บทที่ 2430: ศรเดียวสลักหุบเขา ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales แปลโดย XephiZ เรียบเรียงโดย Aelryinth ธนูผลึกน้ำแข็ง! มู่หนิงเสวี่ยพาดศรลงบนธนูผลึกน้ำแข็งในช่วงเวลาที่ม่อฟานถ่วงเวลาไว้ให้ ในตอนแรกมู่หยินเฟิงและมู่เฟยหลวนสัมผัสไม่ได้ถึงตัวตนของมัน ทว่าทันทีที่ศรคริสตัลสัมผัสกับตัวคันธนู ความหนาวเหน็บอันรุนแรงก็พุ่งเข้าจู่โจมจิตวิญญาณของพวกเขา มู่หนิงเสวี่ยน้อมสายธนูไปข้างหลัง สองพี่น้องรู้สึกได้ว่าหัวใจเต้นรัวอย่างหนัก ราวกับว่าเทพเจ้าแห่งความตายกำลังจ้องมองพวกเขาอยู่ รูม่านตาของพวกเขาขยายกว้างขณะที่ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านจากศีรษะจรดปลายเท้า มู่หนิงเสวี่ยยืนอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำ กลิ่นอายของศรกวาดเอาพลังธาตุสีแดงขึ้นสู่เบื้องบน นางดูงดงามเหนือคำบรรยายด้วยผมสีขาวเงิน ท่ามกลางใบเมเปิ้ลเพลิงที่ร่วงหล่น! มู่หนิงเสวี่ยสูดลมหายใจลึก ใบเมเปิ้ลเพลิงปลิวว่อนอย่างบ้าคลั่งขณะที่ศรเงินซึ่งพันธนาการด้วยสายลมพุ่งตรงไปยังมู่เฟยหลวน สีหน้าของมู่เฟยหลวนเปลี่ยนไปในทันที เมื่อไม่นานมานี้ เขาเพิ่งกล่าวว่าธนูผลึกน้ำแข็งไม่ใช่ภัยคุกคามสำหรับเขา และธนูเวทนั้นเป็นเพียงลูกไม้ตื้นๆ เมื่อเทียบกับพรสวรรค์แต่กำเนิดของเขา! ทว่าปฏิกิริยาของเขากลับบอกเป็นอย่างอื่น เขารีบถอนเวทน้ำแข็งรอบตัวมู่หยินเฟิงออก แล้วสร้างภูเขาขนาดยักษ์ขึ้นมาเป็นโล่ป้องกันในขณะที่เขากำลังถอยร่น ศรน้ำแข็งพุ่งทะยานไปข้างหน้าและทิ้งรูเล็กๆ ไว้บนขุนเขา วินาทีต่อมา รอยร้าวเริ่มแผ่กระจายออกจากรูนั้น มันดูเล็กราวกับเส้นใยบนใบไม้ แต่พริบตาเดียวมันก็ขยายใหญ่และหนาราวกับลำต้นของต้นไม้โบราณ! ภูเขาทั้งลูกพังทลายลงเป็นเสี่ยงๆ! มู่เฟยหลวนที่ซ่อนตัวอยู่หลังภูเขาตกใจสุดขีด การป้องกันของเขาสามารถหยุดยั้งเพลิงสวรรค์ของม่อฟานได้ ทว่ากลับไม่สามารถหยุดศรเพียงดอกเดียวได้ ธนูเวทนี้มอบพลังให้ศรดอกนั้นมหาศาลเพียงใดกัน? “โล่หอยมุกทังสเตน!” มู่เฟยหลวนยกแขนขึ้นเตรียมรับแรงปะทะ หลังแขนของเขามีลวดลายหอยมุกสลักอยู่ เมื่อลวดลายทั้งสองรวมเข้าด้วยกัน แสงสีดำก็ระเบิดออกมาและกลายเป็นโล่สีดำขนาดยักษ์ตรงหน้ามู่เฟยหลวน ซึ่งจมลึกลงไปในดิน ศรน้ำแข็งที่ยังคงพันรอบด้วยสายลมสีขาวพุ่งเข้าปะทะกับโล่จนเกิดเสียงโลหะดังกึกก้องแสบแก้วหู มู่เฟยหลวนและโล่ของเขาถูกผลักถอยร่นไปข้างหลังขณะที่โล่ถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดน้ำแข็ง “บ้าเอ๊ย!” เดิมทีเขาคิดว่าโล่เวทมนตร์ราคาแพงลิบลิ่วของเขาจะหยุดลูกศรได้ แต่เขากลับเห็นว่าไอเย็นกำลังแทรกซึมผ่านมันเข้ามา! ทังสเตนดำนั้นไม่เหมือนกับหินทั่วไปที่มีโครงสร้างหลวมๆ ซึ่งไอเย็นจะซึมผ่านได้ง่าย แต่ความหนาวเหน็บของศรน้ำแข็งยังคงแทรกซึมผ่านมันได้อย่างไม่ยากเย็น ทำให้โครงสร้างภายในของมันเปราะบางเหมือนน้ำแข็ง! โล่หอยมุกทังสเตนแตกเป็นเสี่ยงๆ ขณะที่มู่เฟยหลวนถูกกระแทกกระเด็นเข้าไปในพื้นที่ฝึกซ้อมในร่มด้วยแรงปะทะ สายลมแรงกวาดผ่านใบหน้าของมู่เฟยหลวน เขายืนอยู่บนซากของโล่หอยมุกทังสเตน เขาหันกลับไปมองและเห็นว่าหุบเขารอยแยกน้ำแข็งได้เข้ามาแทนที่สนามฝึกซ้อมแล้ว เขาถอนหายใจยาวหลังจากผ่านพ้นช่วงเวลาที่ตึงเครียด! โชคดีสำหรับเขาที่โล่หอยมุกทังสเตนเบี่ยงทิศทางของศรน้ำแข็งไปเล็กน้อยก่อนที่จะแตกเป็นเสี่ยงๆ มิฉะนั้น ศรดอกนี้คงจะแยกตัวมู่เฟยหลวนออกเป็นสองซีกในขณะที่เขาไม่มีอะไรป้องกัน มันน่าหวาดกลัวเกินไปแล้ว! มิน่าเล่ามู่หยินเฟิงถึงถูกบีบให้ต้องใช้ ‘จุติหงส์น้ำแข็ง’ หลังจากมู่หนิงเสวี่ยยิงศรใส่นาง การป้องกันของมู่เฟยหลวนนั้นแข็งแกร่งกว่ามู่หยินเฟิง แต่เขาก็ยังแทบจะไม่รอดพ้นจากศรดอกนี้! “ท่านพี่ เราจะปล่อยให้นางใช้ธนูนั้นอีกไม่ได้เด็ดขาด” มู่เฟยหลวนกล่าวด้วยน้ำเสียงหอบพร่า โล่หอยมุกทังสเตนเป็นไอเทมป้องกันที่ดีที่สุดของมู่เฟยหลวน เขาต้องตายแน่ๆ หากไม่มีการเตรียมพร้อมรับศรดอกถัดไป! การต่อสู้เกิดขึ้นที่หลังอาคารหลัก ซึ่งเป็นที่ตั้งของลานฝึกซ้อม มีพื้นที่ดังกล่าวมากกว่าสามสิบแห่งในขนาดที่แตกต่างกัน แม้แต่พื้นที่ขนาดเล็กที่สุดก็ยังมีขนาดเท่ากับสนามฟุตบอล พื้นที่ว่างอันกว้างขวางถูกแทนที่ด้วยหุบเขารอยแยกน้ำแข็ง มันยาวตั้งแต่จุดที่มู่หนิงเสวี่ยยืนอยู่ไปจนถึงสนามฝึกซ้อมที่ไกลที่สุด สร้างหุบเขารอยแยกที่ปกติจะพบได้บนภูเขาน้ำแข็งโบราณรกร้างเท่านั้น เหล่าศิษย์ตระกูลมู่ไม่กล้าเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการต่อสู้ และเฝ้ามองดูจากระยะไกล พวกเขาขยับถอยห่างออกไปอีกโดยไม่รู้ตัวหลังจากเห็นความพินาศที่เกิดจากศรของมู่หนิงเสวี่ย! ศรดอกนั้นทรงพลังพอที่จะสั่นสะเทือนสวรรค์และทำให้ภูตผีต้องร่ำไห้ แม้แต่สายลมที่พันรอบศรก็สามารถฉีกร่างใครก็ตามที่อยู่ต่ำกว่าระดับมหาเวทให้เป็นชิ้นๆ ได้! มู่เฟยหลวนชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ ตอนนี้เขากำลังพิจารณาว่าควรจะยอมรับข้อเสนอของมู่หยินเฟิงที่ให้ขอความช่วยเหลือจากเหล่าอาวุโสดีหรือไม่! “อยู่บนฟ้าแล้วถ่วงเวลาพวกมันไว้!” มู่เฟยหลวนคำราม เขาไม่อยากให้คนอื่นเห็นว่าเขากำลังหวาดกลัว มู่หยินเฟิงยังคงบินอยู่ที่ระดับความสูงมาก นางรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยที่ลูกศรไม่ได้ถูกยิงมาที่นาง “ไม่มีทางที่แกจะได้ใช้ธนูนั้นอีก!” มู่หยินเฟิงกรีดร้อง เสียงของนางกังวานไปทั่วท้องฟ้า ทิ่มแทงเข้าไปในจิตใจของม่อฟานราวกับเข็ม ม่อฟานขมวดคิ้ว เขารู้สึกว่าความสามารถของมู่หยินเฟิงนั้นน่ารำคาญสิ้นดี นางกลับมาอาละวาดอีกครั้งหลังจากระยะเวลาของศรหลอมวิญญาณสิ้นสุดลง ขนนกน้ำแข็งที่แหลมคมเริ่มร่วงหล่นลงมาอีกครั้ง ปีกหลายชั้นของมู่เฟยหลวนปกคลุมเหนือร่างของม่อฟานและมู่หนิงเสวี่ยราวกับเมฆหมอก โปรยปรายขนนกน้ำแข็งใส่พวกเขาในทุกจังหวะที่ขยับปีก ขนนกที่แหลมคมไม่ได้หายไปหลังจากถึงพื้น แต่มันกลับแผ่กระจายไปทั่วราวกับพรมเข็ม ม่อฟานไม่เข้าใจในทันทีว่าทำไมมู่หยินเฟิงถึงยังคงใช้ท่าเดิมซ้ำๆ เขาจึงรีบกางม่านพลังด้วยเจตจำนงเพื่อปกป้องมู่หนิงเสวี่ยและตัวเขาเองเมื่อเห็นมู่เฟยหลวนกำลังใกล้เข้ามาจากอีกทิศทางหนึ่ง “ระเบิดขนนกน้ำแข็ง!” ขนนกคลื่นลูกใหม่เข้าปะทะกับขนนกบนพื้นดินและเกิดการระเบิดอย่างรุนแรง ม่านพลังของม่อฟานพยายามดิ้นรนเพื่อต้านทานการผสมผสานของขนนกที่แหลมคมและเศษซากจากการระเบิด “เนตรปีศาจศิลา: ประตูสวรรค์!” ม่อฟานตระหนักว่าเวทมิติของเขามาถึงขีดจำกัดแล้ว เขาจึงเพิ่มชั้นการป้องกันด้วยธาตุดินในทันที เขาเปิดใช้งานวงแหวนเขี้ยวผลึกด้วยหมู่ดาว ประตูบานยักษ์ผุดขึ้นมาจากพื้นดิน แต่มันกลับเต็มไปด้วยรูพรุนในเวลาเพียงไม่กี่วินาที! มู่หนิงเสวี่ยรวบรวมเวทน้ำแข็งเพิ่มขึ้นในทันทีเพื่อเสริมการป้องกันของม่อฟาน ทว่าม่อฟานกลับส่ายหัวแล้วพูดว่า “ข้าไม่เป็นไร เจ้าควรรวบรวมลมหายใจและจัดการพวกมันด้วยศรดอกต่อไป!” ม่อฟานกุมข้อมือหลังจากพูดจบ “หัตถ์อสนีเงียบ!” เขาเปิดใช้งานอุปกรณ์เวทมนตร์ที่จะเปลี่ยนพลังทำลายล้างทั้งหมดที่พุ่งเข้ามาให้กลายเป็นเวทสายฟ้า! เวทน้ำแข็งที่ทรงพลังไม่ได้อ่อนกำลังลงเมื่อผ่านอุปกรณ์เวทมนตร์พิเศษชิ้นนี้ อย่างไรเสียมันก็ไม่ใช่อุปกรณ์ป้องกัน แต่มันเป็นเพียงเครื่องมือเวทมนตร์ที่สามารถเปลี่ยนธาตุอื่นๆ ให้กลายเป็นสายฟ้าได้เท่านั้น! ขนนกที่แหลมคมเปลี่ยนเป็นสว่านสายฟ้าหลังจากผ่านวังวนที่สร้างขึ้นโดยหัตถ์อสนีเงียบ!