บทที่ 307: ผลแก่นลึกล้ำ "ไอ้หน้าตัวเมีย!" เมื่อสือห้าวตะโกนออกมา ในใจของเขาก็รู้สึกกระสับกระส่ายเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะไม่รู้จักดวนหลิงเทียน และไม่เคยพบหน้าดวนหลิงเทียนมาก่อน แต่เขาก็จำหน้าศิษย์สายนอกขอบเขตแก่นกำเนิดระดับที่เจ็ดทุกคนที่ขึ้นมาบนลานประลองในตอนนี้ได้ และเขามั่นใจว่าดวนหลิงเทียนไม่ได้อยู่ในกลุ่มนั้นอย่างแน่นอน! กล่าวอีกนัยหนึ่ง เป้าหมายหลักของเขาในวันนี้อย่างดวนหลิงเทียน ไม่ได้ปรากฏตัวออกมา เป็นไปได้มากว่าเพราะความกลัวตาย ดวนหลิงเทียนจึงเลือกที่จะถอนตัวไปแล้ว และนี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการเห็นเลยแม้แต่นิดเดียว สิ้นเสียงตะโกนอันเย็นชาของสือห้าว ทั่วทั้งยอดเขาไคหยางก็ตกอยู่ในความเงียบงัน กลุ่มศิษย์จากยอดเขาเทียนเฉวียนที่เดินทางมาเข้าชมการประลอง ต่างพากันหันไปมองยังดวนหลิงเทียนที่ยืนอยู่ไกลออกไป... ในเวลาไม่นาน ศิษย์สำนักกระบี่เจ็ดดาราที่เหลือต่างก็มองตามสายตาของศิษย์ยอดเขาเทียนเฉวียนไป จนกระทั่งสายตาทุกคู่ไปหยุดอยู่ที่ดวนหลิงเทียน ดวนหลิงเทียนขมวดคิ้ว เขากำลังตั้งใจจะก้าวขึ้นสู่ลานประลองพอดีตอนที่ได้ยินสือห้าวตะโกนออกมา ในตอนนี้ เมื่อเขารู้ตัวว่าเสียงตะโกนที่ด่าว่า ‘ไอ้หน้าตัวเมีย’ ของสือห้าว ทำให้เขากลายเป็นจุดสนใจของทุกคน มุมปากของเขาก็อดไม่ได้ที่จะโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มอันเย็นชา "เขาคือดวนหลิงเทียนงั้นหรือ?" ศิษย์สำนักกระบี่เจ็ดดาราบางคนที่ยังไม่เคยเห็นหน้าดวนหลิงเทียนมาก่อน ต่างพากันจ้องมองเขาด้วยความประหลาดใจ เพราะพวกเขารู้สึกว่าดวนหลิงเทียนนั้นดูเยาว์วัยกว่าที่ข่าวลือว่าไว้เสียอีก คนๆ นี้จริงๆ หรือที่สังหารศิษย์สายนอกขอบเขตแก่นกำเนิดระดับที่หกของยอดเขาเทียนจีไป? เหลือเชื่อเกินไปแล้ว! "แม้ว่าความแข็งแกร่งของดวนหลิงเทียนจะไม่เลวร้าย แต่การประลองวรยุทธ์ศิษย์สายนอกในวันนี้เป็นการแข่งขันระหว่างศิษย์สายนอกขอบเขตแก่นกำเนิดระดับที่เจ็ดอย่างไม่ต้องสงสัย... ต่อให้เขาเข้าร่วมจริงๆ เขาก็คงเป็นได้แค่ตัวประกอบ หรืออาจจะถูกฆ่าตายเสียด้วยซ้ำ" "นั่นน่ะสิ ข้าว่าการถอนตัวคือทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเขาแล้ว" "เขาอายุแค่ยี่สิบต้นๆ เท่านั้น ถึงจะถอนตัวเมื่อต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มศิษย์ขอบเขตแก่นกำเนิดระดับเจ็ด ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหน้าอะไรนักหรอก" ... เหล่าศิษย์สายนอกของสำนักกระบี่เจ็ดดาราต่างพากันกระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์ ในจังหวะนั้นเอง เจ้าอดเขายอดเขาไคหยางก็ได้กล่าวขึ้นอีกครั้ง "ศิษย์ที่ติดอันดับ 10 คนแรกของการประลองวรยุทธ์ศิษย์สายนอกในวันนี้ จะได้รับรางวัลที่ทางสำนักมอบให้... และผู้ที่ได้อันดับหนึ่ง จะได้รับ ‘ผลแก่นลึกล้ำ’ เพิ่มเป็นกรณีพิเศษอีกหนึ่งผล" ผลแก่นลึกล้ำ? คำพูดนี้เปรียบเสมือนหินที่ถูกโยนลงกลางน้ำจนเกิดคลื่นกระเพื่อมนับพัน! ซี้ด! ซี้ด! ซี้ด! ... เสียงสูดลมหายใจด้วยความตกตะลึงดังขึ้นทั่วลานประลองยอดเขาไคหยาง ผลแก่นลึกล้ำคืออะไรน่ะหรือ? แม้ศิษย์สำนักกระบี่เจ็ดดาราที่อยู่ที่นี่ส่วนใหญ่จะไม่เคยเห็น แต่มันก็เป็นชื่อที่พวกเขาเคยได้ยินมาทั้งสิ้น สำหรับนักวรยุทธ์ขอบเขตแก่นกำเนิด ผลแก่นลึกล้ำคือผลไม้จิตวิญญาณที่หาพบได้ยากยิ่ง ชนิดที่ว่าต้องพึ่งพาวาสนาเพียงอย่างเดียว มิอาจเสาะหาได้โดยง่าย ว่ากันว่า ต่อให้นักวรยุทธ์ขอบเขตแก่นกำเนิดระดับที่แปดได้กินผลแก่นลึกล้ำนี้เข้าไป เขาก็จะสามารถทะลวงเข้าสู่ขอบเขตแก่นกำเนิดระดับที่เก้าได้โดยตรง! และหากผู้ที่ได้กินคือขอบเขตแก่นกำเนิดระดับที่เก้า พลังปราณต้นกำเนิดของเขาก็จะเพิ่มพูนขึ้นจนถึงคอขวดสุดท้าย และเข้าใกล้จุดที่จะทะลวงสู่ขอบเขตวิญญาณแรกเริ่มได้อย่างไม่จำกัด "ผลแก่นลึกล้ำ มันคือผลแก่นลึกล้ำจริงๆ ด้วย!" "สำหรับนักวรยุทธ์ขอบเขตแก่นกำเนิด ผลแก่นลึกล้ำนั้นเป็นดั่งสมบัติล้ำค่าที่มิอาจประเมินค่าได้! เป็นสิ่งที่ขึ้นอยู่กับวาสนาเท่านั้นจริงๆ" "เมื่อนักวรยุทธ์ขอบเขตแก่นกำเนิดระดับที่เจ็ดได้กินผลแก่นลึกล้ำเข้าไป ระดับพลังฝึกตนของเขาจะต้องทะลวงไปถึงระดับที่แปดในคราวเดียวอย่างแน่นอน... หรือแม้กระทั่งมีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเข้าใกล้คอขวดของระดับที่เก้า" ... ฝูงชนบนลานยอดเขาไคหยางต่างตกอยู่ในความตื่นเต้นอย่างที่สุด รวมไปถึงสือห้าว และศิษย์สายนอกขอบเขตแก่นกำเนิดระดับที่เจ็ดทั้ง 28 คนที่ยืนอยู่ข้างเจิ้งฟานบนลานประลอง ต่างก็มีดวงตาที่เปล่งประกายด้วยความปรารถนาอย่างแรงกล้าต่อผลแก่นลึกล้ำนั้น "ผลแก่นลึกล้ำ ข้าต้องได้มันมาครอบครองให้ได้!" ใบหน้าอันหล่อเหลาของหูเสวี่ยเฟิงถูกปกคลุมไปด้วยความเย็นชาประดุจน้ำแข็ง "ไม่ว่าใครหน้าไหน หากมันกล้าขัดขวางข้าจากการขึ้นสู่อันดับหนึ่ง... ข้าจะฆ่ามันเสีย!" คำพูดของหูเสวี่ยเฟิงเต็มไปด้วยความมั่นใจและความโอหัง "เหอะ! นั่นก็ต้องดูว่าเจ้ามีความสามารถพอหรือเปล่า" สือห้าวแค่นเสียงเย็น เขาก็ตั้งมั่นที่จะเอาผลแก่นลึกล้ำมาให้ได้เช่นกัน! เหอตงและจั๋วชิงสบตากัน สายตาของทั้งคู่ปะทะกันจนเกิดประกายไฟอันดุเดือด... ผลแก่นลึกล้ำทำให้ทุกคนเปี่ยมไปด้วยความกระหาย "ข้าไม่นึกเลยว่าสำนักกระบี่เจ็ดดาราจะครอบครองผลแก่นลึกล้ำอยู่จริงๆ แถมยังเอามันออกมาเป็นรางวัลสำหรับอันดับหนึ่งของการประลองวรยุทธ์ศิษย์สายนอกในครั้งนี้ด้วย..." ดวนหลิงเทียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แน่นอนว่าเขาย่อมรู้ดีว่าผลแก่นลึกล้ำนั้นมีค่ามากเพียงใด หากจะกล่าวว่าก่อนหน้านี้เขาต้องการคว้าอันดับหนึ่งในการประลองครั้งนี้เพื่อรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับหูหลี่ ในตอนนี้เขาก็มีเป้าหมายเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอย่าง เขาต้องการผลแก่นลึกล้ำนั่น! "หากข้าได้ผลแก่นลึกล้ำมา... ระดับพลังฝึกตนของข้าก็จะทะลวงผ่านไปได้โดยตรง!" ดวงตาของดวนหลิงเทียนลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงที่ดูราวกับจะเผาไหม้ทุกสรรพสิ่ง และแฝงไว้ด้วยความอหังการที่ไร้ผู้ต้าน หลี่เฟยรับรู้ได้ถึงความปรารถนาของดวนหลิงเทียน นางจึงกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "เจ้าคนบ้า การประลองวรยุทธ์ศิษย์สายนอกห้ามใช้พลังจากภายนอกนอกจากอาวุธจิตวิญญาณ อักขระของเจ้าจะใช้ไม่ได้นะ... หากเจ้าสู้คู่ต่อสู้ไม่ได้ เจ้าต้องรีบกระโดดลงจากลานประลองและยอมแพ้ทันที เค่อเอ๋อร์กับข้าจะเสียเจ้าไปไม่ได้" เมื่อกล่าวจบ หลี่เฟยก็มองดวนหลิงเทียนด้วยความกังวล แม้ว่านางจะรู้ว่าดวนหลิงเทียนมีไพ่ตายในมือมากมาย เช่น งูตัวน้อยขอบเขตวิญญาณแรกเริ่มสองตัวนั้น และกองอักขระที่น่าสะพรึงกลัว แต่ทว่าสิ่งเหล่านี้ไม่สามารถนำมาใช้ในการประลองวรยุทธ์ศิษย์สายนอกได้เลย เขาสามารถพึ่งพาได้เพียงพละกำลังของตัวเองเท่านั้น! ดวนหลิงเทียนยื่นมือออกไปลูบไล้ใบหน้าอันงดงามที่เรียบเนียนดุจหยกของหลี่เฟย จากนั้นเขาก็ยิ้มแล้วกล่าวเบาๆ "หลี่เฟยตัวน้อย เจ้าต้องมั่นใจในตัวบุรุษของเจ้าหน่อยสิ หากเจ้ากล้าสงสัยในตัวข้าอีก