ตอนที่ 1331: 277: ขิงยิ่งแก่ก็ยิ่งเผ็ด! 2 “ฉันควรทำยังไงดี?” เซี่ยว่านชิวดูเหมือนจะไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของเจิ้งว่านอิน เจิ้งว่านอินกล่าวต่อ “ก็แค่... แค่ให้พี่สะใภ้มาที่นี่แล้วขอโทษคุณย่าก็พอค่ะ” เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเซี่ยว่านชิวก็พลันเย็นชาลง “ไม่เหมาะสมงั้นเหรอ? ตรงไหนที่ไม่เหมาะสม? เย่จั๋วต่างหากที่ต้องมาขอโทษฉัน!” หากไม่ใช่เพราะเย่จั๋ว เธอคงไม่ต้องโกรธจนต้องเข้าโรงพยาบาลแบบนี้ และเจิ้งว่านอินก็คงไม่ถูกไล่ออกจาก ABA ด้วย เรื่องทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความผิดของเย่จั๋วทั้งสิ้น เจิ้งว่านอินพูดด้วยน้ำเสียงอ่อย “แต่เรื่องนี้จะโทษพี่สะใภ้ไม่ได้จริงๆ ค่ะ มันเป็นความผิดของหนูเองที่ฝีมือสู้คนอื่นไม่ได้!” เจิ้งว่านอินโดดเด่นถึงเพียงนี้ จะเป็นไปได้อย่างไรที่ฝีมือจะสู้คนอื่นไม่ได้?! “ใครบอกว่าเป็นความผิดของหลาน? มันเป็นความผิดของนังเด็กเย่จั๋วนั่นชัดๆ!” เย่จั๋วเป็นถึงหัวหน้ากรรมการคุมสอบ เธอสามารถให้เกรด Triple A กับเจิ้งว่านอินได้แท้ๆ แต่ไม่เพียงไม่ให้ เธอกลับให้แค่เกรด A เดียวเท่านั้น! นี่มันไม่ใช่การจงใจพุ่งเป้าเล่นงานเจิ้งว่านอินหรอกหรือ? ไม่เพียงแต่จงใจเล่นงาน แต่ยังเป็นการจงใจดูหมิ่นกันอีกด้วย ยิ่งไปกว่านั้น เธอได้กำชับเย่จั๋วไปเป็นพิเศษแล้วว่าต้องทำให้เจิ้งว่านอินได้ Triple A ให้ได้ ทว่า เย่จั๋วกลับทำราวกับคำพูดของเธอไม่มีความหมาย! เห็นได้ชัดว่าเย่จั๋วไม่เห็นหัวคนเป็นย่าอย่างเธอเลยสักนิด หากครั้งนี้เธอไม่ยอมให้เย่จั๋วมาคุกเข่าขอโทษ เย่จั๋วก็คงจะคิดว่าย่าอย่างเธอรังแกได้ง่ายๆ! มันจะมากเกินไปแล้ว! เจิ้งว่านอินถอนหายใจ “ถ้าพี่สะใภ้ไม่มา คุณย่าตั้งใจจะนอนโรงพยาบาลไปตลอดเลยจริงๆ เหรอคะ?” “ไม่มางั้นเหรอ?!” เซี่ยว่านชิวเบิกตากว้างและแผดเสียงอย่างโกรธจัด “ถ้าหล่อนกล้าไม่มา ก็อย่าหวังจะได้แต่งงานกับหลานชายของฉันเลย! ฉันอยากจะรู้นักว่าหล่อนจะมีความกล้าสักแค่ไหนถึงได้กล้าเมินเฉยต่อคำพูดของย่าอย่างฉัน!” เซี่ยว่านชิวมั่นใจว่าเย่จั๋วจะต้องมาอย่างแน่นอน เธอถึงได้กล้าประกาศกร้าวเช่นนั้น! ตราบใดที่เย่จั๋วคิดจะแต่งงานเข้าตระกูลเซิน หล่อนก็ต้องมาหมอบราบคาบแก้วขอโทษเธอ มิฉะนั้น เซี่ยว่านชิวก็คงไม่อาจขจัดความโกรธแค้นนี้ออกไปจากอกได้ เจิ้งว่านอินกล่าวต่อ “คุณย่าคะ ครอบครัวที่สงบสุขย่อมนำมาซึ่งความเจริญนะคะ เรื่องนี้เราปล่อยผ่านไปเถอะค่ะ” “หลานน่ะจิตใจดีเกินไปแล้ว! เพราะแบบนี้ไงเย่จั๋วถึงได้กล้ารังแกหลานขนาดนี้!” เซี่ยว่านชิวหรี่ตาลง “ครั้งนี้ฉันจะกำราบความพยศของนังเด็กนั่นให้ราบคาบ!” ถ้าเสือไม่แสดงอำนาจ หล่อนคงคิดว่าเธอเป็นแค่แมวป่วยงั้นรึ?! ในฐานะประมุขของครอบครัว เธอต้องทำตัวให้สมกับตำแหน่ง ใบหน้าของเจิ้งว่านอินเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย “แต่หนูไม่คิดว่าพี่สะใภ้จะยอมอ่อนข้อให้ง่ายๆ นะคะ” หากเย่จั๋วไม่ยอมมาขอโทษเซี่ยว่านชิว แล้วเซี่ยว่านชิวจะหาทางลงอย่างไร? เธอคงกลับไปเองไม่ได้ใช่ไหม? ถ้าเป็นแบบนั้น เซี่ยว่านชิวคงต้องอับอายขายหน้าแน่ๆ เซี่ยว่านชิวเองก็เข้าใจความนัยที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของเจิ้งว่านอิน เธอหัวเราะเบาๆ แล้วกล่าวว่า “เด็กโง่ อย่ากังวลไปเลย! นังเด็กเย่จั๋วนั่นต้องมาขอโทษฉันแน่ๆ!” ถึงแม้เย่จั๋วจะไม่มาขอโทษเธอเอง เซินเส้าชิงจะยอมปล่อยไปงั้นหรือ? จะเป็นไปได้อย่างไร! เซินเส้าชิงเป็นหลานชายของเธอ เขาจะไปเข้าข้างคนนอกได้อย่างไร แล้วยังมีโจวเซียงอีกคน เธอรู้จักนิสัยของโจวเซียงดีเกินไป รายนั้นน่ะหัวอ่อนเหมือนโคลนเลน โจวเซียงจะกล้าขัดคำสั่งแม่ตัวเองอย่างนั้นหรือ? ทั้งเซินเส้าชิงและโจวเซียงต่างก็อยู่ข้างเธอ แล้วเย่จั๋วจะไม่มาขอโทษเธอได้อย่างไร? หรือว่าเย่จั๋วอยากจะเลิกรากับเซินเส้าชิง? “ถ้าพวกเขาสมน้ำหน้าจนต้องเลิกกันจริงๆ มันก็ยิ่งดีเข้าไปใหญ่!” เซี่ยว่านชิวกำลังกังวลอยู่พอดีว่าจะหาทางแยกพวกเขาออกจากกันได้อย่างไร ดังนั้น จึงมีเพียงสองผลลัพธ์ที่รอเย่จั๋วอยู่ หนึ่ง คือหล่อนต้องคลานมาขอโทษเธออย่างว่างง่าย สอง คือหล่อนไม่ต้องมาขอโทษก็ได้ หากเย่จั๋วมาขอโทษ เซี่ยว่านชิวก็สามารถใช้โอกาสนี้ทำลายความโอหังของเย่จั๋วลงเสีย แต่หากเย่จั๋วไม่มาขอโทษ เธอก็จะสั่งให้เซินเส้าชิงเขี่ยเย่จั๋วทิ้งไปซะ ผลลัพธ์ทั้งสองทางล้วนเป็นประโยชน์ต่อเซี่ยว่านชิวอย่างยิ่ง เรียกได้ว่าเป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว เมื่อคิดได้ดังนี้ มุมปากของเซี่ยว่านชิวก็ยกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม เจิ้งว่านอินยังคงมีท่าทีกังวลเล็กน้อย “คุณย่าคะ ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า...” เซี่ยว่านชิวยิ้มพลางตบมือเจิ้งว่านอินเบาๆ “ว่านอิน! บอกตามตรงนะ ความจริงฉันน่ะหวังให้เย่จั๋วไม่มาขอโทษฉันเสียด้วยซ้ำ” เจิ้งว่านอินชะงักไปครู่หนึ่ง เซี่ยว่านชิวกล่าวต่อ “โจวเซียงเป็นลูกสาวของฉัน ส่วนเส้าชิงก็เป็นหลานชายของฉัน หลานคิดจริงๆ เหรอว่าสองคนนั้นจะยอมให้คนอื่นมาจูงจมูก? ตราบใดที่เย่จั๋วกล้าทำตัวไม่เห็นหัวย่าอย่างฉัน ฉันจะสั่งให้เส้าชิงเลิกกับเย่จั๋วทันที” ไม่ว่าจะอย่างไร... เธอก็ยังเป็นย่าของเซินเส้าชิง ฐานะย่าของเธอกับย่าตระกูลเซินนั้นก็ไม่ต่างกัน ในเมื่อเซินเส้าชิงเคารพย่าตระกูลเซินในฐานะย่า แล้วเขาจะไม่เคารพเธอในฐานะย่าได้อย่างไร? เซินเส้าชิงเคารพย่าตระกูลเซิน เขาจึงยอมรับเย่จั๋วและเริ่มต้นความสัมพันธ์กับหล่อน ในทำนองเดียวกัน เซินเส้าชิงก็สามารถเลือกที่จะทิ้งเย่จั๋วได้เช่นกันเพราะความเคารพที่มีต่อเธอ นอกจากเสียว่าเซินเส้าชิงจะไม่ต้องการย่าคนนี้อีกต่อไปแล้วเท่านั้น เจิ้งว่านอินหรี่ตาลงและทำความเข้าใจความหมายในคำพูดของเซี่ยว่านชิวได้อย่างทะลุปรุโปร่ง