บทที่ 816: กระบี่เหมันต์เหี่ยวเฉา ในพริบตานั้น ปรากฏการณ์แห่งฟ้าดินบนท้องฟ้าพลันเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวง เงาร่างมังกรเขาโบราณที่ดูราวกับมีชีวิตอีก 20 ตัวปรากฏขึ้นเคียงข้างมังกรเขาโบราณ 90 ตัวก่อนหน้านี้ กลิ่นอายอันทรงพลังของพวกมันพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้าดุจดั่งสายรุ้ง เจตจำนงวารีระดับกลาง ขั้นที่หนึ่ง กระบี่ยักษ์ทะยานผ่านห้วงอากาศโดยแฝงไว้ด้วยพละกำลังของมังกรเขาโบราณถึง 110 ตัว! "พลังของมังกรเขาโบราณ 100 ตัวนั้นแข็งแกร่งมากงั้นหรือ?" ในขณะนี้ ไม่ใช่เพียงสีหน้าของหลี่จี๋ที่เป็นคู่กรณีเท่านั้นที่เคร่งเครียดลงเมื่อคำพูดที่สุหลี่เคยกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ดังก้องอยู่ในหู แม้แต่ฝูงชนที่อยู่โดยรอบก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำพูดนั้นของสุหลี่ ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าแท้จริงแล้วสุหลี่ได้ปกปิดความสามารถของตนไว้ตั้งแต่ต้น และพละกำลังสูงสุดที่เขาพึงแสดงออกมาได้นั้นเทียบเท่ากับพลังของมังกรเขาโบราณถึง 110 ตัว ต่อหน้าพลังของมังกรเขาโบราณ 110 ตัว พลังของมังกรเขาโบราณ 100 ตัวย่อมไม่นับเป็นตัวอะไรได้เลยจริงๆ กระบี่รวมเป็นหนึ่ง! กระบี่ยักษ์ปะทะเข้ากับทวนยาวเจ็ดฟุตในมือของหลี่จี๋อย่างรุนแรง ส่งผลให้ทวนสั่นสะเทือนจนง่ามมือของหลี่จี๋ฉีกขาด เลือดสดๆ สาดกระเซ็นออกมาพร้อมกับใบหน้าของเขาที่ซีดเผือดลงอย่างน่ากลัว "อ๊าก!" หลี่จี๋อ้าปากออกอย่างยากลำบาก จากนั้นเขาก็กระอักเลือดคำโตที่ดูแวววาวสว่างไสวออกมา ในขณะเดียวกับที่เขากระอักเลือดคำนั้นออกมา กระบี่ยักษ์ก็ทะยานผ่านท้องฟ้าพุ่งตรงเข้าหาเขาอีกครั้ง! ปัง! การโจมตีด้วยกระบี่ครั้งนี้ซัดทวนในมือของหลี่จี๋จนกระเด็นหายไป จากนั้นแรงกดดันอันน่าหวาดกลัวก็ตกกระทบลงบนร่างของเขา ส่งผลให้เขากระเด็นออกไปดุจดั่งลูกศรที่หลุดจากคันศร อยู่ในสภาพที่น่าเวทนาอย่างยิ่ง เมื่อเขากลับมายืนหยัดได้อย่างมั่นคงอีกครั้ง ร่างกายของเขาก็แทบจะพังทลายลงแล้ว เขาไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะต่อสู้กับสุหลี่ต่อไปได้อีก "เจ้า... ชนะแล้ว" หลี่จี๋ที่หน้าซีดเผือดไอออกมาซ้ำๆ สองสามครั้ง และทุกครั้งจะมีเลือดสดๆ พ่นออกมาจากปาก