บทที่ 1221: 258: ผลกรรมของคนชั่ว สนองคืนความชั่ว! 3 เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของจ้าวเสวี่ยอิ่งก็วาวโรจน์ด้วยความเย้ยหยัน ยายแก่คนนี้ช่างได้คืบจะเอาศอกจริงๆ การที่ซือลวี่ให้ความสนใจหมิงเหยาก็นับว่าหาได้ยากยิ่งแล้ว แต่นี่เธอกลับกล้าขอให้ซือลวี่เพิ่มวีแชทของหมิงเหยาอีกอย่างนั้นหรือ? คนอย่างซือลวี่น่ะหรือจะยอมเพิ่มวีแชทของหมิงเหยา? แน่นอนว่าไม่มีทาง! แต่ในวินาทีต่อมา สีหน้าของจ้าวเสวี่ยอิ่งก็เปลี่ยนเป็นซีดเผือดลงทันที “ได้ครับ” ซือลวี่หยิบโทรศัพท์ออกมา “หมิงเหยา วีแชทของคุณคือเบอร์อะไร ผมจะเพิ่มเพื่อนไป” หมิงเหยาบอกเบอร์โทรศัพท์ของเธอไป ซือลวี่กดเพิ่มเพื่อน “คุณกดยืนยันด้วยนะ” “โอเคค่ะ” หมิงเหยากดตกลง จ้าวเสวี่ยอิ่งถึงกับยืนตะลึงอยู่กับที่ เธอไม่สามารถอธิบายความรู้สึกในใจได้เลย มันทั้งอึดอัดและคับแค้นใจจนแทบจะร้องไห้ออกมา ทนายซือไม่เพียงแต่ไม่ทำให้หมิงเหยาต้องอับอาย แต่เขายังสุภาพกับเธอมากถึงขนาดเพิ่มวีแชทของหมิงเหยาต่อหน้าทุกคน ทำให้บรรดาลูกคุณหนูในงานต่างพากันอิจฉาตาร้อน แต่ไม่ใช่ว่าคนที่ทนายซือชอบคือเธอหรอกหรือ? ทำไมทนายซือถึงเพิ่มวีแชทของหมิงเหยาล่ะ? หรือว่าหัวใจของทนายซือจะเปลี่ยนไปเร็วขนาดนี้! เป็นไปไม่ได้ ทนายซือรักเธอ เขาไม่มีวันเปลี่ยนใจเด็ดขาด คนอย่างหมิงเหยาไม่มีค่าคู่ควรกับซือลวี่เลยสักนิด ซือลวี่รักเธอ! ต้องเป็นเธอเท่านั้น! จ้าวเสวี่ยอิ่งบีบนิ้วตัวเองแน่น ใบหน้าของเธอซีดขาวไร้สีเลือด เหวินซือหลานหันไปมองจ้าวเสวี่ยอิ่งแล้วถามด้วยความสงสัย “เสวี่ยอิ่ง เธอไม่สบายหรือเปล่า? ทำไมหน้าซีดจัง?” “ฉันไม่เป็นไร” จ้าวเสวี่ยอิ่งส่ายหัวและพยายามแสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ฉันจะไปห้องน้ำหน่อย” เธอต้องการเวลาสงบสติอารมณ์ในตอนนี้ “ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม?” เหวินซือหลานเริ่มเป็นกังวลเมื่อเห็นสีหน้าของจ้าวเสวี่ยอิ่ง “ไม่ต้องหรอก” จ้าวเสวี่ยอิ่งตอบกลับ “ฉันไปคนเดียวได้” “เอาอย่างนั้นก็ได้” เหวินซือหลานกล่าวต่อ “ถ้ามีปัญหาอะไรก็โทรหาฉันนะ” “อื้ม” จ้าวเสวี่ยอิ่งพยักหน้า เมื่อมาถึงห้องน้ำ จ้าวเสวี่ยอิ่งก็เปิดก๊อกน้ำแล้ววักน้ำเย็นล้างหน้า เมื่อนั้นเธอถึงค่อยๆ สงบใจลงได้ เหตุผลที่ทนายซือทำตัวอบอุ่นกับหมิงเหยาขนาดนั้น แน่นอนว่าเป็นเพราะต้องการรักษาหน้าให้คุณนายผู้เฒ่าหมิง อย่างไรเสีย ตระกูลหมิงก็ไม่ใช่ตระกูลเล็กๆ และยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง นั่นคือทนายซือยังไม่เห็นเธอ ถ้าทนายซือเห็นเธอ เขาไม่มีทางทำตัวสนิทสนมกับหมิงเหยาแบบนั้นแน่ เมื่อคิดได้เช่นนี้ จ้าวเสวี่ยอิ่งก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอเปิดกระเป๋า หยิบคุชชั่นและลิปสติกขึ้นมาเพื่อเติมหน้าใหม่ ที่โถงจัดเลี้ยง คุณนายผู้เฒ่าหมิงเรียกหมิงเหยาไปคุยข้างๆ “เยาเยา หลานคิดยังไงกับหรู่ยวี่ล่ะ?” ใช่แล้ว คุณนายผู้เฒ่าหมิงต้องการจับคู่คนทั้งสองเข้าด้วยกัน หมิงเหยาปีนี้อายุ 26 ปีแล้ว ช่วงเวลาวัยสาวของเด็กผู้หญิงมีเพียงไม่กี่ปี หากปล่อยให้ล่วงเลยไป ในอนาคตคงยากที่จะหาหนุ่มที่มีความสามารถเหมาะสมกันได้ “ตอนนี้ก็ดูโอเคดีค่ะ” หมิงเหยาตอบตามความจริง “แต่เรายังต้องทำความรู้จักกันมากกว่านี้” เมื่อได้ยินเช่นนั้น คุณนายผู้เฒ่าหมิงก็พยักหน้าด้วยความพอใจ “ดีแล้ว งั้นพวกหลานคนหนุ่มสาวก็ควรจะคุยกันให้มากๆ นะ” หลังจากพูดจบ คุณนายผู้เฒ่าหมิงก็กล่าวต่อว่า “จริงๆ แล้วตระกูลจินนั้นไม่เลวเลย หรู่ยวี่เป็นลูกชายคนเดียว ในอนาคตหลานก็ไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครมาแย่งชิงสมบัติของตระกูลหรือต้องไปแก่งแย่งชิงดีกับใคร หลานเองก็เป็นเด็กซื่อๆ ถ้าหลานต้องไปเจอกับเรื่องพวกนั้นเข้าจริงๆ หลานคงรับมือไม่ไหวหรอก” คุณนายผู้เฒ่าหมิงผ่านโลกของการชิงดีชิงเด่นมามากเกินพอในชีวิต แน่นอนว่าเธอไม่อยากให้หลานสาวต้องมาเจอเรื่องแบบเดียวกัน หมิงเหยาพยักหน้า “ค่ะ หนูเข้าใจ” คุณนายผู้เฒ่าหมิงตบหลังมือหมิงเหยาเบาๆ “เอาละ รีบไปเถอะ! ไปคุยกับหรู่ยวี่ต่อเถอะลูก” หมิงเหยาเดินตรงเข้าไปหาเขา ซือลวี่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน เขาไม่ได้ตอบรับการพยายามเข้ามาทักทายของบรรดาลูกคุณหนูเหล่านั้นเลย ดูจากท่าทางแล้ว เขาเป็นคนจริงจังไม่น้อย มิน่าล่ะคุณนายผู้เฒ่าหมิงถึงได้พอใจในตัวเขานัก “จินหรู่ยวี่” หมิงเหยาเดินเข้าไปเรียก ซือลวี่เหลียวกลับมามองเล็กน้อย หมิงเหยากล่าวต่อ “เราไปคุยตรงโน้นกันไหมคะ?” “ได้ครับ” ซือลวี่เดินตามหมิงเหยาไป ทั้งสองเดินออกไปด้านนอก เมื่อเทียบกับด้านในแล้ว ด้านนอกนั้นเงียบสงบกว่ามาก หมิงเหยาไม่พูดอ้อมค้อม เธอพูดตรงๆ ว่า “คุณคงมองออกแล้วว่าคุณย่าของฉันตั้งใจจะทำอะไร” ซือลวี่พยักหน้า “พูดตามตรง พ่อของผมก็มีความตั้งใจแบบเดียวกันครับ” หมิงเหยายิ้มให้เขา “แล้วคุณล่ะว่ายังไง?” “แล้วคุณล่ะครับ?” ซือลวี่ย้อนถามกลับ หมิงเหยาดูร่าเริงและมีชีวิตชีวากว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก เธอไม่ได้ดูแข็งทื่อหรือจืดชืดเหมือนคนอื่นๆ หมิงเหยากล่าวว่า “ปีนี้ฉันอายุ 26 แล้ว และยังไม่เคยมีแฟนเลย ตอนอยู่มัธยมต้นฉันเคยแอบชอบเด็กผู้ชายคนหนึ่ง แต่ตอนนี้เขาแต่งงานมีลูกไปแล้ว ทั้งคุณย่าและพ่อแม่ของฉันต่างก็พอใจในตัวคุณมากนะคะ”