอง!" มู่ฟานพยักหน้า พวกเขาปล่อยอู๋คูไปไม่ได้ หากมันเป็นถึงหัวหน้าบาทหลวงแห่งวิหารดำ มันย่อมมีค่ามากกว่าบลูแบท ไม่ว่ามันจะเป็นคนร้ายตัวจริงที่อยู่เบื้องหลังหายนะเมืองป๋อหรือไม่ก็ตาม อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ไม่อาจปล่อยให้บลูแบทกระตุ้นให้สัตว์อสูรในเทือกเขาแอนดีสคลุ้มคลั่งได้เช่นกัน ทางเลือกที่ดีที่สุดคือแยกกัน มู่ไป๋กับจ้าวหมานเยี่ยนจะไปจัดการบลูแบท ส่วนมู่ฟานจะรับมือกับหัวหน้าบาทหลวงผู้นี้เอง! อู๋คูนั้นชัดเจนว่าไม่ใช่ตัวละครที่ควรดูแคลน ไม่อย่างนั้นทำไม 'เส้นชีพจรทมิฬ' ของมู่ฟานถึงคอยเตือนเขาอยู่ตลอดในการเผชิญหน้าทั้งสองครั้งที่ผ่านมา? เส้นชีพจรทมิฬจะเตือนมู่ฟานก็ต่อเมื่อมีบางสิ่งคุกคามชีวิตของเขาเท่านั้น! เขาไม่กล้ารับประกันว่าจะสามารถจัดการอู๋คูได้ แต่เพื่อชีวิตนับหมื่นที่สูญเสียไปในเมืองป๋อ เขาต้องพยายามให้ถึงที่สุด! — อู๋คูนั่งอยู่ใน 'รังฝน' ที่มันสร้างขึ้น มันลืมตาขึ้นหลังจากที่มู่ไป๋และจ้าวหมานเยี่ยนหายลับไปในระยะไกล ดวงตาของมันขุ่นมัวราวกับสายฝน หากดูจากรูปลักษณ์ภายนอก มันไม่ต่างอะไรกับนักบวชที่ถือสันโดษ มู่ฟานไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนที่มีลักษณะไร้ซึ่งกิเลสเช่นนี้ ถึงได้ก่อกรรมทำเข็ญมากมายถึงเพียงนี้ "ท่านครับ หากพวกท่านสามคนไปจัดการบลูแบท นางตายแน่ ท่านจะได้ผลงานอย่างน้อยก็ชิ้นหนึ่ง แต่หากท่านโลภมากจนคิดจะจัดการเราทั้งคู่ ท่านอาจจะกลับไปมือเปล่าก็ได้นะ" อู๋คูเอ่ยหยอกเย้า "ไม่รู้ทำไม ฉันกลับรู้สึกว่าสิ่งที่แกกำลังวางแผนอยู่นั้นมันน่ารังเกียจกว่าแผนการของบลูแบทเสียอีก" มู่ฟานตอบกลับอย่างเย็นชา สมาชิกวิหารดำต่างให้ความสำคัญกับผลงานของตนมาก บลูแบทวางแผนมาอย่างยาวนานเพื่อทำลายสถาบันศักดิ์สิทธิ์เอารอส แล้วหัวหน้าบาทหลวงอย่างอู๋คูจะไม่มีแผนการอะไรเลยหรือ? "ท่านเข้าใจผิดแล้ว ผมไม่เคยทำอะไรชั่วร้ายด้วยตัวเอง งานของผมในฐานะหัวหน้าบาทหลวงคือการควบคุมดูแลผู้คน คิดเสียว่ามันเป็นโครงการก่อสร้าง เหล่าผู้รับเหมาเป็นคนลงมือทำงาน ผมแค่ต้องตรวจสอบตามกำหนดการและติดตามความคืบหน้าของงาน ส่วนงานที่เหลือไม่ใช่ความรับผิดชอบของผม" อู๋คูตอบกลับ "ไปบอกยมบาลเถอะ" มู่ฟานไม่อยากเสียเวลากับคำพูดไร้สาระของเจ้าพระรูปนี้ "ผมพูดความจริง ผมแค่คอยดูแลอยู่ที่เมืองป๋อโดยไม่ได้ลงมือทำอะไร... พูดตามตรงนะ เมืองป๋อไม่ใช่เป้าหมายหลักของเรา มันเป็นแค่การทดลอง ดังนั้นมันจะเกิดขึ้นที่ไหนก็ได้ โชคร้ายที่มหาศิษยาภิบาลหู่จินยืนกรานจะทำการทดลองในที่ที่เขาคุ้นเคย ผมก็ช่วยไม่ได้ ตอนนั้นผมยังไม่ได้เป็นหัวหน้าบาทหลวงเลยด้วยซ้ำ" อู๋คูยังคงพร่ำบอกต่อไป ไม่ว่ามู่ฟานจะฟังอยู่หรือไม่ก็ตาม ทัศนคติของมู่ฟานที่มีต่ออู๋คูนั้นแตกต่างจากที่จ้าวหมานเยี่ยนเคยปฏิบัติกับมันอย่างสิ้นเชิง สิ่งที่มู่ฟานต้องการจะสื่อก็คือ ฉันจะยอมพูดกับแกก็ต่อเมื่อแกกลายเป็นศพไปแล้วเท่านั้น! มู่ฟานใช้เวทมนตร์ที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาโจมตีใส่รังฝน ลวดลายดวงดาวปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่องและก่อตัวเป็น 'ปราสาทดารา' ซึ่งร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าดั่งอุกกาบาต