**บทที่ 118 – วิธีบ้าบิณฑบาต** [หัวใจสังหาร] ไม่เพียงทำให้เฉินเซียงปล่อยแรงกดดันจิตที่สามารถควบคุมจิตใจของผู้อื่นได้เท่านั้น ยังทำให้เขากลายเป็นนักฆ่าที่เย็นชาและมั่นคงอย่างสุดขีด ทำให้เขาสามารถต่อสู้โดยปราศจากความกังวล แสดงศักยภาพเต็มที่ของตนออกมาได้โดยไม่มีข้อจำกัด หลายคนในสนามรบมักมีความกังวลและความคิดว่างเปล่ามากเกินไป จึงใช้แรงทั้งหมดไม่ได้ แต่เฉินเซียงไม่มีข้อจำกัดเช่นนั้น “ข้าจะไม่ละเมิดกฎใด ๆ หากท่านมีความสามารถทำได้แล้ว มาอัดข้าหน่อยเถอะ!” ดวงตาของเฉินเซียงเต็มไปด้วยความตั้งใจฆ่า ส่องมองโมยูเวินและสี่คนที่เหลือด้วยความก้าวร้าว เฉินซิงอี้ถูกขุดดินออกไป ตัวของเขาถูกบีบแทรกลงในดินและหินผสมกัน…ดูน่าขยะแขยงมาก ผู้คนหลายคนเริ่มอาเจียนแล้ว เคยแสดงให้เห็นว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญอึดอัดและทรงพลังในพริบตาเดียว เขากลับเปลี่ยนสภาพเป็นแบบนี้ ช่วงเวลาที่เฉินเซียงแสดงกำลังการทำลายทำให้ผู้คนกลัวเขาอย่างลึกซึ้ง “คนต่อไปใคร? ข้าจะไม่มีเมตตาเลย ข้าจะไม่ให้พวกเขามีโอกาสทิ้งอาวุธ ให้ท่านกลายเป็นกองเนื้อเน่าเสีย!” เสียงเย็นยะเยือกของเฉินเซียงกรีดกังวานทั่วลานภายในอาคารแรกเหมือนเป็นปีศาจจากนรก ทำให้ทุกคนหวาดกลัว ก่อนหน้านี้ โมยูเวินและสี่คนนั้นไม่ได้ตั้งเป้าหมายลงไปที่เฉินเซียงเลย แต่ตอนนี้พวกเขากลับไม่กล้ายกตัวขึ้นสู้ พวกเขาตระหนักถึงขีดจำกัดของตนเองอย่างชัดเจน รู้ว่าพลังของตนไม่ได้ดีกว่าพลังของเฉินซิงอี้เลยใครก็ตามที่ยกมือออกมาสู้กับเฉินเซียงน่าจะพบชะตากับความตายเช่นเดียวกับเจ้าเฉินซิงอี้ โมยูเวินพิจารณาอย่างรอบคอบแล้วดวงตาของเขาเปล่งประกาย “ข้ายอมแพ้!” โมยูเวินเลือกยอมแพ้ ทำให้เฉินเซียงรู้สึกงุนงงเล็กน้อย ผู้คนอื่น ๆ ก็ตกใจเช่นเดียวกัน หญิงสาวหลายคนที่ได้ยินการยอมแพ้ของโมยูเวินเปล่งสีหน้าผิดหวัง พวกเธอคิดว่าเขาเป็นผู้รอดพ้นจากทุกอย่าง แม้จะตกใจกับพลังของเฉินเซียง พวกเธอยังคงเชื่อว่าโมยูเวินจะสามารถชนะเฉินเซียงได้อย่างสะอาด ในขณะนั้น หยินหลิน, เล่ยชิ และหลู่กงมิ่งต่างยอมแพ้แล้ว หากต่อสู้คนเดียว พวกเขาจะถูกทำลายอย่างแน่นอน แม้จะห่วงใยลานภายในอาคารแรก แต่ยิ่งกว่าจะเป็นกังวลเรื่องอนาคตของตนเอง หากถูกทำให้บกพร่อง พวกเขาอาจล้มเหลวอยู่ด้วยซ้ำหลายรอบ “ก่อนหน้านี้ท่านบอกไว้ว่า หากเราพ่ายแพ้ คนที่อยู่หลังเราจะได้รับอนุญาตให้ต่อสู้ใช่ไหม!” โมยูเวินยิ้มเย็นชาติดต่อขึ้นยกมือหนึ่งขณะทำสัญลักษณ์ แล้วทันใดนั้น ศิษย์อิกฐานของเขากว่า “หมื่นคน” โห่ร้องดังจนกึกก้องทั่วอาณาจักรศิลปะต่อสู้สุดขีด จูหรงทำกำปั้น “พวกนี้ดูอ่อนโยนเหมือนขนมปัง แต่จริง ๆ แล้วตรึงใจล่ะ!” ยู๋เซียวเต๋าเดินมาข้างๆ จูหรง เตรียมเข้าร่วมการต่อสู้ “ศิษย์ของลานภายในอาคารแรก