บทที่ 588: พลังสายฟ้าระดับสูง พร้อมกับการปรากฏตัวของโม่เสวียน การประลองยอดยุทธ์รุ่นเยาว์แห่งจักรวรรดิศิลาดำก็ใกล้จะถึงบทสรุป โม่เสวียนข่มขวัญทุกคนด้วยระดับพลังฝึกตนขอบเขตปฐมว่างเปล่าระดับที่สามและเจตจำนงสายฟ้าระดับที่สาม พลังของเขาทำให้ยอดยุทธ์รุ่นเยาว์ทั้งเก้าคนที่เหลือบนลานประลองต่างไม่กล้าที่จะก้าวขึ้นไปท้าทาย "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ การประลองยอดยุทธ์รุ่นเยาว์ในครั้งนี้ก็ถือว่าสิ้นสุดลง... ยอดยุทธ์รุ่นเยาว์อันดับหนึ่งแห่งจักรวรรดิศิลาดำก็คือโม่เสวียน!" อ๋องหยงยืนขึ้นอีกครั้ง สุ้มเสียงของเขาดังกึกก้องราวกับอัสนีบาตที่แผ่กระจายออกไปไกลแสนไกล "ส่วนเจ้าของลานประลองที่เหลือทั้งเก้าคน จะได้รับสิทธิ์ในการมุ่งหน้าไปยังราชวงศ์ต้าฮั่นเพื่อเข้าร่วมการแข่งขันชิงตำแหน่งในการประมวลยุทธ์สิบราชวงศ์... พวกเจ้าทั้งเก้าคนรวมถึงโม่เสวียน จงมารวมตัวกันที่พระราชวังหลวงในอีกสามวันให้หลัง!" "เมื่อถึงเวลานั้น ราชวงศ์จะมอบรางวัลให้กับพวกเจ้าทุกคน" อ๋องหยงกล่าวรวดเดียวจนจบ หลังจากนั้น อ๋องหยงก็ได้ก้าวขึ้นไปบนเกี้ยวอีกครั้ง ก่อนที่นักรบขอบเขตหยั่งรู้ว่างเปล่าทั้งแปดคนจะแบกเกี้ยวขึ้นและคุ้มกันอ๋องหยงจากไป "ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน อ๋องหยง!" ผู้คนในที่นั้นต่างกล่าวอย่างนอบน้อม และส่งอ๋องหยงด้วยสายตาจนกระทั่งเกี้ยวของพระองค์ลับหายไปหลังหมู่เมฆและหมอกควันที่เส้นขอบฟ้า การประลองยอดยุทธ์รุ่นเยาว์ได้ปิดฉากลง ณ จุดนี้ "หึ!" บนแท่นสูง เว่ยคุน ตัวแทนจากอาณาจักรจักรพรรดิปาจือเค่นเสียงอย่างเย็นชาก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับตัวแทนคนอื่นๆ ในครั้งนี้ อาณาจักรจักรพรรดิปาจือของพวกเขาเรียกได้ว่าโดดเด่นไม่เหมือนใคร เพราะพวกเขาเป็นอาณาจักรจักรพรรดิเพียงแห่งเดียวที่ยอดยุทธ์รุ่นเยาว์ทั้งห้าคนล้วนตกตายในการต่อสู้ทั้งหมด "ฉือหมิง อาณาจักรจักรพรรดิปาจือของเราจะจดจำสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้เอาไว้" ก่อนจะจากไป เว่ยคุนไม่ลืมที่จะกล่าวข่มขู่ฉือหมิง "ตามใจเจ้าเถอะ" ฉือหมิงไม่ได้เก็บคำพูดของเว่ยคุนมาใส่ใจ ในขณะเดียวกัน โม่เสวียนในชุดสีดำซึ่งอยู่สูงขึ้นไปบนอากาศก็สะบัดชายเสื้อเตรียมตัวที่จะจากไป "โม่เสวียน!" ต้วนหลิงเทียนมองไปที่โม่เสวียนและส่งกระแสเสียงสื่อสารออกไป ทันใดนั้น ร่างของโม่เสวียนก็หยุดชะงัก ดวงตาที่หม่นหมองไร้ประกายของเขาปรายมองมาที่ต้วนหลิงเทียนอย่างเย็นชาก่อนจะถามผ่านกระแสเสียง "เจ้ามีธุระอะไรรึ?" น้ำเสียงของโม่เสวียนแฝงไปด้วยความรำคาญเล็กน้อย "ผมต้องการทำข้อตกลงกับคุณ!" ต้วนหลิงเทียนเข้าประเด็นทันที "ข้อตกลง?" โม่เสวียนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะถามกลับ "ผลผสานว่างเปล่าอย่างนั้นรึ?" "คุณรู้ด้วยเหรอ?" ต้วนหลิงเทียนประหลาดใจ เพราะเขาไม่คาดคิดว่าโม่เสวียนจะเดาเจตนาของเขาออก "หึ!" โม่เสวียนแค่นเสียงเย็น "ก่อนหน้าเจ้า มีคนไม่ต่ำกว่ายี่สิบคนที่สนใจผลผสานว่างเปล่านั่น... แต่สิ่งที่พวกเขานำมาแลกเปลี่ยนมันไม่เพียงพอที่จะดึงดูดความสนใจของข้าได้" ต้วนหลิงเทียนเข้าใจได้ในทันที ใช่แล้ว เป็นที่รู้กันโดยทั่วไปว่าผลผสานว่างเปล่านั้นไม่มีประโยชน์ต่อโม่เสวียน ด้วยเหตุนี้ จึงมีผู้คนมากมายที่ต้องการจะขอแลกเปลี่ยนเพื่อให้ได้ผลผสานว่างเปล่ามาจากโม่เสวียน ทว่าเห็นได้ชัดว่าไม่มีใครสามารถจ่ายราคาที่ทำให้โม่เสวียนสนใจได้เลย "ผลผสานว่างเปล่านั่นไม่มีประโยชน์อะไรกับข้ามากนักก็จริง... แต่ถ้าเจ้าไม่สามารถเอาสิ่งที่ข้าสนใจออกมาได้ ข้ายอมให้ผลผสานว่างเปล่านั่นเน่าตายคามือดีกว่าจะมอบให้ใคร" โม่เสวียนกล่าวอย่างเฉยเมย ต้วนหลิงเทียนยิ้มอย่างมั่นใจและกล่าวอย่างตรงไปตรงมา "ศัสตราวุธวิญญาณระดับสี่ เป็นอย่างไรล่ะ?" "ศัสตราวุธวิญญาณระดับสี่รึ?" รูม่านตาของโม่เสวียนหดตัวลงเมื่อได้ยินคำพูดของต้วนหลิงเทียน เขาเหลือบมองต้วนหลิงเทียนด้วยความตกใจเล็กน้อยก่อนจะกล่าว "เจ้า... มีศัสตราวุธวิญญาณระดับสี่อย่างนั้นรึ?" "ผมสามารถมอบกระบี่วิญญาณระดับสี่ที่เพิ่มพลังโจมตีได้ถึง 58% เพื่อแลกกับผลผสานว่างเปล่าในมือคุณ... ตกลงไหม?" ต้วนหลิงเทียนถามตรงๆ "เจ้าแน่ใจนะว่าต้องการใช้กระบี่วิญญาณระดับสี่แลกกับผลผสานว่างเปล่า?" แม้น้ำเสียงที่ส่งผ่านกระแสเสียงของโม่เสวียนจะยังคงดูสงบนิ่ง แต่ต้วนหลิงเทียนก็สัมผัสได้ถึงร่องรอยของความตื่นเต้น เห็นได้ชัดว่าความสนใจของโม่เสวียนถูกปลุกขึ้นมาแล้ว "ใช่ คุณตกลงไหม?" ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า "ตกลง! อีกสามวันหลังจากนี้ ถ้าเจ้าสามารถนำกระบี่วิญญาณระดับสี่ออกมาแลกเปลี่ยนกับข้าได้ ข้าจะมอบผลผสานว่างเปล่าให้เจ้า" โม่เสวียนตอบรับ สำหรับโม่เสวียน ความแข็งแกร่งและพรสวรรค์ของเขาไม่ได้ด้อยไปกว่ายอดยุทธ์รุ่นเยาว์จำนวนมากในราชวงศ์ต้าฮั่นเลย ทว่ายอดยุทธ์รุ่นเยาว์ที่โดดเด่นอย่างยิ่งในราชวงศ์ต้าฮั่นเหล่านั้น ต่างก็มีศัสตราวุธวิญญาณระดับสี่ไว้ในครอบครองเพื่อเสริมพลัง ในขณะที่เขาไม่มี หากเขาต้องเข้าต่อสู้กับยอดยุทธ์รุ่นเยาว์จากราชวงศ์ต้าฮั่นเหล่านั้น เขาคงจะเสียเปรียบอย่างไม่ต้องสงสัย ดังนั้นเขาจึงต้องการครอบครองศัสตราวุธวิญญาณระดับสี่มานานแล้ว น่าเสียดายที่แม้แต่ในจักรวรรดิศิลาดำทั้งหมด ก็มีศัสตราวุธวิญญาณระดับสี่เพียงชิ้นเดียวเท่านั้น