เห็นได้ชัดว่าเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส หลี่จี๋จ้องมองไปยังกระบี่ยักษ์ที่หยุดนิ่งอยู่เบื้องหน้าในระยะไกล รูปลักษณ์ภายนอกของกระบี่ยักษ์ที่ดูคล้ายคลื่นหยกและกลิ่นอายอันดุดันที่แผ่ออกมานั้นสร้างความกดดันให้แก่เขาอย่างมหาศาล เขารู้ดีแก่ใจว่าคู่ต่อสู้ของเขาได้ออมมือไว้ให้แล้วก่อนหน้านี้ หากคู่ต่อสู้ไม่ถอนพลังกลับได้ทันเวลา เขาคงถูกบดขยี้จนแหลกสลายด้วยกระบี่ยักษ์ที่ทะยานผ่านฟ้าเล่มนั้นไปแล้ว วูบ! หลังจากที่หลี่จี๋ยอมรับความพ่ายแพ้ กระบี่ยักษ์ที่ควบแน่นมาจากเจตจำนงวารีและเจตจำนงกระบี่ที่ผสานเข้ากับพลังต้นกำเนิดก็สลายหายไป พร้อมกับร่างอันสง่างามของสุหลี่ที่ปรากฏขึ้น "เขารู้แจ้งเจตจำนงระดับกลางถึงสองชนิด... ผู้ครอบครองป้ายหมายเลข 12 คนนี้ ดูเหมือนจะเป็นคนจากราชวงศ์ต้าฮั่น!" "หนึ่งในสิบอันดับแรกถูกแทนที่แล้ว และคนที่มาแทนที่เขาก็คือคนจากราชวงศ์ต้าฮั่น... นับจากนี้ไป สมาชิกของราชวงศ์ต้าฮั่นได้ครองตำแหน่งในสิบอันดับแรกถึงสี่ที่นั่งแล้ว" "ราชวงศ์ต้าฮั่นกำลังจะสร้างเรื่องที่ไม่ธรรมดาขึ้นแล้ว!" ... ในขณะที่ผู้คนมากมายต่างถอนหายใจด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าด้วยความตกตะลึง การแข่งขันยุทธ์สิบราชวงศ์คือเวทีสำหรับเหล่าอัจฉริยะรุ่นเยาว์จากสิบราชวงศ์ ทว่าราชวงศ์ต้าฮั่นกลับครองตำแหน่งในสิบอันดับแรกไปถึงสี่ตำแหน่ง แม้ว่าผู้ครอบครองป้ายหมายเลข 13 ที่เหลืออยู่จะประสบความสำเร็จในการท้าชิงหนึ่งในอัจฉริยะรุ่นเยาว์จากราชวงศ์ต้าฮั่น แต่ก็ยังคงมีคนจากราชวงศ์ต้าฮั่นถึงสามคนที่ติดอยู่ในสิบอันดับแรกอยู่ดี "สหายสุหลี่ผู้นี้ปกปิดความสามารถไว้ได้ลึกซึ้งจริงๆ" ต้วนหลิงเทียนส่ายหน้าเบาๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นสุหลี่ใช้เจตจำนงวารี และมันยังเป็นเจตจำนงขอบเขตตีความความว่างเปล่าเสียด้วย แม้ว่ามันจะด้อยกว่าเจตจำนงกระบี่ของเขา แต่มันก็ด้อยกว่าเพียงไม่มากนัก "มีบางอย่างที่ข้าสงสัยอย่างยิ่ง" ทันใดนั้น หลี่จี๋ที่เพิ่งจะกินโอสถและฟื้นฟูอาการบาดเจ็บก็มองไปที่สุหลี่พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยถาม "ในเมื่อพลังเต็มที่ของเจ้าเทียบเท่ากับพละกำลังของมังกรเขาโบราณ 110 ตัว... เหตุใดเจ้าจึงใช้เวลานานนักในการออกมาจากสุสานลวงตา และได้มาเพียงป้ายหมายเลข 12 