# ข้อมูลนิยายและตัวละคร ## ข้อมูลทั่วไป - **ชื่อเรื่อง (EN)**: The Reincarnated Goddess is Finally Happy - **ชื่อเรื่อง (TH)**: ย้อนเวลามาเป็นยอดหญิง - **แนว**: Urban / Rebirth / Sci-Fi / Romance - **Setting**: โลกสมัยใหม่ที่มีเทคโนโลยีล้ำสมัยและวิทยาศาสตร์ระดับสูง ## ตัวละครหลัก | ชื่อ EN | ชื่อ TH (ที่ต้องใช้) | คำอธิบาย | |---------------|----------------------|-------------------| | Ye Zao | เย่จ่าว | ตัวเอกหญิง อัจฉริยะระดับโลก | | Ye Shu | เย่ซู | แม่ของเย่จ่าว | | Lin Jincheng | หลินจินเฉิง | พ่อของเย่จ่าว | | Lin Ze | หลินเจ๋อ | พี่ชายของเย่จ่าว | | Little White | เสี่ยวไป๋ | หุ่นยนต์ AI อัจฉริยะที่เย่จ่าวสร้าง | | Cen Shaoqing | เซินเส้าชิง | พระเอก | | Professor Feng| ศาสตราจารย์เฟิง | นักวิทยาศาสตร์ที่ทรยศไปอยู่ประเทศ C | | Director Ma | ผู้อำนวยการหม่า | คู่หูของศาสตราจารย์เฟิง | | Dr. Cara | ดร. คาร่า | ตัวแทนจากประเทศ C | ## ศัพท์เฉพาะ / System Terms | คำ EN | คำ TH (ที่ต้องใช้) | หมายเหตุ | |---------------|----------------------|-------------------| | Oasis Project | โปรเจกต์โอเอซิส | โครงการพัฒนาพื้นที่แห้งแล้ง | | Aircraft Carrier| เรือบรรทุกเครื่องบิน | ในที่นี้หมายถึงยานแม่ความเร็วแสง | | Light Speed | ความเร็วแสง | | | Nanotechnology| นาโนเทคโนโลยี | | | Europa | ยูโรปา | ดวงจันทร์ของดาวพฤหัสบดี | ## สไตล์การแปล - ใช้สรรพนาม: [ผม/ฉัน/เรา สำหรับตัวเอก] - โทนเรื่อง: [เข้มข้น/ตลกขบขันในฉากครอบครัว/เคร่งเครียดในฉากชิงไหวชิงพริบ] - ฉาก Action: [แปลให้กระชับ รุนแรง] - บทสนทนา: [ใช้ภาษาพูดธรรมชาติ] ## สิ่งที่ห้ามแปล (ให้ทับศัพท์) - AI - Husky ## บริบทของเรื่อง (สรุปย่อ) เย่จ่าวเป็นอัจฉริยะที่กลับชาติมาเกิด เธอสร้างเทคโนโลยีมากมายรวมถึงเสี่ยวไป๋ AI สุดล้ำ ในขณะเดียวกันกลุ่มคนที่อิจฉาและทรยศได้หนีไปอยู่ประเทศ C เพื่อพยายามเลียนแบบเทคโนโลยีความเร็วแสงของเธอเพื่อหวังจะพิชิตอวกาศและเอาชนะประเทศจีน --- บทที่ 1719: 356: โปรเจกต์โอเอซิสเริ่มเห็นผลแล้ว ไล่มันออกไปเดี๋ยวนี้! 