บทที่ 246 — รอยลอยความเย็น (ความเงียบที่คืบคลาน)

ค่ำคืนเหนือยอดหอคอยศิลาของพระราชวังศิลาแก้ว (Glass Stone Capital) ดำดิ่งลงสู่ความเงียบสงัดอันเยือกเย็น ลมพายุหิมะที่เคยพัดกรรโชกอย่างบ้าคลั่งตลอดหลายวันผ่านมากลับหยุดนิ่งลงอย่างกะทันหัน ทิ้งไว้เพียงมวลอากาศหนาวจัดที่จับตัวเป็นน้ำค้างแข็งสีขาวเกาะกุมตามยอดปราสาทและบานหน้าต่างกระจกหนา ท้องฟ้าเบื้องบนมืดมิดสนิทราวกับน้ำหมึกที่ไม่มีวันจาง เงาของเมฆหนาทึบบดบัง���สงจันทร์จนหมดสิ้น ทำให้พระราชวังหลวงที่สร้างขึ้นจากหินขัดกึ่งโปร่งแสงดูราวกับสุสานขนาดยักษ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางเทือกเขาอันหนาวเหน็บแห่งแคว้นเหนืออาณาจักรคาลริก ภายในห้องบรรทมรับรองส่วนพระองค์ของเวอร์ดาน เปลวไฟในเตาผิงอิฐศิลาสีเทาสั่น…