Chapter 197: Plant Manipulation

Published Apr 8, 2026, 07:26 AM

# Novel Info — [Lust Demon System / Cultivator System] > ไฟล์นี้ใช้เป็น context สำหรับการแปลนิยายเพื่อให้ชื่อและสรรพนามสอดคล้องกัน ## ข้อมูลทั่วไป - **ชื่อเรื่อง (EN)**: [Novel Title] - **ชื่อเรื่อง (TH)**: [ชื่อนิยาย] - **แนว**: Fantasy / Action / Harem / Cultivation - **Setting**: โลกแฟนตาซีที่มีการบำเพ็ญเพียรและระบบกามเทพ/ปีศาจราคะ ## ตัวละครหลัก | ชื่อ EN | ชื่อ TH (ที่ต้องใช้) | คำอธิบาย | |---------------|----------------------|-------------------| | Zhang Fei | จางเฟย | ตัวเอก | | Qing Yi | ฉิงอี้ | มารดาของจางเฟย | | Zhang Chen | จางเฉิน | ย่าของจางเฟย | | Qing Tan | ฉิงถัน | น้าของจางเฟย | | Quan Xun | ฉวนสวิน | ลูกพี่ลูกน้อง (ลูกของฉิงถัน) | | Zhang Yue | จางเยว่ | ภรรยา/ลูกพี่ลูกน้อง | | Liu Qingyu | หลิวชิงอวี่ | ภรรยา (พี่สาวตระกูลหลิว) | | Liu Hua | หลิวฮวา | ภรรยา (น้องสาวตระกูลหลิว) | | Janette | เจเน็ต | ภรรยา (เผ่าดรายแอด) | | Lillea | ลิลเลีย | แม่ของเจเน็ต | | Xia Qianqian | เซี่ยเชียนเชียน | หญิงสาวจากสำนักเซี่ย | ## ศัพท์เฉพาะ / System Terms | คำ EN | คำ TH (ที่ต้องใช้) | หมายเหตุ | |---------------|----------------------|-------------------| | Sky Jade Realm | อาณาจักรหยกนภา | โลกมิติส่วนตัว | | Diyu Realm | อาณาจักรตี้ยู | โลกวิญญาณ/ใต้หล้า | | Cultivator | ผู้บำเพ็ญเพียร | | | Dual Cultivation | การบำเพ็ญคู่ | | | Qi | ปราณ / ลมปราณ | | | Gravity | แรงโน้มถ่วง | | | Plant Manipulation | การควบคุมพฤกษา | | --- ## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): **บทที่ 197: การควบคุมพฤกษา** จางเฟยได้นำพามารดา น้าสาว และลูกพี่ลูกน้องของเขามายังโถงหลักของตระกูลฉู่ ทว่าฉิงถันและฉวนสวินกลับทำได้เพียงจ้องมองสตรีทั้งสี่ที่อยู่เบื้องหน้าด้วยความตกตะลึงจนตาค้าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสตรีสามในสี่คนนั้นต่างเรียกขานจางเฟยว่าสามี ซึ่งนั่นหมายความว่าพวกนางล้วนครองคู่ร่วมกับชายคนเดียวกัน ไม่ไกลจากจุดนั้น จางเยว่และเหล่าสตรีจากโลกมนุษย์ต่างนั่งเรียงรายเคียงข้างกัน ยกเว้นเพียงสวี่หลิงเอ๋อร์ที่เลือกจะปลีกตัวไปบำเพ็ญเพียรอยู่ภายในค่ายกลรวบรวมปราณ ณ สวนหลังบ้าน พร้อมกับพยัคฆ์สาวทั้งสองตัว ความตื่นตระหนกของฉิงถันและฉวนสวินยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น เมื่อจางเฟยเริ่มอธิบายถึงเรื่องราวของอาณาจักรหยกนภา