6 เย่ซูรู้สึกขบขันกับท่าทางของเสี่ยวไป๋จนต้องหัวเราะออกมาดังๆ เสี่ยวไป๋เงยหน้ามองเย่ซูแล้วถามว่า "คุณย่าครับ เจ้านี่มาจากไหนเหรอ? ยกมันให้เป็นสัตว์เลี้ยงของผมได้ไหม!" เสี่ยวไป๋เพิ่งจะจัดลำดับอาวุโสของตัวเองได้เมื่อไม่นานมานี้ ในเมื่อเย่จ่าวเป็นผู้สร้างมันขึ้นมา ก็เปรียบเสมือนเป็นพ่อของมัน และถ้ามันเรียกเย่จ่าวว่าพ่อ เมื่อเรียกเย่ซู มันก็ต้องเรียกเธอว่าคุณย่าอย่างแน่นอน "เมื่อกี้เจ้าเรียกแม่ว่าอะไรนะ?" เย่ซูถึงกับชะงักไป "คุณย่าครับ!" เสี่ยวไป๋ย้ำคำเดิม เย่ซูลูบใบหน้าของตัวเองพลางถามว่า "แม่ดูแก่ขนาดนั้นเลยเหรอ?" เสี่ยวไป๋เอียงคอใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ก็บิ๊กจ่าวเป็นพ่อของผมนี้ครับ! ถ้าผมเรียกคุณว่าพี่ ลำดับอาวุโสก็วุ่นวายกันพอดีสิครับคุณย่า" เย่ซูที่ถูกบังคับให้กลายเป็นย่าโดยไม่ทันตั้งตัวได้แต่... "..." เธอถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว "คุณย่าครับ ยกมันให้ผมได้ไหม?" เสี่ยวไป๋ถามย้ำอีกครั้ง "ได้สิ" เย่ซูพยักหน้าตอบ "ถ้าอย่างนั้น ตั้งแต่นี้ไปเจ้าต้องรับผิดชอบเรื่องอาหารการกิน ชีวิตประจำวัน และการเก็บอึของมันด้วยนะ เจ้าต้องสอนมันให้รู้จักเข้าห้องน้ำ ไม่ใช่ไปฉี่หรือถ่ายเรี่ยราดไปทั่ว" "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมเองครับ!" เสี่ยวไป๋ตบอกตัวเองแล้วพูดอย่างภาคภูมิใจ "เมื่อก่อนผมก็เคยเททรายแมวให้เจ้าแมวโง่ตัวนั้นมาแล้ว!" พอพูดถึงแมวโง่ อารมณ์ของเสี่ยวไป๋ก็ดูหม่นหมองลงเล็กน้อย "ผมคิดถึงเจ้าแมวโง่จังเลย!" เมื่อเห็นเสี่ยวไป๋เป็นเช่นนี้ เย่ซูจึงถอนหายใจและพูดต่อว่า "เสี่ยวไป๋ ทำไมเจ้าไม่ตั้งชื่อให้มันล่ะ?" "ใครเหรอครับ?" เสี่ยวไป๋ถามต่อ "เจ้าหัวหน้าหน่วยรื้อถอนนี่น่ะเหรอ?" เย่ซูยิ้มแล้วถามว่า "ทำไมเจ้าถึงเรียกมันว่าหัวหน้าหน่วยรื้อถอนล่ะ?" "โอ้พระเจ้า! คุณย่าไม่รู้เหรอครับ?" เสี่ยวไป๋พูดต่อ "ตอนที่ซื้อมา เจ้าของร้านไม่ได้แนะนำคุณย่าเหรอ? ฉายาของเจ้าฮัสกี้ (Husky) ก็คือฮัสกี้ ครูสอนวิชารื้อถอนบ้านยังไงล่ะครับ! ถ้ามันได้ลงมือละก็ บ้านพังราบแน่ มันคือตัวปัญญาอ่อนในโลกของสุนัขเลยนะ!" พูดไปเสี่ยวไป๋ก็เปิดวิดีโอเกี่ยวกับวีรกรรมของเจ้าฮัสกี้ให้เย่ซูดูไปด้วย เมื่อเห็นพฤติกรรมการรื้อบ้านอย่างบ้าคลั่งของฮัสกี้ในวิดีโอ เย่ซูก็ถึงกับอึ้งไป นานพีกใหญ่เธถึงพูดออกมาได้ว่า "เจ้าของร้านบอกแค่ว่ามันซนไปนิดหน่อยเท่านั้นเอง..." มิน่าล่ะ เจ้าของร้านถึงได้กระตือรือร้นนักตอนที่แนะนำเจ้าฮัสกี้ตัวนี้ให้เธอ! ที่แท้เขาก็แทบจะรอไม่ไหวที่จะขายเจ้าครูสอนวิชารื้อถอนตัวนี้ออกไปนี่เอง เสี่ยวไป๋พูดต่อว่า "คุณย่าครับ มันอ้วนกลมเชียว เราเรียกมันว่า โรลลี่ (Rollie) ดีไหมครับ?" "...