ตอนที่ 2407: ให้อภัยพวกเราด้วย หมอกประหลาดสีแดงฉานดั่งเลือดได้เข้าปกคลุมขุนเขาสีม่วง นางหมาป่าตัวหนึ่งที่ห่อหุ้มด้วยม่านหมอกโลหิตพิษกำลังเคลื่อนที่ผ่านยอดเขาต่าง ๆ อย่างรวดเร็ว ในขณะที่มันกำลังวิ่งทะยาน สายฟ้าสีแดงก็ฟาดลงบนภูเขาที่มันผ่าน ทิ้งกลุ่มเมฆของแมลงพิษไว้เบื้องหลัง แมลงเหล่านั้นสูบกินชีวิตของสิ่งมีชีวิตทุกชนิดในพื้นที่จนแห้งเหี่ยว ขุนเขาเหล่านี้เคยเป็นบ้านของนกนับร้อยชนิด แต่นางหมาป่าตัวนี้ได้นำพาโรคระบาดอันน่าสยดสยองมาสู่ขุนเขาตามเส้นทางที่มันผ่านไป แมลงพิษรุมกินสิ่งมีชีวิตอย่างบ้าคลั่ง พืชพรรณเหี่ยวเฉาและสัตว์ต่าง ๆ กลายเป็นเพียงโครงกระดูก สถานที่ทั้งแห่งเปลี่ยนเป็นสีเทา ราวกับเพิ่งผ่านพ้นภัยพิบัติอันน่าสะพรึงกลัวมา ———– ป้อมปราการบนเขาหิมะของเมืองป๋อ... เหล่าจอมเวททหารต่างถูกครอบงำด้วยความหวาดกลัวหลังจากได้เห็นภาพอันน่าสยดสยองจากบนยอดป้อม ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้าง นี่คือสิ่งมีชีวิตระดับราชา! เพียงไม่กี่วินาทีก่อนหน้านี้ ท้องฟ้ายังคงแจ่มใสและขุนเขาก็สวยงาม แต่ตอนนี้ทุกชีวิตกลับเหี่ยวเฉาลง ในขณะที่แม่น้ำในขุนเขาเต็มไปด้วยเลือดภายใต้ท้องฟ้าที่มืดครึ้ม พวกเขาไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากนางหมาป่าตัวนี้บุกเข้าไปในเมืองที่มีผู้คนอายสุอยู่ มันจะน่ากลัวเพียงใด? ป้อมปราการของเมืองป๋อถูกสร้างขึ้นระหว่างภูเขาที่สง่างามสองลูก รั้วลวดหนามถูกติดตั้งเป็นระยะทางกว่าเจ็ดกิโลเมตรเพื่อป้องกันไม่ให้สัตว์อสูรเข้ามาในเขตปลอดภัย รั้วลวดหนามเหล่านั้นจะสามารถหยุดนางหมาป่าระดับราชาที่สามารถกระโดดข้ามภูเขาได้จริงหรือ? หมอกสีแดงเลือดและกลุ่มเมฆแมลงพิษกำลังใกล้เข้ามาเหมือนพายุ ป้อมปราการของเมืองป๋อนั้นแข็งแกร่งราวกับกำแพงภูเขา แต่มันกลับไม่ได้ทำให้เหล่าจอมเวททหารรู้สึกถึงความปลอดภัยเลยแม้แต่น้อย “นางมาแล้ว!” พลโทที่ประจำการอยู่ที่ป้อมตะโกนขึ้น นางมาถึงแล้ว และนางก็น่ากลัวกว่าที่เขาคาดไว้มาก ขวัญกำลังใจของเหล่าจอมเวททหารแตกพ่ายเมื่อได้เห็นหมอกมรณะและแมลงพิษที่สิ่งมีชีวิตระดับราชาพกพามาด้วย “นายพลหนาน กลุ่มนักล่าวิหคเวทของเราเป็นต้นเหตุของเรื่องนี้ เราจะรับผิดชอบอย่างเต็มที่ โปรดปกป้องประชาชนอย่างสุดความสามารถ เพื่อไม่ให้เมืองป๋อต้องประสบกับภัยพิบัติอีกครั้ง” โจวหยวน ผู้นำกลุ่มนักล่าวิหคเวทเอ่ยขึ้น นายพลหนานไม่ได้ตอบกลับ เขายังคงขมวดคิ้วแน่น นางหมาป่าระดับราชาอยู่ตรงหน้าป้อมปราการแล้ว! นางไม่ได้กระโดดข้ามสิ่งกีดขวางที่มนุษย์สร้างขึ้น แม้ว่ามันจะไม่ได้มีประสิทธิภาพในการหยุดยั้งนางมากนัก