เหล่าผู้บำเพ็ญเพียร และความสัมพันธ์อันลึกซึ้งกับคนในตระกูลฉู่ เขายังบอกเล่าถึงสายสัมพันธ์ระหว่างตนกับจงเยี่ยน ทว่าเขายังคงปิดบังเรื่องความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับคนในครอบครัวเอาไว้ เนื่องจากตระหนักดีว่าเรื่องราวดังกล่าวเป็นสิ่งต้องห้ามอย่างยิ่งสำหรับมนุษย์ธรรมดาเช่นพวกนางทั้งสอง "อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ข้าไม่มีเวลาว่างมากนัก เพราะข้าได้ให้สัญญากับคนผู้หนึ่งไว้และต้องการจะทำให้สำเร็จโดยเร็วที่สุด ดังนั้นข้าจึงต้องทุ่มเทสมาธิไปกับการฝึกฝนของตนเอง" "ด้วยเหตุนี้ ท่านแม่และท่านย่าจะเป็นผู้悦อธิบายให้พวกท่านทั้งสองเข้าใจถึงวิธีการบำเพ็ญเพียร และเมื่อพวกท่านก้าวเข้าสู่เส้นทางของผู้บำเพ็ญเช่นเดียวกับพวกเราแล้ว พวกท่านจะเข้าใจความจริงในคำพูดของข้าเอง" จากนั้นจางเฟยจึงขอให้หลิวฮวาเรียกแฝดตระกูลเหวินออกมา ซึ่งพวกนางก็ปรากฏกายขึ้นในทันที ก่อนที่เขาจะขอให้เหมยเปิดประตูมิติไปยังพื้นที่ฝึกซ้อมและนำทุกคนเข้าไปด้านใน หลังจากที่กลุ่มของจางเฟยจากไป ฉิงอี้และจางเฉินก็ได้นำพาคนทั้งสองมุ่งหน้าไปยังสวนหลังบ้าน ซึ่งเป็นสถานที่ที่เหมาะสมที่สุดในการเริ่มต้นเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียร พร้อมกับอธิบายพื้นฐานเบื้องต้นให้ฟังอย่างละเอียด "พี่หญิง แล้วเหอเอ๋อร์เล่า? พวกท่านทุกคนล้วนอยู่ที่นี่ แต่ข้ากลับไม่เห็นเขาเลยตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว" ฝีเท้าของฉิงอี้หยุดชะงักลงในทันที นางหันกลับมามองฉิงถันด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้าอาดูร "เหอเอ๋อร์สิ้นชีพแล้ว... เขาไม่ได้อยู่กับพวกเราอีกต่อไป" "ว่าอย่างไรนะ!" ทั้งฉิงถันและฉวนสวินต่างสั่นสะท้านด้วยความตกใจ "ใครเป็นคนฆ่าเขา? เหตุใดท่านจึงไม่บอกพวกเราก่อนหน้านี้!" "การตายของเหอเอ๋อร์ส่งผลกระทบต่อเราทั้งคู่税อย่างหนัก ดังนั้นเจ้าอย่าได้ตำหนิอี้เอ๋อร์เลยที่ไม่บอกเรื่องนี้" จางเฉินกล่าวขึ้น ทำให้ทั้งสองหันไปมองนางด้วยความงุนงง "ยิ่งไปกว่านั้น... เฟยเอ๋อร์คือคนที่ลงมือสังหารเขาด้วยตนเอง ดังนั้นเราจึงไม่ต้องการจะพูดถึงเรื่องนี้อีก" ร่างกายของคนทั้งสองแข็งทื่อราวกับถูกสาปเมื่อได้ยินคำตอบจากจางเฉิน ฉิงถันถามย้ำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ท่าน... ท่านพูดจริงหรือท่านป้าเฉิน? เหตุใด... เหตุใดเฟยเอ๋อร์ถึงต้องฆ่าพี่ชายของตนเอง?" "ไปกันเถอะ ข้าจะอธิบายทุกอย่างให้พวกเจ้าฟังเอง" ขณะที่ก้าวเดินต่อไปยังสวนหลังบ้าน