ได้สิ" เย่ซูพยักหน้าเห็นด้วย หลังจากตั้งชื่อให้โรลลี่สำเร็จ เสี่ยวไป๋ก็เต็มไปด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจในความสำเร็จของตัวเอง มันอุ้มโรลลี่ขึ้นมาแล้วพูดว่า "คุณย่าครับ ผมจะพาโรลลี่ออกไปเล่นข้างนอกก่อนนะ! อย่าคิดถึงพวกเราล่ะ!" เย่ซู: "..." เธอไม่อยากเป็นคุณย่าเลยจริงๆ เมื่อหลินจินเฉิงกลับมาในตอนเย็น เสี่ยวไป๋ก็เอาแต่เรียกเขาว่าคุณปู่ไม่หยุด ทำเอาหลินจินเฉิงถึงกับมึนงงไปหมด เขายังอายุไม่ถึงห้าสิบปีเลย จะกลายเป็นคุณปู่ได้ยังไง? ส่วนหลินเจ๋อยิ่งงงหนักเข้าไปใหญ่ เพราะเขาถูกเปลี่ยนสถานะจากพี่ชายกลายเป็นคุณอาไปโดยตรง ทางด้านฐานทัพของเซินกรุ๊ปนั้นไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงอะไรมากนักหลังจากที่ศาสตราจารย์เฟิงและผู้อำนวยการหม่าลาออกไป ในขณะที่ทางประเทศ C หลังจากผู้อำนวยการหม่าเข้าร่วมงานเลี้ยงต้อนรับเสร็จสิ้น ศาสตราจารย์เฟิงก็กระโจนเข้าสู่งานที่ตึงเครียดทันที แม้ว่าทั้งสองคนจะกุมความลับบางอย่างเกี่ยวกับเทคโนโลยีความเร็วแสงเอาไว้ แต่พวกเขาก็ไม่สามารถลอกเลียนแบบเรือบรรทุกเครื่องบินความเร็วแสงได้! เรือบรรทุกเครื่องบินนั้นเป็นโปรเจกต์ยักษ์ใหญ่ ไม่เพียงแต่ต้องมีระบบป้องกันและโจมตีที่ล้ำสมัยที่สุดเท่านั้น แต่ยังต้องรวมเอาเทคโนโลยีนาโนมาใช้เพื่อต้านทานความหนาวเย็นและความร้อนด้วย ซึ่งสิ่งเหล่านี้เป็นเทคโนโลยีที่ศาสตราจารย์เฟิงและผู้อำนวยการหม่าไม่เคยเชี่ยวชาญมาก่อนเลย ศาสตราจารย์เฟิงหยิบพิมพ์เขียวการออกแบบออกมา "ภายในสามเดือน เราจะสร้างยานอวกาศตามพิมพ์เขียวนี้ และภายในสี่เดือน เราจะสามารถลงจอดบนดวงจันทร์ยูโรปาได้สำเร็จ" เมื่อได้ยินดังนั้น ดร. คาร่าก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ศาสตราจารย์เฟิง คุณเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า เป้าหมายของฉันคือการสร้างเรือบรรทุกเครื่องบินนะ!" ยานอวกาศลำเดียวจะไปทำอะไรได้? ในจักรวาลที่กว้างใหญ่ ยานอวกาศไม่ต่างอะไรกับขาแมลงวันเลยด้วยซ้ำ แค่ดาวเคราะห์น้อยที่บินผ่านมาเพียงลูกเดียวก็สามารถทำลายยานอวกาศทิ้งได้แล้ว ศาสตราจารย์เฟิงเงยหน้ามอง ดร. คาร่า "ดร. คาร่าครับ การสร้างเรือบรรทุกเครื่องบินนั้นไม่ง่ายเหมือนกับการเชี่ยวชาญเทคโนโลยีความเร็วแสงหรอกนะ" ดร. คาร่าถึงกับชะงักไป ผู้อำนวยการหม่ารีบพูดไกล่เกลี่ยต่อ "ดร. คาร่าครับ ถึงแม้ว่าเราจะยังสร้างเรือบรรทุกเครื่องบินไม่ได้ แต่ยานอวกาศที่ผมกับศาสตราจารย์เฟิงออกแบบนั้นสามารถทำความเร็วได้เท่าแสง "ไม่มีปัญหาแน่นอนสำหรับการพาพวกเราไปลงจอดบนยูโรปา หลังจากที่เราเก็บเกี่ยวพลังงานบนยูโรปาและนำพลังงานนั้นมาใช้ได้แล้ว ตอนนั้นค่อยกลับมาศึกษาวิจัยเรื่องเรือบรรทุกเครื่องบินก็ยังไม่สาย" เมื่อพูดถึงจุดนี้ ผู้อำนวยการหม่าก็หยุดเว้นจังหวะก่อนจะพูดต่อ "ยูโรปาอุดมไปด้วยพลังงานมหาศาล พวกเราจะสามารถสร้างเรือบรรทุกเครื่องบินที่เหนือกว่าประเทศจีนได้อย่างแน่นอน!" ยูโรปาไม่เหมือนกับดาวเคราะห์ดวงอื่นที่เต็มไปด้วยอันตราย ยูโรปาเป็นดาวเคราะห์ที่อ่อนโยนมาก ไม่จำเป็นต้องใช้เรือบรรทุกเครื่องบินขนาดใหญ่ในการลงจอดก็ได้ เมื่อได้ยินดังนั้น ดร. คาร่าก็มองหน้าทั้งสองคน "สามเดือนใช่ไหม?" "ใช่ครับ" ศาสตราจารย์เฟิงพยักหน้ายืนยัน "ตกลง" ดร. คาร่าพูดต่อ "ถ้าอย่างนั้นฉันจะรอพวกคุณสามเดือน! อ้อ จริงสิ ฉันยังได้หาลูกศิษย์ฝีมือดีสองสามคนมาไว้ให้พวกคุณทั้งสองคนด้วยนะ" ศาสตราจารย์เฟิงยิ้มให้ ดร. คาร่า "ต้องขอโทษด้วยครับ ผมเกรงว่าคงต้องทำให้คุณผิดหวัง ผู้อำนวยการหม่ากับผมไม่รับลูกศิษย์" ไม่รับลูกศิษย์งั้นเหรอ? ผู้อำนวยการหม่าอึ้งไป เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่ศาสตราจารย์เฟิงกลับตบที่มือของเขาเบาๆ ผู้อำนวยการหม่าเข้าใจความหมายทันทีและไม่พูดอะไรอีก ดร. คาร่ายิ้มแล้วพูดว่า "ศาสตราจารย์เฟิง คุณอาจจะเข้าใจผิดไป ฉันไม่มีเจตนาอื่นแอบแฝงหรอก ฉันแค่ต้องการหาลูกศิษย์ให้พวกคุณสักสองสามคน เพราะพวกคุณทั้งสองคือความหวังของประเทศ C เราจะปล่อยให้มีอะไรเกิดขึ้นกับพวกคุณไม่ได้เด็ดขาด" "พวกเราซาบซึ้งในความหวังดีของคุณครับ แต่ไม่จำเป็นจริงๆ" ศาสตราจารย์เฟิงยังคงยืนกรานคำเดิม "ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันก็จะไม่บังคับคุณ" ดร. คาร่ายังคงรักษาความยิ้มแย้มไว้บนใบหน้า หลังจากที่ ดร. คาร่าจากไป