เท่านั้น?" คำถามที่หลี่จี๋ถามออกมานั้นเป็นคำถามที่ผู้คนส่วนใหญ่รวมถึงต้วนหลิงเทียนต้องการถามเช่นกัน ชั่วขณะหนึ่ง พวกเขาทั้งหมดต่างมองไปยังสุหลี่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเพื่อรอฟังคำตอบ "ข้าแค่อยากลองดูว่า หากไม่ใช้เจตจำนงวารี ข้าจะสามารถคว้าป้ายหมายเลขใดมาได้บ้าง" สุหลี่ตอบอย่างเย็นชา ก่อนจะพุ่งตัวกลับไปยืนข้างกายกระบี่สิบสามในเวลาต่อมา แล้วยืนนิ่งเงียบอยู่ตรงนั้น คำตอบของสุหลี่ส่งผลให้มุมปากของหลี่จี๋กระตุกอย่างอดไม่อยู่ หากเป็นผู้อื่น คนผู้นั้นคงใช้ความสามารถทั้งหมดที่มีในสุสานลวงตาไปแล้ว แต่สุหลี่ผู้นี้กลับเลือกที่จะปกปิดความสามารถของตนไว้ "เอาแต่ใจนัก!" ชั่วขณะหนึ่ง ผู้คนส่วนใหญ่ในที่แห่งนั้นอดไม่ได้ที่จะเกิดความรู้สึกเดียวกันขึ้นในใจ การกระทำของสุหลี่นั้นเรียกได้ว่าเอาแต่ใจ แต่เขาก็มีความสามารถมากพอที่จะเอาแต่ใจได้! "ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า..." จักรพรรดิแห่งราชวงศ์ต้าฮั่นชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความยินดี เสียงหัวเราะของพระองค์แฝงไว้ด้วยความหยิ่งทะนงและโอหัง อัจฉริยะรุ่นเยาว์สี่จากสิบคนของราชวงศ์ต้าฮั่นสามารถก้าวเข้าสู่สิบอันดับแรกของการแข่งขันยุทธ์ได้ พระองค์จึงรู้สึกภาคภูมิใจอย่างยิ่งในฐานะจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ต้าฮั่น "หมายเลข 13" หนิงชานปรายตามองไปยังผู้ครอบครองป้ายหมายเลข 13 อย่างเฉยเมย ทันใดนั้น ผู้ครอบครองป้ายหมายเลข 13 ก็พุ่งตัวออกมา ผู้ครอบครองป้ายหมายเลข 13 นั้นโชคดีที่ได้ผ่านเข้ารอบมาโดยไม่ต้องต่อสู้ก่อนหน้านี้ เขาเป็นชายหนุ่มในชุดสามัญที่ดูไร้ความรู้สึก ดวงตาธรรมดาทั้งคู่แฝงไว้ด้วยประกายแสงอันดุดันและเจิดจ้าเป็นระยะ "ผู้ครอบครองป้ายหมายเลข 1!" หลังจากชายหนุ่มชุดสามัญปรากฏตัว เขาก็มุ่งเป้าไปที่ต้วนหลิงเทียนโดยตรง เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นเหมือนคนส่วนใหญ่ที่เคลือบแคลงในความเหมาะสมของป้ายหมายเลขหนึ่งที่ต้วนหลิงเทียนครอบครองอยู่ แม้ว่าต้วนหลิงเทียนจะตกใจเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้แปลกใจที่ถูกท้าทาย เขาพุ่งตัวออกมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่มชุดสามัญทันที ชายหนุ่มชุดสามัญสะบัดมือเพียงครั้งเดียว กระบี่เล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้น