จางเฉินก็ได้เล่าเรื่องราวความขัดแย้งระหว่างจางเฟยและจางเหอให้คนทั้งสองได้รับรู้ ฉิงถันรู้สึกเศร้าสลดใจอย่างยิ่งเมื่อได้ยินว่าจางเหอคิดจะปลัดชีพน้องชายของตนเอง แต่นางก็รู้ดีว่าจางเหอมักจะอิจฉาริษยาจางเฟยอยู่เสมอ ถึงขนาดเคยแย่งชิงเฉินซินไปจากเขา "ดีแล้วล่ะที่เขาตายไปเสียได้" ฉวนสวินกล่าวพลางจ้องมองมารดาด้วยสายตาคมกริบ เขาเมินเฉยต่อท่าทางของแม่และพูดต่อ "ข้าไม่เคยชอบขี้หน้าจางเหอมาตั้งนานแล้ว โดยเฉพาะนิสัยหยิ่งยโสชอบรังแกน้องเฟยของเขา ยิ่งไปกว่านั้น พี่หญิงเยว่ก็ดีกับเขามาตลอด แต่นเขากับนังแพศยาเฉินซินนั่นกลับร่วมมือกันใส่ร้าย จนทำให้ทั้งสองต้องพรากจากกันเป็นเวลานาน" "เจ้า—" ฉิงอี้รีบห้ามปรามน้องสาวของนางไว้ "ถันเอ๋อร์ เจ้าไม่ต้องดุด่าสวินเอ๋อร์หรอก เพราะสิ่งที่เขาพูดคือความจริง เรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้นจากความจองหองและโลภโมโทสันของเหอเอ๋อร์เอง บอกตามตรงว่าข้าเสียใจกับการจากไปของเขา แต่ข้าก็ได้เริ่มยอมรับมันแล้ว" "อีกอย่าง ชีวิตของพวกเราในตอนนี้เปลี่ยนไปแล้ว มีสิ่งใหม่ๆ มากมายรอคอยเราอยู่ในอนาคต ข้าจึงไม่อยากจะจมปลักอยู่กับอดีต และอยากจะมุ่งเน้นไปที่อนาคตของพวกเรามากกว่า" ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงสวนหลังบ้าน จางเฉินและฉิงอี้จึงนำพาคนทั้งสองเข้าสู่ค่ายกล พร้อมกับอธิบายวิธีการดูดซับปราณจากอากาศ และให้พวกเขาได้เริ่มลงมือฝึกฝนหลังจากที่เริ่มเข้าใจหลักการพื้นฐานบ้างแล้ว . . . ในขณะเดียวกัน จางเฟยกำลังอธิบายถึงกลไกของอุปกรณ์ที่ตั้งอยู่ใจกลางห้องให้หลิวชิงอวี่และคนอื่นๆ ฟัง ซึ่งสร้างความอัศจรรย์ใจให้แก่พวกนางเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะคุณสมบัติของแรงโน้มถ่วง ถึงกระนั้น ในใจของพวกนางก็ยังคงเต็มไปด้วยคำถามเกี่ยวกับตัวจางเฟย เพราะทุกสิ่งที่เขาเคยมอบให้และแสดงให้เห็นนั้นล้วนลึกลับเกินกว่าที่สามัญชนคนใดจะครอบครองได้ จางหลินขยับเข้ามากอดแขนพี่ชายพลางถามด้วยความตื่นเต้น "พี่ใหญ่! หากท่านเปิดใช้งานมันตอนนี้จะเป็นอย่างไร? พวกเราจะได้สัมผัสกับผลกระทบนั้นด้วยตนเอง และการเคลื่อนที่ของพวกเราจะรวดเร็วกว่าผู้บำเพ็ญคนอื่นๆ ใช่ไหมคะ!" "ฮ่าๆ" จางเฟยหัวเราะให้กับความใจร้อนของน้องสาวตัวน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปบีบจมูกนางเบาๆ "หลินเอ๋อร์ แรงโน้มถ่วงสองเท่านั้นหนักหนาสาหัสมาก ข้าเองก็เคยลองมาแล้ว และข้ายังคงต้องดิ้นรนเพื่อปรับตัวให้เข้ากับมันอย่างสมบูรณ์ ข้าเกรงว่าแรงกดดันนั้นจะถาโถมใส่เจ้า พี่หญิง ฉิงเอ๋อร์ และอิงเอ๋อร์จนรับไม่ไหว" "อย่างไรก็ตาม ชิงอวี่ ฮวาเอ๋อร์ และแฝดตระกูลเหวินนั้นแข็งแกร่งกว่าพวกเรา พวกนางน่าจะปรับตัวเข้ากับแรงกดดันได้รวดเร็วกว่า" "ข้าทราบดีค่ะ แต่ข้าก็ยังอยากลองดูอยู่ดี" จางหลินกล่าวพลางทำปากยื่นอย่างแสนงอน ฉู่อิงเองก็เอ่ยขึ้นเช่นกัน "ข้าเองก็รู้ขีดจำกัดของตนเองดี แต่ข้าเห็นด้วยกับหลินเอ๋อร์ ข้าต้องการฝึกฝนภายใต้แรงโน้มถ่วงเพื่อที่จะได้แข็งแกร่งและรวดเร็วยิ่งขึ้น จะได้ไม่ต้องคอยพึ่งพาเพียงท่านหรือคนอื่นๆ ตลอดไป" "ข้าด้วย!" ฉู่ชิงยกมือขึ้นสนับสนุนอีกคน "แล้วพวกเจ้าสองคนล่ะ คิดเห็นอย่างไร?" จางเฟยหันไปถามพี่น้องตระกูลหลิว "ข้าคิดว่าไม่มีปัญหาอะไรหรอก เฟยเอ๋อร์" หลิวฮวาเห็นพ้องกับพี่สาวของนาง แม้ลึกๆ จะยังไม่มั่นใจนักว่าจะเอาชนะแรงกดดันสองเท่าได้หรือไม่ หลิวชิงอวี่จึงกล่าวต่อ "ในตอนแรก ทุกคนย่อมรู้สึกยากลำบากเมื่อต้องพบเจอกับสิ่งใหม่ แต่ร่างกายของเราจะปรับตัวตามไปเองเสมอ" "เราอาจจะดิ้นรนในตอนนี้ แต่เราจะพัฒนาได้ก็ต่อเมื่อก้าวข้ามอุปสรรคเบื้องหน้าไปได้เท่านั้น ดังนั้นท่านเปิดใช้งานมันเถอะ ถึงอย่างนั้น ข้าคงจะไม่ได้ฝึกที่นี่ในตอนนี้ เพราะข้าต้องคอยดูแลตระกูล และต้องปกป้องท่านป้าเฉินกับคนอื่นๆ ด้วย ดังนั้นท่านช่วยส่งข้าออกไปก่อนเถิด" "พวกเจ้าเตรียมตัวให้พร้อม ข้าจะเปิดระบบแรงโน้มถ่วงเดี๋ยวนี้ แล้วหลังจากนั้นข้าจะพาชิงอวี่ออกไป" หลิวฮวาและคนอื่นๆ มองจางเฟยด้วยความสงสัย เพราะคิดว่าเขาจะอยู่ฝึกซ้อมด้วยกัน เขาจึงรีบอธิบาย "ข้ามีแผนจะเดินทางไปยังภูมิภาคกลางเพื่อทำธุระบางอย่าง แต่คงไม่อยู่ที่นั่นนานนัก จะมุ่งหน้ากลับสู่อาณาจักรตี้ยูทันที แล้วข้าจะตามไปสมทบกับพวกเจ้าที่นั่น" เมื่อตกลงกันได้แล้ว จางเฟยจึงพาหลิวชิงอวี่ออกมาจากมิติฝึกฝน ทว่าเขายังไม่ได้มุ่งหน้าไปยังภูมิภาคกลางในทันที แต่กลับเลือกที่จะ 'บำเพ็ญคู่' กับนางก่อนด้วยความถวิลหาที่มีต่อกัน ถึงกระนั้น พวกเขาก็ไม่ได้ใช้เวลานานจนเกินไป เพราะนางถูกความเร่าร้อนป่าเถื่อนของเขาถาโถมใส่จนหมดเรี่ยวแรงในเวลาอันรวดเร็ว หลังจากนั้น จางเฟยได้เดินทางไปยังสำนักดาบสวรรค์เพื่อบันทึกตำแหน่งลงในประตูมิติเคลื่อนย้าย ก่อนจะรุดหน้าไปยังภูมิภาคกลาง เนื่องด้วยระยะทางที่ห่างไกลมหาศาล เขาจึงจำต้องใช้วิชา 'ย่างก้าวเก้าเมฆา' ซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมกับกลืนกินโอสถฟื้นฟูปราณระดับสูงหลายเม็ดเพื่อบรรเทาอาการขาดแคลนลมปราณ ทันทีที่ถึงภูมิภาคกลาง จางเฟยตรงดิ่งไปยังสำนักฟีนิกซ์เพลิงเพื่อบันทึกตำแหน่งสำนักเอาไว้ ทว่าเขากลับไม่ได้เข้าพบจางหลิงเสวี่ย เนื่องจากนางกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมงานประลองภายในสำนัก ส่วนจ้าวสื่อฉินก็กำลังขะมักเขม้นบำเพ็ญเพียรอยู่ในห้องของนาง เขาจึงตัดสินใจกลับสู่อาณาจักรตี้ยูและมุ่งหน้าตรงไปยังป่าดรายแอดทันที . . . "ท่านไปไหนมาหรือเฟย? ท่านพาพวกนางไปยังอาณาจักรหยกนภามาใช่ไหม?" เจเน็ตที่กำลังสนทนากับมารดาเอ่ยถามขึ้นทันทีที่จางเฟยปรากฏตัว "ใช่ ข้าเพิ่งกลับมาจากที่นั่น" จางเฟยหันไปหาลิลเลีย "ข้าขอร้องท่านอย่างหนึ่งได้หรือไม่?" ลิลเลียพยักหน้าให้จางเฟยด้วยรอยยิ้มละมุน "ลูกสาวข้าเล่าเรื่องความสัมพันธ์ของนางกับท่านให้ข้าฟังหมดแล้ว ตอนนี้ท่านคือส่วนหนึ่งของเผ่าพันธุ์เรา และข้าจะช่วยเหลือท่านอย่างแน่นอนหากข้าทำได้" "ข้าต้องการจุมพิตท่านตอนนี้" เจเน็ตและลิลเลียต่างขมวดคิ้วด้วยความฉงนเมื่อได้ยินเช่นนั้น จางเฟยจึงรีบอธิบายเจตนาของตน "นั่นเป็นเพราะข้าต้องการเลียนแบบความสามารถในการควบคุมพฤกษาของท่าน มันจะมีประโยชน์ต่อข้าอย่างยิ่ง แต่วิธีเดียวที่จะทำได้คือการจุมพิตท่าน ข้าหวังว่าท่านจะยอมรับคำขอของข้า" ลิลเลียไม่ได้ตอบรับในทันที นางมองจางเฟยด้วยความสงสัย "ท่านรู้ได้อย่างไรว่าขามีความสามารถนั้น? อีกอย่าง ปีศาจราคะไม่ควรจะมีความสามารถในการเลียนแบบพลังของปีศาจตนอื่นได้ ข้าจึงรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก" "หึหึ" จางเฟยหัวเราะในลำคอเบาๆ "ท่านเคยเจอใครที่เหมือนข้ามาก่อนหรือไม่? ข้าเป็นทั้งมนุษย์ จิ้งจอก และปีศาจราคะ จำได้ไหม? ปีศาจราคะตนอื่นอาจทำไม่ได้ แต่ข้านั้นแตกต่าง และข้าก็เคยเลียนแบบพลังการควบคุมต้นไม้ของเจเน็ตมาแล้วด้วย" ลิลเลียถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะโอนอ่อนตามคำขอ "ก็ได้... ท่านสามารถจุมพิตข้าเพื่อเลียนแบบพลังการควบคุมพฤกษาได้" เมื่อได้รับคำอนุญาต จางเฟยจึงก้าวเข้าไปประคองใบหน้าของลิลเลียอย่างแผ่วเบา ก่อนจะประกบริมฝีปากของเขาเข้ากับนาง เป็นเพียงจุมพิตที่นุ่มนวลทว่าหนักแน่นในเจตจำนงเพื่อเลียนแบบความสามารถ [ติ้ง!] [ท่านเลียนแบบความสามารถ 'การควบคุมพฤกษา' จากดรายแอดนามว่าลิลเลียสำเร็จแล้ว] เมื่อได้รับการแจ้งเตือน จางเฟยจึงถอนริมฝีปากออกมาและเอ่ยขอบคุณ "ขอบคุณมาก ลิลเลีย ด้วยวิธีนี้ข้าจะสามารถจัดการกับสมุนไพรในหุบเขาร้างนั่นได้ ซึ่งมันจะเป็นประโยชน์ต่อข้าและครอบครัวอย่างมาก" "ไม่เป็นไรหรอก แค่จุมพิตเดียวเอง ท่านไม่ต้องขอบคุณข้าขนาดนั้นก็ได้" เจเน็ตเอ่ยถามขึ้นในทันที "เฟย ท่านช่วยสอนท่านแม่ให้กลายเป็นผู้บำเพ็ญเพียรได้หรือไม่? หากนางกลายเป็นผู้บำเพ็ญปีศาจเหมือนข้า พละกำลังของนางจะยิ่งทวีคูณ และพวกเราจะสามารถปกป้องเผ่าพันธุ์จากการรุกรานของกองทัพเหล่าผู้ปกครองเหล่านั้นได้" "ได้แน่นอน" จางเฟยซึ่งมีความสนใจในตัวลิลเลียอยู่แล้วจึงตอบตกลงในทันที เขาหยิบตำหนักเคลื่อนที่ออกมา "เจ้าพาท่านแม่เข้าไปด้านในและสอนนางเรื่องการบำเพ็ญเถิด ส่วนข้าจะไปฝึกซ้อมร่วมกับคนอื่นๆ ในตอนนี้" เจเน็ตดึงแขนแม่ของนางเข้าไปในตำหนักเคลื่อนที่ด้วยความตื่นเต้น ส่วนจางเฟยเองก็กลับเข้าสู่มิติฝึกซ้อมเพื่อฝึกฝนร่วมกับเหล่าภรรยา โดยเฉพาะความต้องการที่จะปรับตัวเข้ากับแรงโน้มถ่วงสองเท่าให้ได้โดยเร็วที่สุด . . . [ติ้ง!] [ภารกิจประจำวัน: ดูดซับปราณ 2,000 หน่วย] [สถานะ: สำเร็จ] [รางวัล: เพชรแดง 2,000 เม็ด ถูกส่งเข้าสู่คลังเก็บของ] จางเฟยผู้เพิ่งเสร็จสิ้นภารกิจประจำวันลืมตาขึ้นช้าๆ ทว่าเขาสัมผัสได้ถึงการปรากฏตัวของใครบางคนที่หน้าประตูห้องนอน เขาจึงเปิดประตูออกและดึงตัวเซี่ยเชียนเชียนที่ยืนอยู่นั้นเข้ามาด้านใน "จัดการธุระทางนั้นเสร็จแล้วหรือ?" "ค่ะ ข้าจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว จึงมาหาท่านเพื่อทำตามสัญญา" เซี่ยเชียนเชียนตอบด้วยใบหน้าที่แดงซ่านและหัวใจที่เต้นระรัว แต่นางก็เหลือบไปมองลั่วหยูและกู่เหยียนที่ยังคงจมอยู่ในภวังค์แห่งการบำเพ็ญ "เราจะ... ทำกันที่นี่หรือคะ?" "เจ้าอายพวกนางหรือ?" เซี่ยเชียนเชียนพยักหน้าช้าๆ "พวกนางคือคู่บำเพ็ญของข้า และหลังจากนี้เจ้าเองก็จะเป็นเช่นกัน ดังนั้นเจ้าไม่ต้องรู้สึกเคอะเขินต่อหน้าพวกนางหรอก ข้าจะสอนสิ่งน่าสนใจที่เจ้าไม่เคยรู้มาก่อนให้ และข้ากล้ารับประกันว่าเจ้าจะต้องชอบมัน" "จะว่าไป... เหตุใดเจ้าถึงตัดสินใจมาเป็นคู่บำเพ็ญคู่ล่ะ? เซี่ยเล้งเป็นคนพรากพรหมจรรย์ของเจ้าไปหรือเปล่า? ข้าได้ยินว่าเขาปกป้องเจ้ามาก และมีข่าวลือหนาหูเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของพวกเจ้าทั้งสอง" เซี่ยเชียนเชียนยิ้มขมขื่นเมื่อได้ยินเช่นนั้น เพราะนางเองก็ได้รับฟังเรื่องพวกนี้มานับครั้งไม่ถ้วน "พี่ท่าน ข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์ของพวกเราไม่เป็นความจริงเลย อย่าไปเชื่อพวกนั้นเลยค่ะ พี่ใหญ่ปกป้องข้ามากก็จริง แต่เราไม่ได้มีความสัมพันธ์เช่นนั้น ความจริงแล้ว... คนที่พรากพรหมจรรย์ของข้าไปคือเพื่อนสมัยเด็ก ซึ่งเขาเคยเป็นศิษย์ในสำนักของเรา" "ทว่าสำนักขับไล่เขาออกไป และเขาได้ย้ายไปยังภูมิภาคตะวันออก หลังจากนั้นข้าก็ไม่ได้รับข่าวคราวจากเขาอีกเลย..." จางเฟยเพียงพยักหน้ารับรู้และเมินเฉยต่อเรื่องราวในอดีตนั้น เพราะเขาไม่ได้ใส่ใจมันมากนัก "ถ้าอย่างนั้น... เรามาเริ่มกันเลยดีไหม?" - โปรดติดตามตอนต่อไป -

React

Discussion