บทที่ 149 — ดาบแห่งผู้ทรยศ

สายลมฤดูหนาวที่เยือกเย็นยะเยือกพัดโหมกระหน่ำผ่านตรอกซอกตึกหินอันซับซ้อนคดเคี้ยวของนครหลวงภาคกลาง หอบเอาละอองหมอกหนาทึบสีเถ้าถ่านผสมกลิ่นฝุ่นผงถ่านหินอันอบอวลหมองหม่นเข้ามาปะทะบานหน้าต่างไม้โอ๊กหนาหนักของห้องพักชั้นบนสุดในโรงแรมเก่าแก่ ท้องฟ้าเบื้องนอกยามนี้ถูกย้อมด้วยสีเทาเข้มของเมฆฝนปนหิมะประดุจผืนผ้าใบโบราณที่เปรอะเปื้อนคราบเขม่าควันไฟจากเตาเผาอุตสาหกรรมชานเมืองที่พ่นไอเสียออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน ภายในห้องพักตกอยู่ใต้ความเงียบสงัดอันเยือกเย็น มีเพียงเสียงฟืนในเตาผิงอิฐสีแดงคล้ำขยับตัวและปะทุส่งเสียงเปรี๊ยะเป็นระยะ เปลวไฟสีส้มหม่นสะท้อนไหววูบวาบกระทบเงาร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งที่นั่งนิ่งงันประด…