บทที่ 1330: 277: พ่อยังไงก็คือพ่อ! 1 คุณย่าเฉินกำลังโกรธจัด เซี่ยว่านชิวกล้าดีอย่างไรถึงมาบังคับให้เย่จั๋วขอโทษ คนที่ไม่สมเหตุสมผลที่สุดที่เธอเคยพบมาคือคุณย่าหลิน เธอเคยคิดว่านอกจากคุณย่าหลินแล้ว คงไม่มีใครในโลกนี้ที่น่ารังเกียจไปมากกว่านั้นอีกแล้ว ใครจะไปคิด ว่ามันไม่มีคำว่าที่สุด มีแต่คำว่ายิ่งกว่า เมื่อเทียบกับคุณย่าหลินแล้ว เซี่ยว่านชิวคนนี้แย่ยิ่งกว่าเสียอีก! คุณย่าเฉินโกรธมากจนแม้แต่เมล็ดแตงโมของโปรดก็ยังกินไม่ลง เธอยืนเท้าสะเอวและเตรียมจะด่าออกมา “ฉันก็อยากจะรู้นักว่าเซี่ยว่านชิวจะยอมตายอยู่ในโรงพยาบาลจริงๆ หรือเปล่า!” โจวเสียงมองดูคุณย่าเฉินด้วยความลำบากใจและไม่รู้จะพูดอย่างไรดี ด้านหนึ่งคือแม่สามี อีกด้านหนึ่งคือแม่เลี้ยง และอีกด้านหนึ่งคือว่าที่ลูกสะใภ้ เธอตกอยู่ในที่นั่งลำบากจากทั้งสามด้าน หลังจากพูดจบ คุณย่าเฉินก็หันไปมองโจวเสียง “เสียงเสียง ฉันจะบอกเธอนะ ห้ามเอาเรื่องเลวร้ายนี้ไปบอกเส้าชิงเด็ดขาด!” “ค่ะ” โจวเสียงพยักหน้าในตอนแรก แต่แล้วเหมือนเธอจะนึกอะไรบางอย่างได้ จึงถามต่อว่า “แล้ว... แล้วถ้าคุณแม่ไม่ยอมออกจากโรงพยาบาลจริงๆ ล่ะคะ?” เซี่ยว่านชิวเป็นคนที่ทำได้ทุกอย่าง หากหล่อนปักหลักอยู่ที่โรงพยาบาลไม่ยอมออกมาจริงๆ คุณพ่อโจวคงไม่ยอมจบเรื่องนี้แน่ๆ โจวเสียงกลัวคุณพ่อโจวมาตั้งแต่เด็ก “คนอย่างเซี่ยว่านชิวเนี่ยนะ คู่ควรจะเป็นแม่คนด้วยเหรอ?” คุณย่าเฉินพูดต่อ “ต้องขอบใจเธอจริงๆ ที่ดูแลหล่อนเหมือนแม่แท้ๆ มาตลอดหลายปีนี้! แต่ดูหล่อนสิ! หล่อนทำกับเธออย่างไรบ้าง? หล่อนเคยเห็นเธอเป็นลูกสาวแท้ๆ บ้างไหม? นอกจากทำเรื่องน่ารังเกียจแล้ว หล่อนทำอะไรเป็นอีก?” เมื่อพูดถึงตอนท้าย คุณย่าเฉินก็กล่าวเสริมว่า “ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันคงตัดขาดกับหล่อนไปนานแล้ว! หล่อนเป็นคนประเภทไหนกันที่ต้องรอให้ถึงวันปีใหม่ถึงจะยอมตัดขาดกันได้หรือไง?” โจวเสียงก้มหน้าลง เธอพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว เมื่อเห็นโจวเสียงเป็นเช่นนี้ คุณย่าเฉินก็ถอนหายใจออกมา โจวเสียงคือลูกสะใภ้ของเธอ ทุกอย่างดีหมด เสียอย่างเดียวคือเป็นคนใจอ่อนเกินไป เพราะเหตุนี้ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเธอจึงไม่สามารถยืนหยัดด้วยตัวเองได้ และเรื่องน้อยใหญ่ในตระกูลเฉินจึงต้องตกมาอยู่ในมือของคุณย่าเฉินเพียงผู้เดียว เมื่อเธออายุมากขึ้นเรื่อยๆ ก็มีหลายครั้งที่เธอไม่สามารถทำอะไรได้ดั่งใจหวัง เธอหวังจริงๆ ว่าโจวเสียงจะเติบโตขึ้น หลังจากที่เฉินเส้าชิงและเย่จั๋วแต่งงานกันแล้ว โจวเสียงจะได้ช่วยดูแลครอบครัวและขึ้นมาเป็นผู้นำจัดการทุกอย่างได้ ครู่หนึ่ง โจวเสียงก็เงยหน้าขึ้นมองคุณย่าเฉิน “คุณแม่คะ แล้ว... แล้วคุณแม่จะไม่สนใจหล่อนจริงๆ เหรอคะ?” โจวเสียงรู้จักเซี่ยว่านชิวดีเกินไป เซี่ยว่านชิวเป็นคนที่มีอารมณ์ดื้อรั้นมาก หล่อนเคยชินกับการเป็นใหญ่ในตระกูลโจว หากใครไม่ทำตามความคาดหวัง หล่อนก็จะอาละวาดจนบ้านแตก! ครั้งนี้ ในเมื่อเซี่ยว่านชิวพูดคำขาดออกมาแล้ว หล่อนคงจะไม่ยอมออกจากโรงพยาบาลแน่ๆ หล่อนเป็นคนรักษาคำพูดในเรื่องแบบนี้เสียด้วย! “ไม่ต้องไปสนใจหล่อน!” ท่าทีของคุณย่าเฉินนั้นเด็ดขาด เธออยากจะรู้นักว่าเซี่ยว่านชิวจะสามารถอยู่ในโรงพยาบาลไปได้ตลอดชีวิตจริงๆ หรือไม่ โจวเสียงยังคงกังวลเล็กน้อย “แต่ว่า... แต่ว่า...” “ไม่มีแต่ทั้งนั้น” คุณย่าเฉินกล่าว “แค่ฟังฉันแล้วไม่ต้องไปสนใจหล่อน บางทีพรุ่งนี้หล่อนอาจจะกลับมาเองก็ได้!” คนหน้าหนาอย่างเซี่ยว่านชิว มีอะไรที่ทำไม่ได้บ้าง? มันจะดีมากหากเซี่ยว่านชิวไม่ยอมกลับมาเอง เพราะถ้าหล่อนกลับมา คุณย่าเฉินก็จะไม่ยอมให้หล่อนเข้าบ้านมาได้ง่ายๆ แน่ โจวเสียงกล่าวว่า “หนูไม่ได้กังวลเรื่องอื่นหรอกค่ะ หนูแค่กังวลว่าอาจจะเกิดอะไรขึ้นกับหล่อนในโรงพยาบาล” เธอเป็นลูกเลี้ยงของเซี่ยว่านชิว และเซี่ยว่านชิวก็มาเกิดเรื่องตอนที่อยู่ในเมืองหลวง หากเกิดอะไรขึ้นจริงๆ ต่อให้เธอกระโดดลงแม่น้ำเหลืองก็คงล้างมลทินให้ตัวเองไม่ได้ “คนอย่างเซี่ยว่านชิวจะเป็นอะไรไปได้?” คุณย่าเฉินพูดต่อ “เธอคิดจริงๆ เหรอว่าหล่อนจะยอมตายในโรงพยาบาลน่ะ?” ตอนนี้เซี่ยว่านชิวมีชีวิตที่สุขสบายและเหนือกว่าใคร คุณพ่อโจวก็เหมือนกับโจวเสียงที่เป็นคนใจอ่อน เซี่ยว่านชิวจึงเป็นคนบงการทุกเรื่องในตระกูลโจว ในเวลาแบบนี้ เซี่ยว่านชิวจะยอมตายงั้นเหรอ? เป็นไปได้อย่างไร! ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา เซี่ยว่านชิวก็ไม่มีวันตาย หลังจากพูดจบ คุณย่าเฉินก็กล่าวเสริมว่า “ถ้าหล่อนยอมตายในโรงพยาบาลจริงๆ ล่ะก็ ฉันจะซื้อประทัดชุดใหญ่มาจุดฉลองแน่นอน!” พูดเสร็จ คุณย่าเฉินก็กำชับอีกว่า “อ้อ จริงด้วย เสียงเสียง ช่วงนี้เธอห้ามไปที่โรงพยาบาลเด็ดขาด! แล้วก็ห้ามไปขอโทษแทนเส้าชิงด้วยตัวเองด้วย! ถ้าฉันรู้เข้าล่ะก็ อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจนะ!” ในช่วงเวลาวิกฤตเช่นนี้ หากโจวเสียงไปที่โรงพยาบาลเพื่อยอมจำนน เซี่ยว่านชิวก็จะได้ใจและยิ่งข่มเหงหนักขึ้นไปอีก! จะให้ท้ายหล่อนไม่ได้เด็ดขาด “ทราบแล้วค่ะ” โจวเสียงพยักหน้า ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว โจวเสียงก็ได้แต่ต้องเชื่อฟังคุณย่าเฉินเท่านั้น ... ที่โรงพยาบาล เจิ้งหว่านอินนั่งอยู่ข้างเตียงและกำลังป้อนซุปให้เซี่ยว่านชิว “คุณยายคะ เราจะทำอย่างไรกันดี? มันจะไม่ดูไม่เหมาะสมไปหน่อยเหรอคะ?”