วันนี้เราจะรวมพลังกันตีศัตรูหน้า!” โมยูเวินตะโกนดัง เสริมกำลังใจให้ทุกคน พฤติกรรมของเขาทำให้คนอื่นบ่นแอบเย้ยเย้ยอย่างลับ ๆ โมยูเวินและอีกสี่คนในฝั่งเดียวกันรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเอง เพราะในความคิดของพวกเขา จะเป็นไปไม่ได้ที่เฉินเซียงจะทำลาย “หมื่นคน” ที่อยู่ข้างหลังได้! แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนแปลกใจคือ เฉินเซียงบอกอย่างสุขุมว่า “โมยูเวิน, ท่านไม่ได้สู้กับข้าก่อนเลย ใช่ไหม? ท่านไม่เสียใจหรือ? ข้าจะให้ท่านต่อสู้กับพวกเขาได้, ทั้งหมดมารวมตัวกันได้!” เฉินเซียงบ้าไปหรือ? นี่คือความคิดแรกของทุกคน และเมื่อเขายอมให้โมยูเวินกับสี่คนรวมตัวกับศิษย์หมื่นคนนั้น พวกเขาตกใจว่ากำลังเชิญชวนให้ตนเองถูกทรมาน! “ฮ่า ๆ…เพราะท่านใจดี ข้าจะไม่ปฏิเสธใจดีของท่าน!” โมยูเวินหัวเราะ “ทุกคนไปกันเถอะ!” เมื่อคำว่า “ไป” พริบตา เฉินเซียงราวกับธนูที่ปล่อยจากคันธนู พุ่งออกมาปรากฏต่อหน้าโมยูเวิน โมยูเวินตกใจ แต่เร็ว ๆ นี้ก็รวบรวม “ชี่” แท้ของตนทั้งหมด ส่วนใหญ่มาเพื่อสร้างโล่ป้องกัน ช่วงเดียวกันเขาใส่บางส่วนลงในแขน ทำให้แขนกลายเป็น “ควันชี่” ที่ไหลล้นออกมา ในขณะที่โมยูเวินกำลังคิดจะหมัดออกมา ชัดเซียงเปิดปากพลันพ่น “ควันชี่” สีมรกตเข้ม แปรเปลี่ยนเป็นเสาประดมสีฟ้าอันวาวขนาดยักษ์ ไม่เพียงโจมตีโมยูเวินอย่างโหดร้าย ยังตีฝูงคนที่มาจากด้านหลังทิ้งรอยแผลลึกบนพื้นดิน เมื่อควันชี่ดังนั้นพุ่งมาถึงฝูงคนนั้น พวกเขากรีดร้องด้วยความเจ็บปวดแบบคร่าชีวิต “[หมัดเสือขาวสวรรค์] ตายไปเลย!” ขณะเดียวกัน “ชี่สังหาร” แรงจากเฉินเซียงลุกขึ้น ทั้งสองกำปั้นของเขากลายเป็นหัวเสือขนาดใหญ่สองหัวราวกับพายุที่พุ่งเข้ามา ทุกครั้งที่เขาต่อย ทุกครั้งสร้างพายุลมแรงพัดพาคนรอบข้างออกไปไกล “หมัดเสือขาวสวรรค์” พุ่งเข้าที่ร่างของโมยูเวินเหมือนฝนตก กำปัดแต่ละอันดับชีวิตของโมยูเวินเฉินเซียงเพียงไม่กี่สิบกำปัดก็พุ่งผ่านโล่ “ชี่” ของโมยูเวินและทำให้การป้องกันพังทลาย โมยูเวินส่งเสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยอง กำปัดของเฉินเซียงเร็วขนาดแสงสว่าง พุ่งออกเป็นร้อยกำปัดในพริบตา แต่ละกำปัดพกพาพลังรุนแรงสุดขีด “[หมัดมังกรออร่า]!” กำปัดของเฉินเซียงเปลี่ยนเป็นสีทอง แผ่ “ออร่า” ช่วยอัดศูนย์พลังชี่อันน่ากลัว “หมัดนี้เพื่อจูหรง!” กำปัดของเฉินเซียงกระเด็นลงที่แก้มของโมยูเวิน ระเบิดเป็นเสียงระเบิดกังหัน เห็นทันทีฟันของโมยูเวินหลุดน้ำเลือดออกมา ครึ่งหนึ่งของใบหน้าของเขาแคนลงลึก “นี่เพื่อเสี่ยวเต๋า!” ถึงแม้ว่าโมยูเวินจะล้มสลบไปแล้ว เฉินเซียงยังคงต่อยต่อเนื่อง ทำให้ “เจ็ดรู” ทั้งหมดของโมยูเวินเลือดแตก และร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือด “เหมือนที่ข้าพูดแล้ว, ข้าจะไม่แสดงเมตตา!” เฉินเซียงรวบรวม “มังกรออร่า” ไว้ที่ขา เล็กุนโมยูเวินออกไปด้วยการเตะ ทะยานกระเด็นชนกำแพงของลานศิลปะ หยินหลิน, หลู่หย่งหมิง, เล่ยชิ เห็นด้านโหดของเฉินเซียงก็หลีกเลี่ยงการออกมาสู้เพื่อความปลอดภัยของหัวหน้าโมยูเวิน กลับล่ามลี้ในฝูงชน แม้โมยูเวินจะพ่ายแพ้ แต่หลังจากนั้น “หมื่นศิษย์” ยุทธการเหมือนคลื่นพุ่งเข้าใส่เฉินเซียง ผู้คนเหล่านั้นยังถืออาวุธคมเหลือไว้ในมือ “ท่านกำลังบังคับให้ข้าต้องใช้ความโหดร้ายเพื่อทำให้เสร็จหรือ!” แสงสีแดงพุ่งออกจากหลังเฉินเซียง ปีกไฟสีแดงขนาดยักษ์ปรากฏอยู่ด้านหลังเขา เขากระโดดขึ้นฟ้า พร้อมกับปีก “นกเพลิงแดง” สั่นคลอนในอากาศ ทั้งร่างกายเปล่ง “ออร่า” สีน้ำเงินผสานสีแดง ความร้อนอันร้ายแรงและ “ออร่า” ชี่ที่น่าสะพรึงกลัวไหลออกมาจากร่าง “[ฝ่ามือฟ้าร้อง]!” เฉินเซียงตะโกน คำรามแรงจนมือแผ่ฝ่ามือลงสู่พื้นจากอากาศ ปล่อย “ออร่า” ชี่ที่มองไม่เห็นไหลออกแรงจนกลายเป็น “แรงดันอันน่าสะพรึงกลัว” โอบล้อมทุกคน เฉินเซียงปล่อย “ชีอัจฉริยะมังกรอำไพ” และ “ชีอัจฉริยะนกเพลิงแดง” ของตนทั้งหมด ผสานเป็น “รอยลางฝ่ามือฟ้าร้อง”! ทันใดนั้น ลานภายในอาคารแรกสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยร้าวปรากฏขึ้นตามกำแพงต่อเนื่อง อาคารพังทลาย ลงดินกว้างใหญ่ ราวกับคลื่นสึนามิขึ้นลง ศิษย์ที่ยืนอยู่บนพื้นก็ถูก “ออร่า” ชี่แรงรุนแรงทำให้พวกเขาอาเจียนเลือดต่อเนื่อง “[ฝ่ามือฟ้าร้อง]!” ดวงตาของเฉินเซียงเป็นสีแดงเลือด เว้าพลักเลือดออกที่หน้าอก บริเวณฝาแก้มบานีบสีฟ้า เขาปล่อยความโกรธทั้งหมดขณะโครมร้อง ผู้ที่เฝ้าดูการต่อสู้ได้ปีนขึ้นมาจากกองอิฐทับถม พร้อมความตกใจและความกลัววิ่งหนีจากรอยร้าว เมื่อพวกเขาได้ยินว่าเฉินเซียงกำลังจะปล่อย “ฝ่ามือฟ้าร้อง” อีกครั้ง ใจของพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะร้องขอร้อง ครั้งนี้เฉินเซียงปล่อย “ชีอัจฉริยะช้างภูเขา” และ “ชีอัจฉริยะเสือขาวเมทัล” พลังอันน่ากลัวสองอันผสานกัน พุ่งลงสู่ลานภายในอาคารแรก บูม! บูม! บูม! บูม! รอยลาง “ฝ่ามือฟ้าร้อง” ที่เฉินเซียงสร้างขึ้น ทำให้พื้นลานสั่นจนแรงเกินกว่าที่เคย เหล่าศิษย์หมื่นคนบนพื้นล้มลง หลายคนถูกดินคลุมจนต้องโค่นหลุม แหล่งศิลป์อาคารกลายเป็นซากปรักหักพัง คนเหล่านั้นส่งเสียงกรีดร้องโศกเศร้าต่อเนื่อง เฉินเซียงเกือบใช้ “ชีอัจฉริยะนกเพลิงแดง” ทั้งหมดไปแล้ว ปีก “นกเพลิงแดง” ของเขาไม่สามารถคงอยู่ได้นาน จึงบินลงมาจากท้องฟ้า ตกที่ประตูทางเข้า ขุดดินรอบ ๆ แล้วพบ “ป้ายเลข 16” มองซากพังทลายข้างหลัง น้ำมืดอัดใจ พุ่งแรงออกไป หลายคนในใจตะโกนว่า “เป็นไปไม่ได้!” พวกเขาเชื่อว่าเฉพาะนักศิลปะระดับ “อาณาจักรศิลปะแท้” เท่านั้นที่ทำเช่นนั้นได้—แต่เฉินเซียงไม่ได้อยู่ในระดับ “อาณาจักรศิลปะแท้”!