บทที่ 152 – สะพรึงใจ, เสียดาย ผู้อาวุโสแดนซึ่งนั่งอยู่ใต้ต้นมรกตลึกหยิบมือขึ้นอย่างดุเดือดแล้วรีบเคลื่อนที่ไปข้างๆเฉินเซียง หากเธอไม่ได้สวมหน้ากาก เผชิญหน้าต่างๆซับซ้อนหลายแบบคงเห็นบนใบหน้าเธอชัดเจน วูเจียนเจี่ยนก็วิ่งมาตามเธอ มีสีหน้าที่ชัดเจนเป็นความตกใจและเคารพอย่างมาก เฉินเซียงอายุน้อยกว่าเธอ แต่เขาก็สามารถสกัด “เมล็ดฐานก่อสร้าง” ได้แล้ว! “เฉินเซียง, เธอทำเมล็ดฐานก่อสร้างจริงหรือ?” วูเจียนเจี่ยนยังคงสงสัยเล็กน้อย ผู้อาวุโสแดนยิ่งสงสัยว่า “นี่เป็นไปไม่ได้!” เฉินเซียงยิ้มแล้วพูดว่า “ทำไมไม่เปิดเตาแล้วมาดูบ้าง? แค่ตรวจสอบเตาแร่โลหะก็ได้นะ แล้วจากเมล็ดฐานก่อสร้างที่เพิ่งสกัดใหม่ เธอน่าจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น!” ผู้อาวุโสแดนผู้ยืนอยู่สุดยอดของโลกมนุษย์แท้ๆ สั่นสะท้านเล็กน้อย เธอยื่นมือเปิดฝาเตาแร่ วูเจียนเจี่ยนยืนข้างเตามองด้วยความตื่นเต้นรอคอยผลลัพธ์ ทันทีที่เปิดฝา ออร่าการผสานสีน้ำเงินและสีทองระเบิดออกมาดุจระเบิด ผู้อาวุโสแดนร้องอธิษฐานอ่อนโยนด้วยความประหลาดใจ เสียงนั้นทำให้เฉินเซียงขมวดคิ้ว เพราะรู้สึกคุ้นเคยกับเสียงนั้น ปากเชอร์รี่สีเชอร์รี่ของวูเจียนเจี่ยนเปิดกว้าง เธออัศจรรย์กับเมล็ดสี่เมล็ดที่เต็มไปด้วยเส้นสีน้ำเงินและทองในเตาแร่ เหล่านั้นเป็นเมล็ดฐานก่อสร้างจริงๆ และทั้งหมดสี่เมล็ด! โดยปกติจากสมุนไพรชุดเดียวจะสกัดได้สองเมล็ดฐานก่อสร้างเท่านั้น แล้วเฉินเซียงทำได้สี่เมล็ด นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน ทำให้ผู้อาวุโสแดนยากจะยอมรับ ใคร่ครวญว่า “นี่เป็นไปไม่ได้... สี่เมล็ดฐานก่อสร้าง... แม้แต่ฉันก็ทำไม่ได้!” เฉินเซียงพอใจกับปฏิกิริยาของผู้อาวุโสแดน เขายิ้มและตอบว่า “อืม, ลองทำบ้างหรือยัง?” ผู้อาวุโสแดนสั่นหัวโดยอัตโนมัติ “ไม่, เพราะนักแร่แสงที่ดีกว่าฉันพยายามทำหลายครั้งแต่ล้มเหลว ดังนั้น..." “ดังนั้นเธอเชื่อว่ามันเป็นไปไม่ได้ในทุกสถานการณ์ มีคนบางคนพยายามแล้วล้มเหลวหลายครั้ง จนคนเริ่มยอมรับว่าได้สกัดเมล็ดได้สองเมล็ดจากสมุนไพรหนึ่งชุด!” เฉินเซียงยิ้มและบรรยาย ผู้อาวุโสแดนและวูเจียนเจี่ยนพยักหน้า ขณะทำแร่โลหะต้องใช้สมุนไพรหลายอย่าง ถ้าพยายามโดยไม่ระมัดระวังก็เปลืองสมุนไพร “แพ้แล้ว! จ่ายค่าปรับ!” เฉินเซียงแย่นอนหลับไปแบบขี้เกียจ เขาเหนื่อยบ้าง แต่ทันที่คิดถึงผู้อาวุโสแดนที่ไม่มีเสื้อผ้า จิตใจเขาตื่นเต้นขึ้นทันที ผู้อาวุโสแดนหายใจลึกสองสามครั้งแล้วถาม “เธอสกัดเมล็ดฐานก่อสร้างได้ก่อนหน้านี้หรือเปล่า?” เฉินเซียงพยักหน้า “เธอได้เข้าสู่ระดับศิลปะการต่อสู้แท้จริงแล้วหรือตอนที่ไปประเมินที่หอคอยแดนเซียง?” ผู้อาวุโสแดนถามอีกครั้ง เธอคาดว่าเฉินเซียงอาจสกัดเมล็ดฐานก่อสร้างในช่วงเวลานั้นและกินมัน