ซึ่งอยู่ในความครอบครองของราชวงศ์ ว่ากันว่ามันอยู่ในมือของอ๋องหยง ตอนนี้เขามีโอกาสที่จะได้รับศัสตราวุธวิญญาณระดับสี่ แถมยังแลกเปลี่ยนด้วยผลผสานว่างเปล่านั่น แน่นอนว่าเขาไม่มีทางปฏิเสธ หลังจากจ้องมองต้วนหลิงเทียนอย่างลึกซึ้ง โม่เสวียนก็กลายร่างเป็นสายฟ้าสีดำพุ่งหายไปต่อหน้าต่อตาผู้คน ในขณะเดียวกัน ยอดยุทธ์รุ่นเยาว์บนลานประลองทั้งเก้าคนต่างก็เดินลงจากลานประลอง "ต้วนหลิงเทียน ซูหลี่ ยินดีด้วย!" ลั่วจั้นและเฉินเส่าช่วยเข้ามาแสดงความยินดีกับต้วนหลิงเทียนและซูหลี่ ต้วนหลิงเทียนตอบรับด้วยรอยยิ้มบางๆ ในขณะที่ซูหลี่กลับถอนหายใจ "ข้าได้ยินมานานแล้วว่ายอดฝีมือรุ่นเยาว์อันดับหนึ่งในจักรวรรดิศิลาดำนั้นมีความแข็งแกร่งที่เหนือธรรมดาอย่างยิ่ง... วันนี้พอได้เห็นด้วยตาตัวเอง เขาก็สมคำล่ำรือจริงๆ!" เห็นได้ชัดว่าซูหลี่กำลังพูดถึงโม่เสวียน "ซูหลี่ ยังเหลือเวลาอีกสองปีกว่าการประมวลยุทธ์สิบราชวงศ์จะเริ่มขึ้น... เมื่อถึงเวลานั้น นายอาจจะก้าวข้ามเขาได้ก็ได้นะ" ต้วนหลิงเทียนมองไปที่ซูหลี่ด้วยสายตาที่มีความหมายแฝงเร้นแล้วยิ้มออกมา ซูหลี่ส่ายหัวและยิ้มเมื่อรับรู้ถึงความหมายในแววตาของต้วนหลิงเทียน เขาย่อมรับรู้ได้ว่าต้วนหลิงเทียนมีนัยยะแอบแฝงในคำพูด แต่เขาก็มั่นใจว่าตนเองจะสามารถไล่ตามโม่เสวียนได้ทันภายในเวลาสองปี "พวกเจ้าสองคนมันปีศาจชัดๆ!" เฉินเส่าช่วยกลอกตาใส่ซูหลี่และต้วนหลิงเทียน ก่อนจะถอนหายใจ "ข้ากับลั่วจั้นตัดสินใจแล้วว่า หลังจากออกจากเมืองหลวงของจักรวรรดิศิลาดำในครั้งนี้ พวกเราจะยังไม่กลับไปยังอาณาจักรจักรพรรดิป่าเขียวทันที แต่จะออกไปท่องโลกสักพัก..." "ใช่" ลั่วจั้นพยักหน้า ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนา "บางที พวกเราอาจจะได้รับโชคลาภที่ควรจะเป็นของพวกเราบ้าง... มิฉะนั้น หากพวกเรายังคงอาศัยอยู่ในอาณาจักรจักรพรรดิป่าเขียวและปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอก มันก็คงเป็นไปไม่ได้ที่พวกเราจะไล่ตามพวกเจ้าสองคนได้ทันชั่วชีวิตนี้" การที่ลั่วจั้นและเฉินเส่าตัดสินใจเช่นนี้ถือว่าเหนือความคาดหมายของต้วนหลิงเทียน แต่ต้วนหลิงเทียนก็สนับสนุนพวกเขา หากดอกไม้ในเรือนกระจกไม่เคยผ่านพายุฝนที่โหมกระหน่ำ ความสำเร็จของมันย่อมมีขีดจำกัด นี่คือสิ่งที่เขารู้สึกอย่างลึกซึ้ง "ผมเองก็เริ่มจะตั้งตารอฉากที่จะได้พบพวกคุณทั้งสองคนในอนาคตแล้วสิ..." ต้วนหลิงเทียนยิ้ม "ต้วนหลิงเทียน!" ทันใดนั้น ต้วนหลิงเทียนก็ได้ยินเสียงของฉือหมิง ต่อมา เขาเห็นอ๋องเซิ่งและฉือหมิงเดินเคียงคู่กันเข้ามา "รองเจ้าสำนักฉือหมิง" ต้วนหลิงเทียนยิ้มให้ฉือหมิงเบาๆ ส่วนอ๋องเซิ่งนั้น ต้วนหลิงเทียนเมินเฉยเขาไปโดยสิ้นเชิง "ต้วนหลิงเทียน อ๋องเซิ่งมีบางอย่างอยากจะคุยกับเจ้าน่ะ" ฉือหมิงยิ้มบางๆ ขณะพูด "หืม?" ต้วนหลิงเทียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะมองไปที่อ๋องเซิ่ง "ต้วนหลิงเทียน!" อ๋องเซิ่งมองมาที่ต้วนหลิงเทียนด้วยแววตาสั่นไหว เขาหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกล่าว "ในอดีต อาจจะมีความเข้าใจผิดกันอยู่บ้างระหว่างเราสองคน... ข้าหวังว่าหลังจากนี้ เรื่องราวระหว่างเราจะจบลงเพียงเท่านี้ ให้สิ่งที่ผ่านไปแล้วผ่านไปเถอะ เจ้าว่าอย่างไร?" คำพูดของอ๋องเซิ่งถูกกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูอัดอั้นอย่างยิ่ง แม้ว่าจะสัมผัสได้ถึงความจริงใจไม่มากนัก แต่ต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง อ๋องเซิ่งคือใคร? เขาคือน้องชายของจักรพรรดิแห่งอาณาจักรจักรพรรดิป่าเขียว เจ้าของจวนอ๋องเซิ่ง และยังเป็นตัวตนในขอบเขตปฐมว่างเปล่าอีกด้วย ตอนนี้ตัวตนระดับนั้นกลับมายอมจำนนต่อหน้าเขา? "ต้วนหลิงเทียน อ๋องเซิ่งเขามีความจริงใจมากนะ" เมื่อเห็นต้วนหลิงเทียนดูเหมือนจะลังเล ฉือหมิงก็พูดแทรกขึ้นมา ต้วนหลิงเทียนยิ้มออกมาจางๆ "ในเมื่อรองเจ้าสำนักฉือเป็นคนออกหน้าให้... ผมเองก็ย่อมไม่มีข้อโต้แย้งในเรื่องนี้" "อ๋องเซิ่ง เรื่องราวทั้งหมดระหว่างเราสองคนถือว่าจบลงเพียงเท่านี้ครับ!" ต้วนหลิงเทียนกล่าวกับอ๋องเซิ่งทันทีหลังจากพูดจบกับฉือหมิง เขาและอ๋องเซิ่งไม่ได้มีความแค้นลึกล้ำอะไรต่อกันมากนัก ในเมื่อฉือหมิงออกหน้าแทนอ๋องเซิ่ง เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไว้หน้าฉือหมิง แน่นอนว่าหากอ๋องเซิ่งเพียงแต่หลอกลวงเขาแค่ชั่วคราวและทำอะไรที่เป็นอันตรายต่อเขาในอนาคต เขาก็จะไม่ปราณีอย่างแน่นอน อ๋องเซิ่งพยักหน้าและถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ราวกับยกภูเขาออกจากอก ความก้าวหน้าของต้วนหลิงเทียนสร้างแรงกดดันให้เขามากเกินไป ดังนั้นหลังจากพิจารณาอยู่พักหนึ่ง เขายังคงเลือกที่จะวางศักดิ์ศรีลงและเป็นฝ่ายเริ่มแสวงหาสันติภาพกับต้วนหลิงเทียนก่อน มิฉะนั้น ในอนาคตอันใกล้ เขาและจวนอ๋องเซิ่งก็คงจะหายสาบสูญไปจากโลกนี้อย่างแน่นอน นี่คือสิ่งที่เขาสัมผัสได้ลางๆ อย่างรุนแรง "ต้วนหลิงเทียน!" "พวกเจ้าสองคนเป็นตัวแทนของอาณาจักรจักรพรรดิป่าเขียวใช่ไหม?" "ซูหลี่!" "หลงหยุน!" ... เสียงอื้ออึงดังกึกก้องไปทั่วบริเวณรอบกลุ่มของต้วนหลิงเทียน จนถึงตอนนี้พวกเขาก็สังเกตเห็นว่าถูกผู้คนมากมายรุมล้อมเสียแล้ว กลุ่มของต้วนหลิงเทียนรีบทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าและจากไปราวกับกำลังหลบหนี "ผมยังเหลือเวลาอีกสามวัน... หวังว่าผมจะสามารถเข้าใจพลังสายฟ้าระดับสูงได้ภายในสามวันนี้" หลังจากกลับมาถึงลานบ้าน ต้วนหลิงเทียนก็เริ่มทุ่มเทกับการฝึกฝนอย่างเต็มกำลัง ที่สวนหลังบ้าน มีแถวของหุ่นไม้ตั้งวางอยู่ ซึ่งเตรียมไว้ให้นักรบใช้ในขณะฝึกฝนโดยเฉพาะ ตอนนี้ ต้วนหลิงเทียนยืนอยู่หน้าหุ่นไม้เหล่านี้ ฟิ้ว! เพียงแค่เขาสะบัดมือและชี้ออกไป พลังวายุระดับสูงและพลังสายฟ้าครึ่งก้าวระดับสูงของเขาก็พุ่งกระจายออกไป ส่วนพลังต้นกำเนิดนั้น ต้วนหลิงเทียนจงใจสะกดมันเอาไว้ มิฉะนั้น หุ่นไม้เหล่านี้คงถูกระเบิดกลายเป็นจลน์ด้วยพลังของเขาในพริบตา ในวันแรก ต้วนหลิงเทียนลิ้มรสสิ่งที่เขาเข้าใจจากเจตจำนงสายฟ้าระดับที่สามในตัวของโม่เสวียนอย่างระมัดระวัง แต่เขายังไม่สามารถกระตุ้นให้พลังสายฟ้าของเขาทะลวงผ่านระดับได้ ในวันที่สอง เขาเกือบจะแตะขอบเขตได้แล้ว แต่ยังคงขาดอะไรไปบางอย่าง ในวันที่สาม ต้วนหลิงเทียนก็ทะลวงผ่านได้อย่างราบรื่น พายุน้อย! ในสวนหลังบ้าน การเคลื่อนไหวของต้วนหลิงเทียนรวดเร็วราวกับสายลมขณะที่เขาพุ่งออกไป ตั้งแต่ที่เขาเข้าใจพลังวายุระดับสูง ท่าร่างระดับปฐพีขั้นสูงอย่าง 'พายุน้อย' ที่เขาฝึกฝนก็ก้าวเข้าสู่ขั้นสมบูรณ์แบบได้อย่างราบรื่น ความเร็วของพายุน้อยในขั้นสมบูรณ์แบบนั้นน่าตกตะลึงอย่างยิ่ง ทันใดนั้น ต้วนหลิงเทียนก็ยกมือขึ้นมา ฟิ้ว! เขาชี้ออกไป จากนั้นเส้นสายของพลังต้นกำเนิดที่ควบแน่นเป็นรูปร่างก็พุ่งออกไป ภายในนั้นแฝงไปด้วยทั้งพลังวายุระดับสูงและพลังสายฟ้าระดับสูง พลังดัชนีวายุกัมปนาทพุ่งเข้าใส่หุ่นไม้ตัวหนึ่งในสวนหลังบ้านได้อย่างง่ายดาย และปะทะเข้าที่ส่วนหัวของหุ่นไม้อย่างจัง ปัง! หลังจากพลังดัชนีวายุกัมปนาทพุ่งเข้าไป มันก็ระเบิดออกอย่างรุนแรง เริ่มจากส่วนหัว หุ่นไม้ทั้งตัวก็กลายเป็นฝุ่นผงไปในทันที หุ่นไม้ที่เคยตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้นเมื่อครู่ บัดนี้ได้อันตรธานหายไปแล้ว "ดัชนีวายุกัมปนาทก็นับว่าก้าวเข้าสู่ขั้นสมบูรณ์แบบอย่างเป็นทางการแล้วสินะ..." ใบหน้าของต้วนหลิงเทียนเผยรอยยิ้มอันสดใสออกมา ในปัจจุบัน พลังธรรมชาติทั้งสองประเภทที่เขาเข้าใจได้ก้าวเข้าสู่ระดับสูงแล้ว สำหรับเขา นี่คือการเก็บเกี่ยวที่ยิ่งใหญ่ "หวังว่าผมจะสามารถพัฒนาพลังระดับสูงทั้งสองนี้ให้กลายเป็นเจตจำนงได้โดยเร็วที่สุด... เมื่อถึงเวลานั้น เมื่อผมใช้เจตจำนงทั้งสองร่วมกัน มันจะเป็นพละกำลังที่เทียบเท่ากับมังกรเขาโบราณถึงสองตัว!" เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หัวใจของต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น ราวกับว่าเขาได้เห็นภาพตัวเองขณะกำลังใช้ดัชนีวายุกัมปนาทด้วยเจตจำนงวายุและเจตจำนงสายฟ้าเรียบร้อยแล้ว