บทที่ 2487: ปีศาจร่องลึก อ่าวเจียงหมิง... เมื่อม่อฟานและติงอวี่เหมียนมาถึง สัตว์ประหลาดที่มีลำตัวเป็นต้นการบูรและมีหัวเป็นกิ้งก่ากำลังไล่ตามอาจารย์ธาตุลมคนหนึ่งอยู่ อาจารย์คนนั้นหนีไม่พ้นการไล่ล่าของกิ้งก่าปีศาจต้นการบูร เขาถูกมันกลืนกินเข้าไปในคำเดียว ม่อฟานขมวดคิ้ว เขาบอกไม่ได้ว่าสัตว์ประหลาดตัวนี้คืออะไรหรือประเมินระดับของมันไม่ได้ในแวบแรก มันดูไม่เหมือนสัตว์อสูรทะเลเลยสักนิด แต่มันเหมือนสิ่งมีชีวิตจากป่าเขาลึกมากกว่า “มันคือสัตว์อัญเชิญ!” ติงอวี่เหมียนระบุตัวตนของกิ้งก่าปีศาจต้นการบูรได้อย่างรวดเร็ว “พวกสัตว์อสูรทะเลใช้ธาตุอัญเชิญได้ด้วยเหรอ?” ม่อฟานตกใจ “มันถูกอัญเชิญโดยมนุษย์!” ติงอวี่เหมียนชี้ไปที่ชายชราอีกด้านหนึ่ง ชายชรายืนอยู่ข้างกิ้งก่าปีศาจต้นการบูร ไม่เพียงแต่มันจะไม่โจมตีเขา แต่มันยังช่วยกำบังเวทมนตร์ที่พุ่งมาทางเขาให้อีกด้วย กิ้งก่าปีศาจต้นการบูรเป็นสัตว์อัญเชิญของชายชราคนนี้อย่างไม่ต้องสงสัย! “แปลกนะ นั่นไม่ใช่ศาสตราจารย์อาวุโสของคณะอัญเชิญหรอกเหรอ?” ม่อฟานขมวดคิ้ว ม่อฟานเคยเข้าเรียนที่คณะอัญเชิญตอนที่เขาอยู่ที่วิทยาเขตไข่มุก เขาจำได้ว่าศาสตราจารย์อาวุโสคนนี้เคยบรรยายให้พวกเขาฟัง เขาเพ่งมองอีกครั้งและยืนยันว่าเป็นชายชราคนเดียวกับที่กำลังบงการกิ้งก่าปีศาจต้นการบูรอยู่! ทว่า ทำไมเขาถึงสั่งให้สัตว์อัญเชิญโจมตีอาจารย์คนอื่นแทนที่จะฆ่าพวกสัตว์อสูรทะเลล่ะ? “เขาถูกควบคุมอยู่!” ติงอวี่เหมียนจ้องไปที่ศาสตราจารย์อาวุโส แม้ว่าศาสตราจารย์อาวุโสจะยืนอยู่ริมแม่น้ำ แต่มีบางอย่างคล้ายหนวดพันรอบคอของเขา ด้านในของหนวดมีเส้นใยเนื้อขนาดเล็กที่ดูเหมือนเข็มเล่มน้อย พวกมันปักเข้าไปในคอของชายชรา ศาสตราจารย์อาวุโสมีใบหน้าซีดเผือดราวกับศพไปแล้ว “เขาดูเหมือนตายแล้ว” ม่อฟานสัมผัสไม่ได้ถึงพลังชีวิตของศาสตราจารย์อาวุโสเลย “อืม แต่สิ่งที่ควบคุมเขาอยู่...” ติงอวี่เหมียนหยุดพูดกลางคันแล้วหันไปมองที่หอสัญญาณทันที ส่วนยอดของหอสัญญาณมีพื้นที่กว้างขวาง มีหนวดที่ดูเหมือนถูกเคลือบด้วยไขฝังอยู่ตามช่องว่างต่างๆ หนวดที่พันกันยุ่งเหยียดออกมาจากรอบเอวของหญิงสาวที่ดูเหมือนรูปปั้นไขสีฟ้าใส หน้าอก แขน และคอของเธอปกคลุมด้วยเกล็ดมันวาว เส้นผมของเธอเหมือนสาหร่ายที่พาดบ่าราวกับฝูงหนอน