แต่นางกลับยืนอยู่บนเส้นทางที่มุ่งสู่ป้อมปราการเพียงอย่างเดียว นางไม่มีความยำเกรงเลยแม้แต่น้อย! ดูเหมือนนางจะคิดว่ามันคงใช้เวลาไม่นานนักในการทำลายป้อมปราการของมนุษย์ก่อนจะเดินทางต่อไป — ชายในชุดธรรมดาคนหนึ่งถูกผลักออกมาจากกลุ่มนักล่าวิหคเวทบนป้อมปราการ มือของเขาถูกมัดไว้ เขาถูกคุมตัวโดยนักล่าสองคนจากกลุ่มนักล่าวิหคเวท เถาวัลย์หนาทึบพุ่งออกไปสร้างเป็นสะพานทอดลงสู่พื้นดิน นักล่าทั้งสองคุมตัวชายคนนั้นไปยังทางเข้าป้อมปราการ ซึ่งเป็นจุดที่นางหมาป่าสามารถมองเห็นพวกเขาได้อย่างชัดเจน นางหมาป่ามีดวงตาที่น่าสะพรึงกลัว หมอกมรณะสีแดงเลือดรั่วไหลออกมาจากระหว่างเขี้ยวขณะที่นางหายใจ แมลงพิษกระจายอยู่รอบตัวนางบนท้องฟ้า รู้สึกราวกับว่าหมาป่าตัวนี้ได้นำกองทัพมายังป้อมปราการด้วยตัวนางเอง ทั้งที่นางมาเพียงลำพัง! “เขา... เขาคือคนที่ขโมยลูก ๆ ของเจ้าไป!” “นี่คือลูก ๆ ของเจ้า พวกเราไม่ได้ทำร้ายพวกมัน เราให้... เนื้อที่ดีที่สุดและเลี้ยงพวกมันด้วยนมแพะ...” นักล่าสองคนที่คุมตัวชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เหล่านักล่ารู้ดีว่าสิ่งมีชีวิตระดับราชามีสติปัญญาในระดับเดียวกับมนุษย์ แม้ว่าการกระทำของพวกเขาจะดูน่าขัน แต่เบื้องหลังป้อมปราการคือเมืองที่สงบสุขซึ่งเพิ่งจะฟื้นตัวจากภัยพิบัติครั้งใหญ่เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา พวกเขาต้องทำทุกวิถีทางเพื่อทำให้นางหมาป่าสงบลง! ลูกหมาป่าห้าตัวกระโดดลงมาจากป้อมปราการ แต่ละตัวมีขนาดใหญ่เท่ากับหมาป่าที่โตเต็มวัยทั่วไป เมื่อลูกหมาป่าทั้งห้าถูกปล่อยตัวและกลับไปหาแม่ของพวกมัน บางตัวก็หอนและฟ้องแม่ของพวกมัน สองตัวในนั้นไม่ลืมที่จะหันกลับมาทางป้อมปราการที่เต็มไปด้วยจอมเวททหารและหอนใส่อย่างเกรี้ยวกราด หมาป่าระดับราชาที่ปกคลุมด้วยหมอกมรณะและล้อมรอบด้วยแมลงพิษ ป้อมปราการที่เต็มไปด้วยทหารที่หวาดกลัว ชายวัยสามสิบเศษคนหนึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้นโดยมีมือมัดไว้ข้างหลัง ชายคนนี้เป็นสมาชิกของกลุ่มนักล่าวิหคเวทเช่นกัน! มีกฎที่ไม่ได้เขียนไว้ในหมู่นักล่า พวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้ลักพาตัวลูกอ่อนของสัตว์อสูรในขณะที่แม่ของมันยังมีชีวิตอยู่ และไม่ได้รับอนุญาตให้นำลูกสัตว์เหล่านั้นกลับเข้าเมือง! การกระทำเช่นนั้นจะนำมาซึ่งภัยพิบัติที่เกินจินตนาการมาสู่คนในท้องถิ่น เนื่องจากแม่ของสิ่งมีชีวิตเหล่านี้มักจะเจ้าคิดเจ้าแค้น โดยเฉพาะสายพันธุ์หมาป่า! โจวหยวน ผู้นำกลุ่มนักล่าวิหคเวทเป็นคนที่มีเหตุผล พวกเขาเลือกที่จะจากไปโดยไม่ทำร้ายลูกหมาป่าหลังจากสังหารหมาป่าตัวผู้ระดับราชาไปแล้ว อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้คาดคิดว่าจะมีใครบางคนในกลุ่มนักล่าของเขาจะเสียสติเพราะความโลภและลักพาตัวลูกหมาป่ามาโดยที่เขาไม่รู้! ลูกหมาป่าต้องมีชีวิตอยู่ถึงจะมีค่า แต่นางหมาป่าก็สามารถตามกลิ่นของพวกมันกลับมาถึงเมืองได้อย่างง่ายดาย! มันจะเป็นหายนะเมื่อนางมาถึงเมือง! “เราไม่มีทางเลือก นี่เป็นทางเลือกเดียวที่เรามี หวังว่าสิ่งนี้จะทำให้นางหมาป่าสงบลงได้” โจวหยวนพึมพำเบา ๆ พวกเขาไม่ได้ทอดทิ้งสมาชิกและสังเวยเขาให้กับนางหมาป่าเพื่อขอขมาเพราะความไร้ความปรานี แต่มันเป็นเพราะหากพวกเขาไม่สามารถระงับความโกรธของสิ่งมีชีวิตระดับราชาได้ เมืองที่อยู่ข้างหลังพวกเขาก็จะนองไปด้วยเลือดอีกครั้ง! ในตอนนั้นมันเป็นเพียงหมาป่าปีกทมิฬ แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้เกิดการนองเลือดในเมืองป๋อ นางหมาป่าตัวนี้แข็งแกร่งกว่าหมาป่าปีกทมิฬเป็นร้อยเท่า เมืองป๋อจะไม่มีโอกาสรอดเลย กลุ่มนักล่าวิหคเวทได้ทำความผิดพลาดครั้งใหญ่! พวกเขาต้องขอขมาต่อสิ่งมีชีวิตระดับราชา! “ได้โปรดยกโทษให้ข้าด้วย! ได้โปรด!” “โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!” นักล่าที่ถูกมัดมือเผชิญหน้ากับแม่หมาป่าเพียงลำพัง สิ่งมีชีวิตระดับราชาที่โหดร้ายและดุร้ายอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงยี่สิบเมตร เขารู้สึกเหมือนหัวใจถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ ในใจเขามีเพียงความคิดเดียวคือการร้องขอชีวิต! “ดูสิ พวกมันไม่เป็นอะไรเลย... ข้าไม่ได้ทำอะไรพวกมันเลย” นักล่าอ้อนวอน นางหมาป่าเดินเข้าไปหานักล่าและดมกลิ่นเขา ดูเหมือนนางกำลังยืนยันว่าชายคนนี้คือคนที่ลักพาตัวลูก ๆ ของนางไปหรือไม่ หลังจากได้รับคำตอบ ดวงตาของนางก็เป็นประกายเย็นชาขณะที่นางขู่คำรามใส่ลูก ๆ ของนาง ลูกหมาป่าทั้งห้าพุ่งเข้าใส่นักล่าทันที! พวกมันกัดเข้าที่คอของเขา! พวกมันฉีกแขนขาของเขาออก! พวกมันฉีกหน้าอกของเขา! พวกมันแยกชิ้นส่วนร่างกายของเขาและดื่มเลือดของเขา! ลูกหมาป่าทั้งห้ากินนักล่าคนนั้นต่อหน้าต่อตาจอมเวทนับพันบนป้อมปราการ! หลายคนเบือนหน้าหนี ใครก็ตามคงพบว่าภาพนี้ชวนคลื่นไส้ อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่กล้าแสดงท่าทีโกรธแค้นใด ๆ ศักดิ์ศรีของพวกเขามีค่าเพียงใดเมื่อต้องมายืนอยู่ต่อหน้านางหมาป่าระดับราชา? “โปรดให้อภัยพวกเราด้วย!” โจวหยวนเอ่ยปากถามอีกครั้ง “ฟังข้า...” เสียงประหลาดดังขึ้นมาจากแม่หมาป่าทันที ผู้คนบนป้อมปราการต่างตกตะลึง แม่หมาป่าสามารถพูดภาษาของมนุษย์ได้งั้นหรือ?