มันเป็นกระบี่สีแดงฉาน "กระบี่วิญญาณระดับสาม!" เพียงมองแค่ปราดเดียว ต้วนหลิงเทียนก็รู้ได้ทันทีว่ากระบี่ในมือของชายหนุ่มผู้นั้นคือกระบี่วิญญาณระดับสาม และชายหนุ่มชุดสามัญผู้นี้ก็เป็นนักรบกระบี่เช่นเดียวกับสุหลี่ ฆ่า! ชายหนุ่มชุดสามัญโจมตีโดยไม่มีการให้สัญญาณล่วงหน้า เขาเป็นฝ่ายเริ่มก่อนเพื่อแย่งชิงความได้เปรียบ ร่างของเขาดูราวกับเปลี่ยนเป็นลูกศรแหลมคมที่ถูกยิงออกมาจากคันศรหนักและล็อคเป้าหมายไปที่ต้วนหลิงเทียน ฟึ่บ! ความเย็นเยียบของกระบี่ที่พุ่งเข้ามานั้นดูเหมือนจะสามารถทำให้ทุกสรรพสิ่งเหี่ยวเฉาลงได้ยามที่มันกวาดผ่าน กระบี่เหมันต์เหี่ยวเฉา! รูม่านตาของต้วนหลิงเทียนหดตัวลงทันทีที่ชายหนุ่มเริ่มโจมตี ไม่ใช่อื่นใด แต่เป็นเพราะวิชากระบี่ที่ชายหนุ่มชุดสามัญผู้นี้ใช้ กระบี่เหมันต์เหี่ยวเฉา คือวิชากระบี่ระดับนภาขั้นต่ำ เมื่อฝึกฝนจนสำเร็จ มันจะช่วยให้เจตจำนงกระบี่อันดุดันพัฒนาขึ้นจนเกิดไอเย็นอันยวดยิ่ง เป็นไอเย็นที่ไม่ใช่พอน้ำแข็งแต่ดูคล้ายน้ำแข็ง ทุกสรรพสิ่งจะเหี่ยวเฉาลงยามที่กระบี่กวาดผ่าน และนั่นคือที่มาของชื่อวิชานี้ วิชากระบี่นี้เป็นวิชาต่อสู้ระดับนภาวิชาแรกที่จักรพรรดิยุทธ์กลับชาติมาเกิดได้พบเจอในชาติแรกของเขา และครั้งหนึ่งจักรพรรดิยุทธ์กลับชาติมาเกิดก็ได้ใช้พึ่งพาวิชากระบี่นี้ในช่วงวัยเยาว์จนกลายเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งในหมู่คนรุ่นเยาว์ของพื้นที่แห่งหนึ่งในดินแดนต่างถิ่น แม้ว่าในภายหลังเขาจะแทบไม่ได้ใช้วิชากระบี่นี้อีกเลย แต่จักรพรรดิยุทธ์กลับชาติมาเกิดก็ไม่เคยลืมวิชากระบี่ที่มีความหมายเป็นพิเศษต่อเขาเล่มนี้ เมื่อชายหนุ่มชุดสามัญโจมตี เงาร่างมังกรเขาโบราณ 90 ตัวและแมมมอธโบราณอีกหลายพันตัวก็พุ่งทะยานออกมาพร้อมกับเขา พวกมันส่งผลให้กระแสอากาศสั่นสะเทือนจนเกิดลมพายุรุนแรง พัดพาเสื้อคลุมของผู้คนบนท้องฟ้าเหนือลานประลองจนปลิวไสว ทว่าในเวลานี้ ไม่มีใครให้ความสนใจกับเรื่องนั้น นอกจากกลุ่มคนที่รู้ซึ้งถึงความสามารถของต้วนหลิงเทียนแล้ว คนที่เหลือต่างจ้องมองไปยังชายหนุ่มชุดสามัญอย่างจดจ่อ พวกเขาทั้งหมดต่างสงสัยว่าชายหนุ่มผู้นี้จะสามารถเอาชนะต้วนหลิงเทียนได้จริงหรือไม่ เพื่อที่จะแทนที่และชิงป้ายหมายเลข 1 มาครอง "บางที... ข้าอาจลองดูได้" ต้วนหลิงเทียนพึมพำกับตัวเองขณะเผชิญกับการโจมตีของชายหนุ่ม