ระวังนะข้าจะตีตูดเจ้าให้เข็ด" เมื่อกล่าวจบ ดวนหลิงเทียนก็ลดเสียงลงจนมีเพียงหลี่เฟยคนเดียวที่ได้ยิน หลี่เฟยไม่คาดคิดเลยว่าดวนหลิงเทียนจะกล้าหยอกล้อนางในสถานการณ์เช่นนี้ ใบหน้าอันงดงามของนางจึงแดงซ่านขึ้นมาทันทีราวกับจะมีเลือดหยดออกมา "เหอะ!" บนลานประลอง หูเสวี่ยเฟิงมองดวนหลิงเทียนและหลี่เฟยจากระยะไกล โดยเฉพาะเมื่อเห็นหลี่เฟยเผยท่าทางที่ดูมีเสน่ห์และเอียงอายต่อหน้าดวนหลิงเทียน เปลวไฟแห่งความอิจฉาริษยาก็ลุกโชนขึ้นในใจของเขาอย่างบอกไม่ถูก เขาเป็นคนที่ขาดผู้หญิงไม่ได้มาโดยตลอด และสายตาของเขาก็สูงส่งอย่างยิ่ง ผู้หญิงคนนี้งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมานับตั้งแต่มาที่สำนักกระบี่เจ็ดดาราเลยทีเดียว ตอนที่เห็นนางครั้งแรก เขาต้องการจะให้นางมาเป็นผู้หญิงของเขาเพียงผู้เดียว แต่ต่อมาเขากลับพบว่าผู้หญิงคนนี้มีเจ้าของเสียแล้ว นั่นคือดวนหลิงเทียน! "ขอเพียงข้าฆ่าดวนหลิงเทียนได้... เจ้าก็จะต้องเป็นของข้า!" หูเสวี่ยเฟิงจ้องมองหลี่เฟย ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความโลภ ราวกับว่าหลี่เฟยได้กลายเป็นของเขาไปแล้วจริงๆ "ดวนหลิงเทียน!" สายตาของหูเสวี่ยเฟิงเปลี่ยนมาจับจ้องที่ดวนหลิงเทียน จากนั้นเขาก็ตะโกนขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ข้าได้ยินมาว่าเมื่อสามเดือนก่อน เจ้าเคยสังหารเส้ายิ่ง ศิษย์สายนอกขอบเขตแก่นกำเนิดระดับที่หกของยอดเขาเทียนจีไป ตามที่ข้าทราบ เส้ายิ่งอยู่ห่างจากขอบเขตแก่นกำเนิดระดับที่เจ็ดเพียงก้าวเดียวเท่านั้น... ข้าสันนิษฐานว่าในเมื่อเจ้าฆ่าเขาได้ ความแข็งแกร่งของเจ้าก็คงไม่ด้อยไปกว่าพวกเราที่เป็นศิษย์สายนอกขอบเขตแก่นกำเนิดระดับที่เจ็ดหรอก!" "ตอนนี้เวลาผ่านไปสามเดือนแล้ว ความแข็งแกร่งของเจ้าต้องเพิ่มขึ้นอีกแน่นอน เจ้าคงไม่ได้อยากจะถอนตัวจริงๆ หรอกใช่ไหม?" เมื่อหูเสวี่ยเฟิงกล่าวจบ น้ำเสียงของเขาก็แฝงไปด้วยความเย้ยหยันอย่างชัดเจน "หูเสวี่ยเฟิง ดวนหลิงเทียนจะถอนตัวหรือไม่นั้นมันเป็นเรื่องส่วนตัวของเขา ไม่เกี่ยวข้องกับเจ้าเลยสักนิด" จั๋วชิงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ มีหรือจะไม่รู้เจตนาของหูเสวี่ยเฟิงเมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของนางจึงถูกปกคลุมไปด้วยความเย็นชาอีกครั้งขณะที่นางเย้ยหยันกลับไป หูเสวี่ยเฟิงไม่ได้ตอบโต้จั๋วชิง แต่กลับหันไปมองดวนหลิงเทียนที่อยู่ไม่ไกล "ฮ่าๆ... ดวนหลิงเทียน หรือว่าเจ้าจะเก่งแต่การหลบอยู่หลังผู้หญิง และพึ่งพาการคุ้มครองจากผู้หญิงเท่านั้น? หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ เจ้าก็นับเป็นความอัปยศของพวกเราเหล่าบุรุษเสียจริง!" ความอัปยศของบุรุษ! คำพูดที่หูเสวี่ยเฟิงกล่าวออกมานั้นเรียกได้ว่าอำมหิตอย่างยิ่ง "ดวนหลิงเทียน ดูเหมือนว่าคนทีเจ้าล่วงเกินไว้จะมีไม่น้อยเลยนะ..." รอยยิ้มอันเย็นชาและกระหายเลือดปรากฏขึ้นที่มุมปากของสือห้าว เขากำลังรอโอกาสที่จะขย้ำดวนหลิงเทียนให้จมดิน สิ้นคำกล่าวของหูเสวี่ยเฟิง ดวนหลิงเทียนก็กลายเป็นจุดสนใจของทุกคนอีกครั้ง ทว่าในครั้งนี้กลับต่างออกไป ก่อนหน้านี้ แม้ว่าสือห้าวจะยั่วยุดวนหลิงเทียน แต่ผู้คนในที่นั้นก็ไม่ได้คิดว่าการที่ดวนหลิงเทียนจะถอนตัวเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสมแต่อย่างใด และไม่มีใครดูถูกดวนหลิงเทียนด้วย เพราะพรสวรรค์ตามธรรมชาติของดวนหลิงเทียนนั้นเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาของทุกคน เขาจะต้องสร้างผลงานที่ยอดเยี่ยมอย่างแน่นอนในอนาคต และกลายเป็นศิษย์อัจฉริยะที่มีบทบาทสำคัญในสำนักกระบี่เจ็ดดารา แต่ทว่าในตอนนี้ หูเสวี่ยเฟิงกลับสวม ‘หน้ากาก’ แห่งความขี้ขลาดให้แก่ดวนหลิงเทียน หากดวนหลิงเทียนถอนตัว เขาก็ย่อมต้องยอมรับโดยปริยายว่าเขาเอาแต่หลบอยู่หลังผู้หญิง และพึ่งพาการคุ้มครองจากผู้หญิง... เสียศักดิ์ศรีของลูกผู้ชายไปจนสิ้น! ทุกคนต่างสงสัยว่าภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ดวนหลิงเทียนจะเลือกอย่างไร ประกายแห่งความโกรธแค้นผุดขึ้นในดวงตาคู่งามของหลี่เฟยเมื่อนางได้ยินคำพูดของหูเสวี่ยเฟิง และนางกำลังจะระเบิดอารมณ์ออกมา ดวนหลิงเทียนบีบมือของหลี่เฟยเบาๆ แล้วยิ้มอย่างใจเย็น "หลี่เฟยตัวน้อย ไม่ว่าที่ไหนในโลกนี้ มันก็มักจะมีหมาบ้าอยู่เสมอ... เจ้าไม่จำเป็นต้องลดตัวลงไปเกลือกกลั้วกับมันหรอก" แม้ว่าน้ำเสียงของดวนหลิงเทียนจะไม่ดังนัก แต่ลานยอดเขาไคหยางในตอนนี้เงียบกริบดุจป่าช้า ดังนั้นคำพูดของเขาจึงเข้าสู่หูของทุกคนที่อยู่ที่นั่นอย่างชัดเจน หมาบ้า? มุมปากของเหล่าศิษย์สำนักกระบี่เจ็ดดาราถึงกับกระตุก ดวนหลิงเทียนคนนี้ถึงกับกล้าด่าหูเสวี่ยเฟิงว่าเป็นหมาบ้าเชียวหรือ? พวกเขารู้สึกหนังศีรษะชาหนึบไปหมด ดวนหลิงเทียนคนนี้มันบ้าไปแล้ว! "ดวนหลิงเทียนตายแน่!" นี่คือความคิดในใจของศิษย์สำนักกระบี่เจ็ดดาราส่วนใหญ่ ในชั่วพริบตา หูเสวี่ยเฟิงก็กลายเป็นจุดสนใจแทนที่ดวนหลิงเทียน ร่างกายของหูเสวี่ยเฟิงสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ใบหน้าที่หล่อเหลาไร้ที่ติของเขากระตุกเบาๆ ดวงตาทั้งสองข้างฉายแววฆ่าฟันอันเข้มข้น แต่มันก็ถูกเขาระงับเอาไว้ได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็หันกลับไปมองดวนหลิงเทียนอีกครั้ง "ข้าล่ะไม่รู้จริงๆ ว่าเศษขยะที่ได้รับสิทธิ์ให้เข้าร่วมการประลองวรยุทธ์ศิษย์สายนอกรอบที่สอง แต่กลับไม่กล้าเข้าร่วม — มันเอาความโอหังแบบนี้มาจากไหนกัน!?" น้ำเสียงของหูเสวี่ยเฟิงเย็นเยียบถึงขีดสุด และเขาเน้นคำว่า ‘เศษขยะ’ เป็นพิเศษ คำพูดของหูเสวี่ยเฟิงเข้าถึงใจของใครหลายคน คนเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นศิษย์หญิงจากยอดเขาเหยากวงที่หลงไหลในตัวหูเสวี่ยเฟิง "ศิษย์พี่หูเสวี่ยเฟิงพูดถูกแล้ว คนที่ไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะเข้าร่วมการประลองวรยุทธ์ศิษย์สายนอก ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาทำตัวโอหังแบบนี้!" "ใช่แล้ว ดวนหลิงเทียน หากเจ้าเป็นลูกผู้ชายจริง ก็จงขึ้นลานประลองมาเข้าร่วมการประลองรอบที่สองเสียสิ" "ถ้าไม่กล้า เจ้าก็คือ ‘ไอ้หน้าตัวเมีย’ อย่างที่ศิษย์พี่สือห้าวว่า และเป็น ‘เศษขยะ’ ที่ดีแต่พึ่งพิงผู้หญิงอย่างที่ศิษย์พี่หูเสวี่ยเฟิงบอกนั่นแหละ!" ... เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ถูกเขาควบคุมไว้ได้แล้ว หูเสวี่ยเฟิงก็มองไปที่ดวนหลิงเทียน ดวงตาของเขาค่อยๆ หรี่ลงจนเป็นเส้นตรง และมุมปากก็มีรอยยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะ ราวกับเขากำลังบอกดวนหลิงเทียนว่า ‘ไอ้หนู เจ้ายังอ่อนหัดเกินไปที่จะมาสู้กับข้า’ "ฮ่าๆ..." ดวนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ดวงตาของเขาเป็นประกายเจิดจ้าขณะที่เขามองไปยังหูเสวี่ยเฟิง จากนั้นสายตาของเขาก็เลื่อนไปหยุดอยู่ที่สือห้าว ก่อนจะค่อยๆ กล่าวออกมา "ข้า ดวนหลิงเทียน เคยพูดตอนไหนว่าข้าจะถอนตัว? หากข้าจำไม่ผิด ในตอนนี้เจ้าอดเขาเจิ้งฟานก็ยังไม่ได้ห้ามศิษย์สายนอกคนอื่นๆ ไม่ให้ตัดสินใจเลือกเข้าร่วมการประลองรอบที่สองเสียหน่อย ใช่หรือไม่?"