บทที่ 355 — ศิลาฤกษ์ที่สั่นสะเทือน

สายลมหนาวเหน็บพัดกรีดกรายผ่านช่องเขาหินปูนแหลมคมดุจใบมีดโกน ส่งเสียงร้องระงมครวญครางดั่งเสียงสะอื้นของบรรพชนผู้ล่วงลับท่ามกลางหุบเขาและเทือกเขาฝั่งตะวันตกอันรกร้างและแห้งแล้งชื้นแฉะ ไอหมอกหนาทึบสีเทาอมส้มอ่อนของช่วงเวลาอาทิตย์อัสดงค่อยๆ คลี่ตัวลอยต่ำลงมาปกคลุมทางเดินหินภูเขาแคบๆ ที่ลาดชันและอันตราย ซึ่งเต็มไปด้วยกรวดทรายแหลมและหินแกรนิตขรุขระขรุขระ ทางเดินสายนี้ทอดตัวยาวเหยียดทอดตัวเคียงข้างหน้าผาสูงชันลิบลิ่ว ซึ่งหากพลัดหลงก้าวพลาดก้าวเดินผิดเพียงก้าวเดียว ร่างกายก็จะดิ่งร่วงลงสู่ก้นบึ้งของหุบเหวลึกสีดำทมิฬที่ยากจะวัดความลึกได้และไม่เหลือแม้แต่เศษซากชิ้นเนื้อให้เก็บกู้ ท่ามกลางความวิเวกและไอห…