และเขาก็ได้ตัดสินใจอย่างกล้าหาญ ในพริบตาต่อมา กระบี่เล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของต้วนหลิงเทียน มันคือกระบี่วิญญาณระดับสาม "ถ้าอย่างนั้น ข้าจะลองดูว่ากระบี่เหมันต์เหี่ยวเฉาที่ขับเคลื่อนด้วยเจตจำนงกระบี่ที่พัฒนาไอเย็น หรือกระบี่เหมันต์เหี่ยวเฉาที่ขับเคลื่อนด้วยเจตจำนงวายุจะแข็งแกร่งกว่ากัน!" ต้วนหลิงเทียนพึมพำก่อนที่สายตาของเขาจะแปรเปลี่ยนเป็นดุดันและจ้องตรงไปที่ชายหนุ่ม ฟึ่บ! ร่างของต้วนหลิงเทียนเคลื่อนไหวพร้อมกับกระบี่ในมือที่สั่นสะเทือน จากนั้นเขาก็ฟาดฟันออกไปในทันทีเพื่อสกัดกั้นกระบี่ในมือของชายหนุ่มที่แผ่กลิ่นอายเย็นเยียบและเหี่ยวเฉาออกมา กระบี่เหมันต์เหี่ยวเฉา! วิชากระบี่แบบเดียวกันถูกร่ายรำออกมาอย่างง่ายดายในมือของต้วนหลิงเทียน ตราบใดที่เป็นผู้ที่มีสายตาเฉียบแหลม ย่อมสามารถแยกแยะได้โดยง่ายว่าวิชากระบี่ที่ต้วนหลิงเทียนใช้ในตอนนี้แข็งแกร่งกว่าวิชากระบี่ที่ชายหนุ่มชุดสามัญใช้เสียอีก และมันยังข่มขวัญวิชากระบี่ของชายหนุ่มในแง่ของขั้นความสำเร็จ! กระบี่และเจตจำนงกระบี่ของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความเย็นเยียบประดุจน้ำแข็ง และแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายแห่งการเหี่ยวเฉาอันหนาแน่นที่ดูเหมือนจะทำให้ทุกอย่างร่วงโรยลงได้ ส่วนความเย็นเยียบจากกระบี่และเจตจำนงวายุของต้วนหลิงเทียนนั้นกลับเย็นเยียบยิ่งกว่า และกลิ่นอายเหี่ยวเฉานั้นก็ได้กดทับกลิ่นอายเหี่ยวเฉาในมือของชายหนุ่มลงอย่างสิ้นเชิง ในเวลาเดียวกับที่ต้วนหลิงเทียนฟาดฟันออกไป เงาร่างมังกรเขาโบราณ 91 ตัวก็ทะยานออกมาพร้อมกับเขาบนท้องฟ้าเบื้องบน พละกำลังจากการโจมตีครั้งนี้ของต้วนหลิงเทียนแข็งแกร่งกว่าเพียงพละกำลังของแมมมอธโบราณไม่กี่พันตัวเมื่อเทียบกับพลังในกระบี่ของชายหนุ่ม ช่องว่างของพละกำลังเพียงเล็กน้อยนี้แทบจะมองข้ามไปได้ ทว่า ความเย็นเยียบและกลิ่นอายเหี่ยวเฉาที่แฝงอยู่ในเจตจำนงวายุบนกระบี่ของต้วนหลิงเทียนกลับบดขยี้กระบี่ในมือของชายหนุ่มที่พยายามเข้าสกัดได้อย่างง่ายดาย! และมันยังทำลายการโจมตีของชายหนุ่มลงอย่างราบคาบ! เพียงการปะทะครั้งเดียว กระบี่ในมือของชายหนุ่มก็กระเด็นหลุดไป และร่างทั้งร่างของเขาก็ถูกซัดจนกระเด็นออกไปด้วยพละกำลังมหาศาล ในเวลาเดียวกัน