บทที่ 1099: 243: เชี่ยวชาญเทคโนโลยี ควบคุมการเงิน! การแผดเผาอันทรงพลังผู้สรรพสิ่ง! 1 เย่จัวมีอายุเพียง 20 ปีเท่านั้น ใครจะยอมก้มหัวให้เด็กสาวตัวเล็กๆ ภายใต้การดูแลของประธานอวี้ ในเมื่อเขาเองก็มีตำแหน่งสูงส่งขนาดนี้? มันคงจะดีถ้าเย่จัวมีความสามารถจริงๆ “น่าเสียดายที่เย่จัวมีดีแค่เปลือกนอก และรู้เรื่องการวิจัยทางวิทยาศาสตร์เพียงเล็กน้อยเท่านั้น” ในสาขาเทคโนโลยีนั้นย่อมมีผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทาง นี่ไม่ใช่โลกแห่งเทคโนโลยีเสียหน่อย “ต่อให้ที่นี่จะเป็นโลกแห่งวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแล้วมันจะยังไงล่ะ?” เย่จัวเคยคุยโวไว้ว่าเธอจะสามารถสร้างเรือบรรทุกเครื่องบินได้ภายในสองปี ใครในแวดวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีบ้างที่ไม่ดูแคลนเย่จัวในตอนนี้ รอดูเถอะ ละครฉากดียังมีตามมาอีก “เมื่อคิดได้ดังนี้ จ้าวเสวี่ยอินก็ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เธอหันหลังกลับไปหยิบเอกสารจากตู้เก็บไฟล์แล้วยื่นให้เย่จัว ‘น้องเย่จัว นี่คือข้อมูลที่ประธานอวี้ทิ้งไว้ ลองดูสิคะ’” เย่จัวรับเอกสารมาและพลิกอ่านอย่างรวดเร็ว กวาดสายตาเพียงแวบเดียวก็เห็นถึงสิบบรรทัด ปัญหาที่ประธานอวี้ทิ้งไว้นั้นไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่จ้าวเสวี่ยอินอธิบาย หลายปัญหาถูกทิ้งไว้เนิ่นนานกว่าสิบปีและยังไม่ได้รับการแก้ไข “จริงๆ แล้วตำแหน่งประธานนี่มันวุ่นวายสิ้นดี” “ที่จริงแล้ว เจตนาของจ้าวเสวี่ยอินนั้นชัดเจนมาก” เธอรอที่จะเห็นเย่จัวทำตัวเองให้อับอาย “คิ้วของเย่จัวยังคงเรียบเฉย สีหน้าของเธอไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย ครู่หนึ่งเธอก็ยื่นเอกสารคืนให้จ้าวเสวี่ยอิน ‘ฉันอ่านจบแล้ว’” “เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?” จ้าวเสวี่ยอินตกตะลึง “อืม” เย่จัวพยักหน้าเล็กน้อย ไม่มีอารมณ์ใดๆ ปรากฏบนใบหน้าอันผุดผ่องของเธอ “ข้อมูลทั้งหมดมีมากกว่าสามสิบหน้า ต่อให้คนเราจะอ่านหน้าละหนึ่งนาที ก็ยังต้องใช้เวลาครึ่งชั่วโมง” เย่จัวใช้เวลาอ่านไปกี่นาทีกัน? ไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ “ถึงอยากจะแสร้งทำเป็นเก่งกาจ ก็ไม่ควรแสดงออกแบบนั้นไม่ใช่เหรอ?” ไม่รู้หรือไงว่าควรทำอะไรให้เหมาะสมกับความสามารถของตัวเอง? คิดจริงๆ เหรอว่าในเมื่อคุณย่าของเธอได้รับสมญานามว่าเป็นหญิงผู้มีความสามารถในยุคทอง แล้วเธอจะเป็นหญิงผู้มีความสามารถด้วย? คนประเภทนี้ช่างน่ารังเกียจจริงๆ “จ้าวเสวี่ยอินยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า ‘น้องเย่จัวสมกับที่เป็นหลานสาวของป้าหลางจริงๆ มีสไตล์เหมือนป้าหลางในตอนนั้นไม่มีผิด! น้องอ่านข้อมูลทั้งหมดจบภายในเวลาไม่ถึงห้านาที ถ้าเป็นพี่ล่ะก็ เรื่องเยอะขนาดนี้ อย่างน้อยต้องใช้เวลาครึ่งชั่วโมงแน่ๆ’” “ฉันชินแล้วล่ะ” น้ำเสียงของเย่จัวราบเรียบ “ในโลกก่อนหน้านี้ เย่จัวใช้ชีวิตแบบนี้เกือบทุกวัน เธอจึงไม่ได้คิดอะไรมากกับเรื่องนี้” “เมื่อเห็นเย่จัวเป็นเช่นนี้ แววตาเยาะเย้ยบนใบหน้าของจ้าวเสวี่ยอินก็ยิ่งชัดเจนขึ้น” หึ มั่นใจจังนะ? เธอเข้าใจสิ่งที่เขียนอยู่ในข้อมูลนั่นจริงๆ เหรอ? ผ่านไปแค่สองสามนาที เธอคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้อมูลนั้นมีกี่หน้า ในเอกสารฉบับนี้รวบรวมปัญหาต่างๆ ที่ประธานอวี้คัดกรองไว้ พวกเขากำลังรอให้ประธานคนต่อไปมาจัดการ “ถ้าเย่จัวเข้าใจมันจริงๆ ปฏิกิริยาของเธอคงไม่สงบนิ่งขนาดนี้!” เว้นแต่ว่าเย่จัวจะมีความสามารถในการแก้ปัญหาจริงๆ แต่... เธอมีงั้นเหรอ? เธอจะจัดการปัญหาพวกนี้ได้หมดเชียวหรือ? ลำพังแค่คดีความร่วมมือข้ามชาตินั่นก็เพียงพอที่จะทำให้เธอตึงเครียดจนปวดหัวแล้ว ไม่ต้องพูดถึงสองหรือสามนาทีเลย “ต่อให้เย่จัวใช้เวลาสองชั่วโมง มันก็ยังยากที่เธอจะเข้าใจสิ่งที่เขียนอยู่ในเอกสารเหล่านั้น” “จ้าวเสวี่ยอินเองคืออัจฉริยะทางธุรกิจ ตอนอายุสิบขวบเธอก็ช่วยคุณพ่อจ้าวอ่านเอกสารแล้ว” “ตอนอายุสิบห้า เธอก็เริ่มทำโปรเจกต์ Z” แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่สามารถอ่านเอกสารทั้งหมดในเวลาอันสั้นขนาดนี้ได้ เย่จัวทำได้ยังไง? ทำไมเย่จัวต้องทำเป็นเก่งแบบนี้ด้วย? หรือจะเป็นเพราะ... ทนายความคนนั้น? “เมื่อคิดได้ดังนี้ จ้าวเสวี่ยอินก็เงยหน้าขึ้นมองทนายความที่อยู่ข้างๆ” เธอมีคำตอบในใจแล้ว “เย่จัวพยายามเรียกร้องความสนใจจากทนายซือใช่ไหม?” พฤติกรรมแบบนี้เรียกว่าอะไรนะ? พวกสวะ พวกนักล่าแต้ม (Sea King) คนจำพวกนี้มักจะหลงตัวเองมาก พวกเธออาศัยรูปลักษณ์ที่ดูดีของตัวเองแล้วคิดว่าผู้ชายทุกคนในโลกควรจะชอบพวกเธอ พยายามดึงดูดใจพวกเขา แล้วก็ใช้ความชอบของผู้ชายเหล่านั้นเพื่อบรรลุเป้าหมายของตัวเอง! โดยหารู้ไม่ว่า “ในสายตาของคนอื่น พวกเธอก็ไม่ได้มีค่าอะไรให้พูดถึงเลย” ทนายซือจะมาชอบเด็กสาวอย่างเย่จัวงั้นเหรอ? เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! ไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้ในใจของทนายซือมีเธออยู่แล้ว ต่อให้ในใจของทนายซือจะไม่มีเธอ เขาก็คงไม่ชอบเด็กสาวที่ทำตัวเสแสร้งอย่างเย่จัวหรอก อย่าว่าแต่จะชอบเลย ทนายซือคงไม่แม้แต่จะปรายตามองคนอย่างเย่จัวเป็นครั้งที่สองด้วยซ้ำ! เย่จัวคิดว่าตัวเองแสดงละครเก่งจนไม่มีใครมองออก “แต่เธอคือใคร จ้าวเสวี่ยอินเชียวนะ?” เธอมองทะลุถึงธาตุแท้ของเย่จัวได้ในทันที “จ้าวเสวี่ยอินซ่อนสายตาเยาะเย้ยไว้เป็นอย่างดี เธอมองไปที่เย่จัวแล้วพูดต่อว่า ‘น้องเย่จัวเก่งจริงๆ เลย! ถ้าพี่มีความสามารถสักครึ่งหนึ่งของน้อง พี่ก็คงไม่เป็นแบบนี้หรอกค่ะ’” คำพูดเหล่านี้เต็มไปด้วยคำชมแต่แฝงไปด้วยการประชดประชัน “เย่จัวยิ้มเล็กน้อยและรับคำชมของจ้าวเสวี่ยอินไว้ทั้งหมด ‘ขอบคุณนะ แต่พรสวรรค์ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะมาอิจฉากันได้ง่ายๆ หรอก’” “น้ำเสียงของเธอแผ่วเบา แต่ทว่าทรงพลัง”