เฉินเซียงยิ้มตอบ “ตอบไม่ได้!” “ฮึ, ใครสอนเธอเรื่องแร่โลหะ? เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะเรียนด้วยตนเอง!” ผู้อาวุโสแดนตรงไปตรงมามากเท่าไหร่ เฉินเซียงก็ยิ่งฉลาดขึ้น... เขาเข้าสู่ระดับศิลปะการต่อสู้แท้จริงมานานแล้ว แต่ไม่บอกอะไรเลย ไปแข่งขันมังกรศิลปะสุดขีดและได้รับประโยชน์ใหญ่ ทุกคนเกือบทั้งหมดคาดว่าเขาผ่านด่านในงานใหญ่ เฉินเซียงยิ้มมุขขี้เล่นว่า “ฉันถูกสอนโดยหญิงหญิงหนึ่ง! เธอคือคณะบดีแห่งแดนเซียงเต๋าเยียน!” “เป็นไปไม่ได้!” ผู้อาวุโสแดนพูดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม “ฮือ? แล้วเธอรู้อย่างไรว่ามันเป็นไปไม่ได้? เธอรู้จักเธอไหม?” เฉินเซียงเริ่มเชื่อว่ามีความสัมพันธ์ลับระหว่างผู้อาวุโสแดนกับคณะบดีแดนเซียงเต๋าเยียน “ตอบไม่ได้! แต่เทคนิคแร่โลหะของเธอนั้นไม่มีใครสอนจากคณะบดีแดนเซียงเต๋าเยียนเลย สุดท้ายแล้ว ใครสอนเธอ? คนที่สอนและแนะนำเธออย่างนี้คงต้องมีชื่อเสียงมาก!” ผู้อาวุโสแดนถามอย่างกระชั้นกระช้ำ เธอเริ่มสนใจจริงๆ เฉินเซียงยิ้มแล้วพูด “ผู้หญิงคนหนึ่ง เธอสวยกว่าที่เธอคิดเยอะ” ผู้อาวุโสแดนหนาวกร๊าก “เธอยังไม่เคยเห็นฉันเลย จะบอกว่าเธอสวยกว่าได้ไง?” เฉินเซียงถอนหายใจ “ในสายตาฉัน เธออ้วนมองว่าเธอน่ารังเกียจเสมอ แต่เธอสวยกว่าเธอหลายเท่า อย่าถามว่าใครสอนแร่โลหะให้ฉัน ถ้ายังโอกาสจะได้รู้” “รีบถอดออกเลย อย่าให้ผู้อาวุโสแดนผู้ศักดิ์ศรีโกหก!” เฉินเซียงพูดพร้อมยิ้มปริศนา สายตาที่เต็มไปด้วยเจตนาชั่วร้ายหันมามองรูปร่างของผู้อาวุโสแดนที่สวยงาม วูเจียนเจี่ยนออกร่างเริ่มเดินออกไปแม้ว่าเธออยากเห็นผู้อาวุโสแดนอย่างแท้จริง... “เจียนเจี่ยน, อย่าไป!” ผู้อาวุโสแดนเรียก “ต้องมีคนพิสูจน์ว่าฉันไม่ได้โกหก!” วูเจียนเจี่ยนทำสีหน้าสีชมพูอุ่นยิ้มรับ “ได้เลย!” “เจียนเจี่ยน เห็นให้ดีว่าเธอรูปร่างของเธอดีกว่าของฉันหรือเปล่า” เฉินเซียงพูดพร้อมยิ้มและขยับมือ วูเจียนเจี่ยนทำเสียงขำอ่อน ๆ ใบหน้าของเธอสีแดงเข้มขึ้น ขณะที่ผู้อาวุโสแดนเริ่มถอดชุด ชีวิตของเฉินเซียงหยุดหายใจ เขาไม่ได้หลบตาเลย อยากเห็นว่าใครคือผู้อาวุโสแดนจริงๆ! ผู้อาวุโสแดนถอดชุดดำอย่างอ่อนโยน ชุดยาวสีขาวหิมะซ่อนอยู่ใต้ชุดดำของเธอ พอเฉินเซียงเลยทึ่ง ผู้อาวุโสแดนไม่ได้แสดงความเครียดเลย เธอค่อยๆถอดกระโปรงสีขาวด้วยการเคลื่อนไหวอ่อนช้อย ทำให้เฉินเซียงหายใจไม่ออก ใจของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น กระโปรงสีขาวหล่นลง เฉินเซียงกลืนน้ำลายอย่างแรง เขาต้องยอมรับว่ารูปร่างของผู้อาวุโสแดนสวยงามเกินคำบรรยาย เหมือนสลักจากหินหยกขาวบริสุทธิ์ สะโพกเนียนนุ่มทำให้ใครๆ ก็อยากคล้ำมือสัมผัส ขาเรียวยาวสีขาวหิมะ หน้าอกสูงและกระดูกคอเซ็กซี่ ทุกการเคลื่อนไหวของผู้หญิงคนนี้ทำให้จิตวิญญาณของเฉินเซียงถูกจับจอง อย่างที่ถูกบรรยาย ไม่ว่าใครที่มองเห็นก็ลืมมองไปเลย! แต่ในทันใดนั้น ควันสีม่วงคลุมส่วนหน้าอกและสะโพกของผู้อาวุโสแดน ทำให้ส่วนที่คาดหวังสูงสุดถูกบัง ถึงแม้ว่าจะเป็นเช่นนั้น แต่เฉินเซียงรู้สึกร้อนแรงทั่วตัว เขาต้องกดดันไฟอันชั่วร้ายภายในร่างกายอย่างไม่หยุดยั้ง! วูเจียนเจี่ยน แม้เป็นหญิงก็ตามก็หลงใหลในภาพที่อยู่ต่อหน้า เธอเปลี่ยนสีหน้ากลับเป็นสีชมพูอุ่นอีกครั้งเพราะถูกจับใจด้วยร่างกายครึ่งเปิดที่คล้ายหยก เธอไม่คาดคิดว่าผู้อาวุโสแดนจะฉลาดปล่อยควันสีม่วงบังส่วนสำคัญ ทำให้คนอื่นอยากเห็นทั้งหมดแต่ทำไม่ได้! ผู้อาวุโสแดนถอดหน้ากากออก แต่ใบหน้าก็ยังมีควันสีม่วงครอบคลุม ทำให้ไม่เห็นเลย เฉินเซียงวิ่งไปรอบๆ ร่างกายที่งดงามเหมือนหยก แต่ไม่ว่าพยายามแค่ไหนก็ไม่เห็นอะไรเพิ่ม “ฉันถูกหลอก! นี่คืออะไร?” เฉินเซียงตะโกนด้วยความโกรธพร้อมโห่มือออกแรงปล่อยลมพัดพาควันสีม่วงออก แต่ก็ไม่ได้ผล “เธอขอให้ฉันถอดเปลือยแล้วถอดหน้ากาก ฉันทำแล้ว!” ผู้อาวุโสแดนตอบอย่างเยินยอม เสียงของเธอเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย “เจ็บปวดจริงๆ!” เฉินเซียงบีบฟันด้วยความเกลียด “กลับมาที่เธอ!” ผู้อาวุโสแดนพูดอย่างละเมียดละไม เห็นรอยยิ้มที่เต้นเต็มใบหน้าของเฉินเซียง เธอในใจดีใจที่ได้ วูเจียนเจี่ยนกล่าวด้วยเสียงอ่อน “เฉินเซียง, ผู้อาวุโสแดนได้ทำตามสัญญาแล้ว” เธอคิดว่าผู้อาวุโสแดนทำได้ดีแล้ว เฉินเซียงควรพอใจที่ได้เห็นร่างเปลือยที่สวยงาม “ลืมไป!” เฉินเซียงอธิบายด้วยความโกรธ เขานั่งลงบนพื้นหยิบเมล็ดฐานก่อสร้างสี่เมล็ดออกแล้วกระโดดขึ้นหยิบผลไม้มรกตลึกสีฟ้า เขากัดเข้าไป “ทำอะไรอยู่!” ผู้อาวุโสแดนตะโกนด้วยความตกใจ วูเจียนเจี่ยนก็อึ้ง ไม่คาดคิดว่าจะมีคนโง่กินผลไม้มรกตลึกโดยตรง! มังกรขาวที่ผูกไว้ที่แขนของเขากระซิบอย่างอิจฉา “เธอบอกเองว่าต้องการใช้มันทำแร่โลหะ ถ้ากินตรงๆก็เปลือง…แต่ตอนนี้เธอกินเอง…ข้าก็อยากกิน อยากกิน อยากกิน…!” เฉินเซียงมองข้ามการร้องไห้ของมังกรคนนี้อีกครั้ง เขากัดผลมรกตลึกอีกครั้งด้วยความโกรธ ทำให้ผู้อาวุโสแดนและวูเจียนเจี่ยนสั่นเคร่ง ค่ำผลมรกตลึกหายไปเป็นการสูญเสียทรัพยากรธรรมชาติที่เปล่าประโยชน์! “เฉินเซียง, เธอ…” วูเจียนเจี่ยนกัดริมฝีปากแล้วพูดด้วยความโกรธ ผู้อาวุโสแดนที่สวยคล้ายหยกสั่นด้วยความโกรธ เธอรีบใส่เสื้อผ้ากลับขึ้นแล้วจับข้อมือเฉินเซียงอย่างเย็นชา “โกรธฉันหรือ?” “ชัดเจนเลย! ผลไม้นี้เป็นของฉัน ฉันทำในที่ฉันต้องการ!” เฉินเซียงบีบริมฝีปากแล้วกัดครั้งใหญ่ต่อไป ผลมรกตลึกอร่อยมาก เขาไม่สามารถหยุดกินต่อได้ แม้อีกครั้ง เขาตัดสินใจไม่ให้มังกรเล็กนั้นได้ลิ้มลองแม้แต่หยดเดียว เพราะจะทำให้มันขออีกเรื่อยๆ (แปลจาก Xianxiaworld)