ผู้อำนวยการหม่าก็หันมาถามศาสตราจารย์เฟิงว่า "ทำไมคุณถึงปฏิเสธคาร่าล่ะ? มีคนมาช่วยงานเพิ่มขึ้นอีกสักสองสามคนมันไม่ดีกว่าเหรอ?" ศาสตราจารย์เฟิงมองหน้าผู้อำนวยการหม่า "คุณคิดว่าคาร่าหวังดีขนาดนั้นจริงๆ เหรอ?" ผู้อำนวยการหม่าหรี่ตาลง "คุณหมายความว่ายังไง?" ศาสตราจารย์เฟิงพยักหน้าและพูดต่อ "ประโยชน์เพียงอย่างเดียวที่ประเทศ C ต้องการจากเราในตอนนี้ก็คือเทคโนโลยีความเร็วแสง ถ้าคนอื่นเรียนรู้มันไปได้แล้ว เราจะยังมีความค่าอะไรสำหรับพวกเขาอีก?" เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้อำนวยการหม่าก็รู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง เขาพูดต่อว่า "ศาสตราจารย์เฟิง! โชคดีที่คุณไหวตัวทัน! ถ้าเป็นผมในวันนี้ ผมคงตกหลุมพรางของพวกเขาไปแล้ว!" พวกเขาถูกขับไล่ออกมาจากประเทศจีนแล้ว ถ้ายังถูกประเทศ C ทอดทิ้งอีก ก็จะไม่มีที่ไหนให้พวกเขาได้พักพิงอีกต่อไป เมื่อคิดได้ดังนี้ เหงื่อเย็นๆ ก็ซึมออกมาเต็มหน้าผากของผู้อำนวยการหม่า ศาสตราจารย์เฟิงพูดต่อ "ไม่ต้องกังวล ตราบใดที่เรายังกุมเทคโนโลยีความเร็วแสงไว้ในมือ พวกเขาก็ไม่กล้าทำอะไรเรา! งานหลักของเราตอนนี้คือการรีบวิจัยยานอวกาศให้สำเร็จโดยเร็ว" ศาสตราจารย์เฟิงแทบจะรอไม่ไหวที่จะได้ลงจอดบนดวงจันทร์ยูโรปา "ตกลง" ผู้อำนวยการหม่าพยักหน้า ในตอนนั้นเองที่เขาเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออกจึงถามต่อ "อ้อ จริงสิ คุณป้าได้ให้สิ่งนั้นกับคุณหรือเปล่า?" "สิ่งไหน?" ศาสตราจารย์เฟิงขมวดคิ้วสงสัย "ซูอวี้ไง!" ผู้อำนวยการหม่าพูดอย่างไม่ยากจะเชื่อ "เธอไม่ได้ให้มันกับคุณใช่ไหม?" "โอ้ไม่นะ!" ใบหน้าของศาสตราจารย์เฟิงถอดสีทันที "ผมลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไงกัน!" .. ณ ปักกิ่ง ในวิลล่าหลังหนึ่ง ชายชราผมขาวโพลนกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้โยก เหม่อมองท้องฟ้าด้วยแววตาว่างเปล่า เด็กสาวที่อยู่ข้างหลังเขาถามขึ้นว่า "แม่คะ มันจะดีจริงๆ เหรอที่เราทำกับเธอแบบนี้? ถ้าครอบครัวของเธอหาเธอเจอล่ะจะทำยังไง?" หญิงวัยกลางคนที่กำลังแทะเมล็ดแตงโมอย่างเมามันพูดขึ้นว่า "มีอะไรต้องกลัว! ลูกสาวของนางหนีไปตั้งนานแล้ว! ตอนนี้มันก็แค่หญิงแก่ตัวคนเดียวที่โดดเดี่ยว! ต่อให้มันตายไป ก็ไม่มีใครมาสนใจหรอก!"