หากใครมองเธอจากระยะไกล อาจคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงในชุดกระโปรงแสนสวยที่มีผมดัดลอนงดงาม แต่หลังจากเห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงแล้ว พวกเขาคงจะรู้สึกขยะแขยง “ทำไมไอ้ตัวนั้นถึงดูเหมือนปีศาจร่องลึกที่โหวจื่อเคยอธิบายไว้เลยล่ะ?” ม่อฟานพึมพำ คำบรรยายของจางเสี่ยวโหวฟังดูเกินจริงไปหน่อย ม่อฟานคิดว่าจางเสี่ยวโหวคงอยู่ในน้ำนานเกินไปจนทำให้เกิดภาพหลอน สัตว์ที่เขาอธิบายจึงดูบิดเบี้ยวและอัปลักษณ์ แต่เมื่อเขาเห็นสัตว์อสูรทะเลที่จางเสี่ยวโหวอธิบาย เขาก็ตระหนักว่าจางเสี่ยวโหวแค่ขาดคำศัพท์ที่จะบรรยายมันเท่านั้นเอง สิ่งมีชีวิตตัวนี้ดูน่าขนลุกและประหลาดกว่าที่เขาอธิบายไว้เสียอีก! พวกสิ่งมีชีวิตในทะเลลึกไม่สนใจรูปลักษณ์ของตัวเองเลยงั้นเหรอ เพียงเพราะที่นั่นไม่มีแสงสว่าง? “ถ้ามันเป็นสัตว์ประหลาดที่โหวจื่อเห็นจริงๆ มันต้องเชี่ยวชาญการควบคุมจิตใจคนแน่ๆ!” ม่อฟานเข้าใจทันทีว่าทำไมศาสตราจารย์อาวุโสถึงโจมตีอาจารย์คนอื่นๆ ปีศาจร่องลึก! มันไม่ใช่ตัวเดียวกับที่จางเสี่ยวโหวเจอในทะเลป๋อไห่ แต่เผ่าพันธุ์ของมันอันตรายอย่างยิ่งและเก่งกาจในการควบคุมจิตใจผู้อื่น! “ติงอวี่เหมียน รีบไปช่วยศาสตราจารย์โจวเร็วเข้า!” คณบดีฟู่กล่าว ดูเหมือนคณบดีฟู่จะรู้ความสามารถของติงอวี่เหมียน เขาตั้งใจเรียกเธอมาที่นี่เพื่อช่วยพวกเขา “ม่อฟาน นายจัดการสัตว์ประหลาดต้นการบูรนั่นนะ” ติงอวี่เหมียนบอก “เราไม่ควรจัดการไอ้ตัวนั้นก่อนเหรอ?” ม่อฟานชี้ไปที่สิ่งมีชีวิตบนหอสัญญาณ ปีศาจร่องลึกดูผ่อนคลายอยู่บนหอสัญญาณ มันยกหนวดขึ้นมาทำความสะอาดเส้นขนเนื้อเป็นระยะๆ เหมือนหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ที่กำลังจัดระเบียบชายกระโปรงของเธอ มันทำตัวเหมือนไม่เกี่ยวข้องกับความวุ่นวายที่เกิดขึ้นเบื้องล่างเลย ติงอวี่เหมียนเคยยั่วยุให้สัตว์อสูรทะเลจระเข้ฆ่ากันเองเพราะความโลภ แต่ปรากฏว่าพวกสัตว์อสูรทะเลก็มีสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังและมีความสามารถในการควบคุมจิตใจมนุษย์เช่นกัน ทำให้เหล่าศาสตราจารย์และอาจารย์ของสถาบันไข่มุกต้องมาสู้กันเอง! “ให้ฉันจัดการมันเอง ถ้านายไปสู้กับมัน นายจะเสียเปรียบอย่างมาก!” ติงอวี่เหมียนตอบด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม