บทที่ 1336: 277: พ่อก็คือพ่อ! 7 หัวหน้าหวังเดินตรงเข้าไปหาและบอกเรื่องนี้กับเสี่ยวลู่โดยตรง เมื่อเสี่ยวลู่ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นดูแย่ลงทันที การบอกว่าใบพัดไม่ได้มาตรฐาน ไม่ใช่การตั้งคำถามต่อทัศนคติการทำงานของเธอหรอกหรือ? “ตอนนั้นเสี่ยวลู่ไม่อยากเข้าร่วมทีมโครงการเรือบรรทุกเครื่องบินเลยด้วยซ้ำ แต่ส่วนอื่นๆ ในฐานทัพคนไม่ขาด เธอเลยไม่มีทางเลือกนอกจากต้องมาที่นี่” “หลังจากมาถึงที่นี่ เธอก็ตั้งใจทำงานมาก เธอไม่คิดเลยว่านอกจากจะไม่ได้รับคำชมแล้ว ยังมีคนมาตั้งคำถามถึงทัศนคติในการทำงานของเธออีก ‘คุณหนูเย่บอกว่าเป็นปัญหาที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า นี่ดวงตาของเธอทำจากเครื่องจักรหรือยังไง ถึงได้มีเครื่องสแกนติดตัวมาด้วย?’ ถ้ามันเก่งกาจขนาดนั้นจริงๆ แล้วเราจะมีแผนกตรวจสอบคุณภาพไว้ทำไมกัน?” มิน่าล่ะใครๆ ถึงพากันพูดว่าโครงการเรือบรรทุกเครื่องบินน่ะมันเรื่องตลก เธอก็เห็นแล้วว่ามันเป็นอย่างนั้นจริงๆ! เมื่อได้ยินดังนั้น หัวหน้าหวังก็พูดขึ้นด้วยความโกรธว่า “เสี่ยวลู่ ระวังทัศนคติของเธอหน่อย” เสี่ยวลู่เป็นนักศึกษาจบใหม่ แค่การที่เธอไม่สามารถหาที่ทางเพื่อแสดงความมุ่งมั่นและแรงทะเยอทะยานได้มันก็แย่พออยู่แล้ว แต่นี่ยังมาถูกวิพากษ์วิจารณ์อีก มันยิ่งยากที่จะยอมรับได้! “หัวหน้าหวังคะ ฉันยอมรับได้ทุกอย่าง แต่ฉันทนถูกใส่ร้ายไม่ได้” หัวหน้าหวังพูดต่อ “เอาของไปที่แผนกตรวจสอบคุณภาพก่อน เรื่องอื่นไว้คุยกันทีหลัง” “แล้วถ้าผลออกมาว่าของพวกนี้ไม่มีปัญหาล่ะคะ?” เฉินเจียงลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น ผมจะขอโทษคุณเป็นการส่วนตัวเอง” เสี่ยวลู่กล่าวว่า “ไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอกค่ะ ฉันแค่ต้องการเปลี่ยนตำแหน่งงาน” “ได้” เฉินเจียงพยักหน้าและกล่าวต่อ “แต่ถ้าตรวจสอบแล้วพบว่ามีปัญหาจริงๆ คุณก็ต้องยื่นใบลาออกด้วยตัวเอง” จะมีปัญหาเหรอ? ไม่มีทางมีปัญหาแน่นอน! ถึงแม้เสี่ยวลู่จะไปทำงานด้วยอารมณ์ขุ่นมัว แต่เธอก็มั่นใจว่าเธอตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่จริงๆ พวกเขาวางใบพัดลงบนโต๊ะตรวจสอบคุณภาพ เครื่องสแกนเริ่มทำงานทีละชิ้น เวลาผ่านไปรวม 20 วินาที เมื่อเห็นว่าผ่านไป 15 วินาทีแล้วแต่สัญญาณเตือนยังไม่ดัง เสี่ยวลู่จึงพูดต่อ “ฉันบอกแล้วไงว่ามันไม่ใช่ปัญหาของฉัน หัวหน้าทีมเฉิน คุณยังจำคำสัญญาที่ให้ไว้เมื่อกี้ได้ไหมคะ?” ติ๊ด ติ๊ด — ราวกับว่ามันนัดกันไว้ ทันทีที่เธอพูดจบ เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังระงมไปทั่วบริเวณ น้ำเสียงของเฉินเจียงเย็นชาลงเล็กน้อย “คุณเรียกสิ่งนี้ว่าไม่มีปัญหาอย่างนั้นเหรอ?” ใบหน้าของเสี่ยวลู่ซีดเผือด “เป็นไปได้ยังไง!” เฉินเจียงหันไปหาหัวหน้าแผนกหวัง “เหล่าหวัง ที่เหลือผมฝากคุณจัดการด้วยนะ” หลังจากเกิดเรื่องเช่นนี้ เหล่าหวังก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอับอาย “ไม่ต้องห่วงครับหัวหน้าทีมเฉิน” เฉินเจียงเดินกลับไปที่ห้องแล็บ เฉินหู่รีบวิ่งเข้ามาถามทันที “เป็นยังไงบ้าง? ไปที่แผนกตรวจสอบคุณภาพมาแล้วเหรอ?” เฉินเจียงพยักหน้า “คุณหนูเย่เก่งจริงๆ! เธอพอมองออกว่ามีบางอย่างผิดปกติแม้จะมองผ่านกล้องวงจรปิด! ดวงตานั่นเหมือนเครื่องสแกนเลย! เฉียบขาดเกินไปแล้ว” ตอนแรกเฉินเจียงก็แอบกลัวว่าจะเกิดความเข้าใจผิดอยู่เหมือนกัน เขาไม่คิดเลยว่า พ่อก็ยังเป็นพ่ออยู่ดี! (ขิงก็ยังรา ข่าก็ยังแรง!) เฉินหู่พูดว่า “แน่นอนอยู่แล้ว เทพธิดาของฉันจะไม่ศักดิ์สิทธิ์ได้ยังไง?” เฉินเจียงหยิบเครื่องสื่อสารขึ้นมาและตอบข้อความกลับไปหาเย่เจาก ... เช้าตรู่วันต่อมา เย่เจากพาเย่เซินไปที่โรงพยาบาลเพื่อตรวจติดตามอาการ เย่เซินฟื้นตัวได้ดีมาก “เจากเจาก ไม่ต้องลำบากขนาดนี้ก็ได้ ลูกก็ตรวจชีพจรให้พ่อแล้วไม่ใช่เหรอ?” เย่เจากยิ้มแล้วพูดว่า “ไปโรงพยาบาลเถอะค่ะ ปัญหาบางอย่างเราต้องทำ CT scan ถึงจะเห็นได้ชัดเจนกว่า” เย่เซินทำอะไรไม่ได้นอกจากตามเธอไปที่โรงพยาบาลอย่างเสียไม่ได้ วันอาทิตย์ โรงพยาบาลคลาคล่ำไปด้วยผู้คน เจิ้งหว่านอินเพิ่งเดินเข้าไปในโถงโรงพยาบาลตอนที่เธอเห็นเย่เจากและเย่เซินเดินตรงมา เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย เย่เจากมาทำอะไรที่นี่? หรือว่าเธอจะมาเพื่อขอโทษเซี่ยหว่านชิว? ใช่แล้ว ต้องใช่แน่ๆ ไม่อย่างนั้นเย่เจากจะมาโรงพยาบาลทำไม? นี่มันเหนือความคาดหมายของเธอจริงๆ เธอนึกว่าเย่เจากจะเป็นคนที่มีศักดิ์ศรีและกล้าหาญเสียอีก ไม่นึกเลยว่าเย่เจากก็งั้นๆ เอง เพื่อให้ได้แต่งงานกับเฉินเส้าชิง เย่เจากนี่ช่างมีความอดทนจริงๆ เจิ้งหว่านอินเร่งความเร็วฝีเท้าเพื่อจะหลบเลี่ยงเย่เจาก เธอวิ่งเหยาะๆ ไปจนถึงหอผู้ป่วยของเซี่ยหว่านชิว น้ำเสียงของเธอดูร้อนรนเล็กน้อย “คุณย่าคะ” “มีอะไรเหรอ?” เซี่ยหว่านชิวเงยหน้าขึ้นมอง เจิ้งหว่านอินพูดต่อ “คุณย่าคะ น้องสะใภ้มาขอโทษคุณย่าค่ะ” “เห็นไหมล่ะที่ฉันบอก? แค่วันที่สองเธอก็ทนไม่ไหวแล้ว!” เซี่ยหว่านชิวพูดต่อ “ไปยืนเฝ้าหน้าประตูไว้ แล้วบอกเธอว่าถ้าอยากให้ฉันยกโทษให้ เธอต้องโขกศีรษะให้ฉันสามครั้งก่อน!”