พลังมหาศาลที่ถูกรวบรวมไว้ปะทุออกมาอย่างบ้าคลั่งราวกับคลื่นยักษ์ในมหาสมุทร อู๋คูสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันทรงพลังของเวทมนตร์ขั้นซูเปอร์ของมู่ฟาน และความโกรธแค้นของเขา แม้จะหลบอยู่ในรังฝนก็ตาม! "ทำแบบนี้แล้วท่านจะได้อะไร? ผมเองก็จนปัญญาในเหตุการณ์เมืองป๋อเหมือนกันนะ จริงๆ แล้วตอนที่เราเจอกันครั้งแรกที่ลาซา ผมยังสวดมนต์ให้ผู้เสียชีวิตอยู่เลย! ผมโขกหัวลงพื้นไปกว่าสามหมื่นครั้ง กว่าจะทำครบก็ใช้เวลาหลายปี! ท่านคิดว่าผมจะมีเวลาไปทำร้ายผู้คนในเมื่อผมเต็มใจจะทำถึงขนาดนั้นเชียวหรือ?" อู๋คูบ่นพึมพำไปเรื่อย มันดูมีความสุขกับการพูดคนเดียว "สิ่งที่แกทำมันไม่มีความหมายหรอก เพราะคนพวกนั้นตายไปหมดแล้ว ถ้าแกโขกหัวครบสามหมื่นครั้งระหว่างทางไปนรก ฉันอาจจะเชื่อแกก็ได้!" มู่ฟานร่ายเวทสายฟ้าสำเร็จ ประกายสายฟ้านับพันปรากฏขึ้นก่อตัวเป็นหอกสายฟ้า ราวกับทหารนับพันกำลังล้อมอู๋คูเอาไว้แล้วขว้างหอกใส่พร้อมๆ กัน! อู๋คูขมวดคิ้วเมื่อเห็นสายฟ้า มันประสานมือเข้าด้วยกันและพึมพำบทสวดเบาๆ หยาดฝนที่อยู่รอบตัวก็รวมตัวกันและหมุนวนล้อมรอบตัวมัน หยาดฝนชั้นนอกสุดได้รับการเติมเต็มอยู่ตลอดเวลา ทำให้หอกสายฟ้าไม่สามารถทะลุช่องว่างเข้ามาได้ หยาดฝนชั้นกลางหมุนวนเร็วราวกับกำแพงลม คอยสกัดกั้นสายฟ้าเอาไว้ หยาดฝนชั้นในสุดรวมตัวกันเป็นม่านพลังที่คอยดูดซับพลังงานของสายฟ้าที่ทะลุผ่านสองชั้นแรกเข้ามา นี่เป็นเพียงเวทป้องกันบทเดียว แต่กลับประกอบด้วยชั้นป้องกันถึงสามชั้น สายฟ้าของมู่ฟานอ่อนกำลังลงอย่างมากทุกครั้งที่ผ่านแต่ละชั้น สายฟ้าที่ไปถึงตัวอู๋คูแทบจะทำอะไรมันไม่ได้เลย! สิ่งนี้ยืนยันได้เลยว่าทำไมจ้าวหมานเยี่ยนถึงไม่คิดจะสู้กับอู๋คู หากเวททำลายล้างของมู่ฟานยังไม่สามารถทำร้ายอู๋คูได้ ก็ยากที่จ้าวหมานเยี่ยนจะทำอะไรมันได้เช่นกัน! จ้าวหมานเยี่ยนทำหน้าที่ของเขาได้ดีแล้วที่ถ่วงเวลาให้มู่ฟานจนมาถึงได้ แต่ตอนนี้มู่ฟานกำลังเจอกับปัญหาหนักเพราะการป้องกันที่เหนือชั้นของอู๋คู ท่าไม้ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาคือการรวมร่างกับเสี่ยวเยี่ยนจีและแปลงร่างเป็น 'จักรพรรดิอัคคี' ทว่าอู๋คูเป็นจอมเวทวารี ธาตุไฟที่มู่ฟานมั่นใจที่สุดกลับใช้ไม่ได้ผลกับมัน! "ท่านครับ การเสียเวลากับผมไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร รีบไปหาบลูแบทเถอะ ท่านอาจจะยังช่วยสถาบันศักดิ์สิทธิ์เอารอสไว้ได้ ถ้าท่านไปสายเพราะผมล่ะก็..." อู๋คูยุยง "ฉันมีถึงเจ็ดธาตุ ฉันไม่รังเกียจที่จะลองใช้มันให้ครบทุกธาตุหรอก อยากจะรู้เหมือนกันว่าแกจะมีพลังงานเหลือพอจะยื้อไปได้นานแค่ไหน!" มู่ฟานตอบกลับอย่างดุดัน สีหน้าของอู๋คูเริ่มมืดมนลงเล็กน้อย ใช่แล้ว เจ้าหมอนี่มีถึงเจ็ดธาตุ! สถานการณ์ตอนนี้เหมือนจระเข้ที่กำลังขบกัดกระดองเต่า จระเข้ไม่เต็มใจจะปล่อยเต่าไป และเต่าก็ไม่กล้าโผล่หัวออกมาจากกระดอง เต่าบอกจระเข้ว่ามันไม่สนที่จะหลบอยู่ในกระดองเพราะมันมีอายุยืนยาวนับพันปี แต่แล้วจระเข้ล่ะ? อู๋คูเริ่มตื่นตระหนก มันยังสามารถพูดคุยใช้เหตุผลกับคนอย่างจ้าวหมานเยี่ยนได้ โชคร้ายที่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้ามันคือมู่ฟาน ไอ้เจ้าคนหัวดื้อที่ตั้งใจจะทวงคืนชีวิตของมันอย่างไม่ลดละ!