เธอคงรับรู้ถึงความแข็งแกร่งของสัตว์อสูรทะเลตัวนี้แล้ว เธอรู้ว่าต้องใช้ทุกอย่างที่มีเพื่อสู้กับมัน! ม่อฟานไม่ฝืนตัวเอง เขาคงไม่สามารถสู้ด้วยพลังทั้งหมดได้หากต้องเผชิญกับสัตว์อสูรทะเลที่มีเวทมนตร์ธาตุจิต ถ้าอาปาสอยู่ที่นี่ เธอคงจะสั่งสอนสัตว์อสูรทะเลตัวนี้ได้บ้าง แต่อาปาสคงไปถึงทะเลสาบเตี้ยนซานแล้วในตอนนี้ เธออยู่ไกลจากที่นี่เกินไป ม่อฟานชำเลืองมองศาสตราจารย์อาวุโสเคราขาว ศาสตราจารย์อาวุโสยืนอยู่ที่นั่น ใบหน้าของเขาเป็นสีเขียวคล้ำ แม้ว่าร่างกายจะยังเคลื่อนไหวได้ แต่ม่อฟานกลับสัมผัสไม่ได้ถึงชีวิตจากเขาเลย เขาตายไปแล้ว สัตว์อสูรทะเลตัวนี้ไม่เพียงแต่ควบคุมจิตใจได้ แต่มันยังใช้ธาตุอันเดดได้ด้วย! มันทำให้ศาสตราจารย์อาวุโสดูเหมือนยังมีชีวิตอยู่ และใช้เจตจำนงของเขาในการสั่งการกิ้งก่าปีศาจต้นการบูร กิ้งก่าปีศาจต้นการบูรแข็งแกร่งมาก อาจารย์ ศาสตราจารย์ และผู้อำนวยการกว่าครึ่งต่างได้รับบาดเจ็บสาหัสจากมัน พวกเขาไม่มีทางเลือกนอกจากต้องหยุดการต่อสู้กันเอง พวกเขาต้องกำจัดสัตว์อัญเชิญของศาสตราจารย์อาวุโสทิ้งเสีย! “ติงอวี่เหมียน เธอปลดปล่อยจิตใจของศาสตราจารย์โจวไม่ได้เหรอ?” คณบดีฟู่เหงื่อท่วมตัว เขากำลังต่อสู้กับศาสตราจารย์อีกคนอยู่ ศาสตราจารย์คนนั้นก็เป็นมหาจอมเวทที่ทรงพลังเช่นกัน คณบดีฟู่กำจัดศัตรูคนอื่นๆ ไปหมดแล้ว แต่เขากำลังลำบากเมื่อต้องรับมือกับศาสตราจารย์ธาตุมืดคนนี้ อย่างไรก็ตาม กิ้งก่าปีศาจต้นการบูรยังคงเป็นภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุด มันเป็นสัตว์อัญเชิญที่แข็งแกร่งที่สุดของศาสตราจารย์โจว มันสามารถสู้กับคนสิบคนได้พร้อมกัน! ติงอวี่เหมียนส่ายหัวและพูดอย่างมั่นใจว่า “ไม่ได้ผลหรอกค่ะ ศาสตราจารย์โจวเสียชีวิตไปแล้ว ตอนนี้เขาเหมือนพวกอันเดดภายใต้การควบคุมของสัตว์อสูรทะเล ธาตุจิตไม่มีผลกับเขาแล้ว!” “เธอจะปล่อยให้นักเรียนอีกคนไปตายไม่ได้นะ เขาจะไปสู้กับกิ้งก่าปีศาจต้นการบูรไหวได้ยังไง...” ก่อนที่คณบดีฟู่จะพูดจบ เขาเห็นนักเรียนหนุ่มคนนั้นสร้างแม่น้ำลาวากว้างหลายเมตรเพื่อข้ามแม่น้ำไป กิ้งก่าปีศาจต้นการบูรพุ่งผ่านพื้นเข้าสู่มนตราที่น่าสะพรึงกลัว เเปลวเพลิงอันร้อนระอุโหมกระหน่ำใส่สิ่งมีชีวิตระดับจอมราชันย์ที่ทรงพลัง!