มือของเขาที่เคยถือกระบี่ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวง มือที่เคยเยาว์วัยและแข็งแรงเริ่มแห้งเหี่ยวลงและกลายเป็นเหมือนมือของคนชราที่ก้าวขาเข้าไปในหลุมศพไปแล้วครึ่งหนึ่ง ดูชราภาพอย่างยิ่ง มือที่แห้งเหี่ยวนั้นแผ่ซ่านร่องรอยของกลิ่นอายแห่งการเหี่ยวเฉาออกมา และกลิ่นอายนี้ยังคงเคลื่อนที่ขึ้นไปตามแขนของชายหนุ่มอย่างไม่หยุดหย่อน เพียงครู่เดียว แขนครึ่งหนึ่งของชายหนุ่มก็ถูกกลิ่นอายเหี่ยวเฉาปกคลุม และดูเหมือนมันจะแปรเปลี่ยนเป็นท่อนไม้แห้งไปเสียแล้ว หากเป็นเช่นนี้ต่อไป อีกไม่นานแขนทั้งข้างของเขาก็คงจะพิการ และมันอาจลุกลามไปทั่วทั้งร่างกาย ส่งผลให้เขากลายเป็นไม้แห้งที่ไร้ซึ่งสัญญาณแห่งชีวิต ฟึ่บ! ในขณะที่ชายหนุ่มกัดฟันและกำลังต่อสู้กับตัวเองว่าจะตัดสินใจสละแขนข้างนี้ทิ้งดีหรือไม่ เสียงหวีดหวิวของกระบี่ที่ดังขึ้นสั้นๆ ก็พุ่งเข้าหาเขา ส่งผลให้ชายหนุ่มหน้าซีดลงไปอีก ฉัวะ! แสงกระบี่วูบผ่านไป แขนส่วนที่เหี่ยวเฉาไปแล้วของชายหนุ่มที่ดูราวกับไม้ผุก็ถูกตัดขาดออกไป คนที่ลงมือย่อมเป็นใครไปไม่ได้นอกจากต้วนหลิงเทียน ต้วนหลิงเทียนเป็นคนตัดสินใจแทนชายหนุ่มผู้นี้เอง "ขอบคุณ" ความขมขื่นจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่ม แม้ว่าคนตรงหน้าจะเอาชนะเขาและยังตัดแขนของเขาไปครึ่งข้าง แต่เขากลับไม่รู้สึกเคียดแค้นในใจ ตรงกันข้ามเขากลับรู้สึกขอบคุณคู่ต่อสู้ของตนเสียด้วยซ้ำ เขารู้ดีว่าหากคู่ต่อสู้ไม่ลงมืออย่างเด็ดขาด แขนทั้งข้างของเขาคงต้องพิการไปอย่างแน่นอน "การฝึกฝนวิชากระบี่เหมันต์เหี่ยวเฉาของเจ้านับว่าไม่เลว อีกไม่นานเจ้าจะสามารถบรรลุเข้าสู่ขั้นเชี่ยวชาญได้อย่างแน่นอน!" ต้วนหลิงเทียนยืนนิ่งอยู่กับที่ขณะเอ่ยออกมาอย่างช้าๆ เขามีท่วงท่าของผู้ที่สามารถให้คำแนะนำแก่ทุกคนในใต้หล้าได้ ชายหนุ่มชุดสามัญสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยถาม "ข้าอยากรู้ว่า วิชากระบี่เหมันต์เหี่ยวเฉาของท่านบรรลุถึงขั้นเชี่ยวชาญแล้วอย่างนั้นหรือ?" "ไม่ใช" ต้วนหลิงเทียนส่ายหน้า ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังอึ้งไปนั้น ต้วนหลิงเทียนก็ได้พุ่งตัวจากไปเสียแล้ว และในเวลาเดียวกัน เสียงที่ชัดใสก็ดังเข้าสู่โสตประสาทของชายหนุ่ม "สิ่งที่ข้าใช้เมื่อครู่ คือเพลงกระบี่เหมันต์เหี่ยวเฉาขั้นสมบูรณ์!"