บทที่ 1744: 359: คุณหนูเย่ผู้เก่งกาจ! 6 “ภูมิหลังต่างกัน สถานการณ์ก็ต่างกัน” กู้ซือและหลิวหยวนไม่สามารถนำมาเปรียบเทียบกันได้ ดูเหมือนว่าผลการสืบสวนเรื่องหลิวหยวนของเขาจะไม่มีอะไรผิดปกติ จามิล่าพยักหน้าและกล่าวต่อ “ถ้าอย่างนั้นเอาตามนี้ก่อน เมื่อคุณมีความเข้าใจที่ชัดเจนเกี่ยวกับโปรเจกต์ OASIS แล้วค่อยติดต่อฉันมาอีกครั้ง” พูดจบ จามิล่าก็หยิบเช็คบนโต๊ะกลับไป หัวหน้าทีมฟางยืนขึ้นเช่นกัน “ไม่ต้องกังวลครับ ผมสัญญาว่าจะไม่ทำให้คุณและ ดร.คาร่า ผิดหวังแน่นอน ว่าแต่ เรื่องที่จะช่วยผมย้ายไปประเทศ C ยังถือเป็นคำมั่นสัญญาอยู่ไหมครับ?” ครอบครัวของหัวหน้าทีมฟางมีญาติหลายคนที่ตั้งรกรากอยู่ในประเทศ C ดังนั้นเขาจึงอยากจะย้ายไปอยู่ที่นั่นด้วย แต่น่าเสียดายที่เขาไม่เคยทำสำเร็จเลย จามิล่ารู้ว่าหัวหน้าทีมฟางกำลังคิดอะไรอยู่ เธอยิ้มและพูดว่า “หัวหน้าทีมฟาง ตั้งใจทำงานเถอะค่ะ ฉันจะช่วยยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดต่อหน้า ดร.คาร่า ให้เอง” “ตกลงครับ” หัวหน้าทีมฟางพยักหน้าและค้อมตัวลง “ถ้าอย่างนั้นต้องรบกวนคุณด้วย” “ไม่เป็นไรค่ะ” จามิล่ายืนขึ้นและเดินจากไป ไม่นานหลังจากที่จามิล่าออกไป หัวหน้าทีมฟางก็เดินออกจากร้านกาแฟเช่นกัน อีกด้านหนึ่ง เย่จั๋อนั่งยานบรรทุกอากาศยานไปยังดาวอังคารเพื่อเยี่ยมชม เวลาผ่านไปกว่าสามเดือนแล้ว ความเปลี่ยนแปลงบนดาวอังคารนั้นไม่น้อยเลย สุดลูกหูลูกตาเต็มไปด้วยความเขียวขจีที่เขียวชอุ่ม ไม่ไกลนักมีกระต่ายสีขาวสองสามตัววิ่งเล่นไปมา หากไม่ใช่เพราะมีดาวเคราะห์สีน้ำเงินครามแขวนอยู่บนท้องฟ้า คนอื่นคงคิดว่าที่นี่คือมุมหนึ่งของโลกอย่างแน่นอน อวี๋จื่อเฟยพาเย่จั๋วไปเที่ยวชมรอบๆ จากนั้นก็พูดว่า “จริงด้วยครับคุณหนูเย่ ผมจะพาคุณไปดูนาข้าวสักหน่อย” “ตกลงค่ะ” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อยและเดินตามฝีเท้าของเซินเจียงไป นาข้าวอยู่ห่างจากที่นี่พอสมควร พวกเขาจึงต้องนั่งรถม้าดาวอังคารไป สิบห้านาทีต่อมา พวกเขาก็มาถึงพื้นที่เปิดโล่ง มีการขุดพื้นที่ทำนาข้าวทั้งหมด 10 หมู่ ในขณะนี้ศาสตราจารย์จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์กำลังนำนักศึกษาทำการทดลองอยู่ ศาสตราจารย์และนักศึกษาเหล่านี้ก็เหมือนกับอวี๋จื่อเฟยและคนอื่นๆ พวกเขาจะกลับโลกเดือนละครั้ง เมื่อเห็นเย่จั๋วและคนอื่นๆ เดินมา ศาสตราจารย์ก็พานักศึกษาตรงเข้ามาหาทันที “คุณหนูเย่” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย “ศาสตราจารย์อิ่น ลำบากคุณแล้วนะคะ” “ไม่ลำบากเลยครับ” ใบหน้าของศาสตราจารย์อิ่นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ถือเป็นเกียรติของพวกเราที่ได้พาเด็กๆ มาศึกษาบนดาวอังคาร!” เหล่านักศึกษาที่อยู่ด้านหลังศาสตราจารย์อิ่นต่างมองเย่จั๋วอย่างจริงจัง เย่จั๋วแตกต่างจากที่พวกเขาจินตนาการไว้โดยสิ้นเชิง และยังดูต่างจากที่พวกเขาเคยเห็นในโทรทัศน์เล็กน้อยด้วย เธออายุยังน้อยและสวยมากจริงๆ เย่จั๋วกล่าวต่อ “ตอนนี้อัตราการอยู่รอดและอัตราการงอกของข้าวเป็นอย่างไรบ้างคะ? เจอผลกระทบหรือปัญหาที่แก้ไม่ตกบ้างไหม?” เมื่อได้ยินดังนั้น ศาสตราจารย์ก็ขยับแว่นตาตามความเคยชินและกล่าวต่อ “ปัจจุบันอัตราการอยู่รอดอยู่ที่ประมาณ 90% แต่อัตราการงอกของเมล็ดพันธุ์อยู่ที่ประมาณ 25% เท่านั้นครับ” เย่จั๋วขมวดคิ้วเล็กน้อย “อัตราการงอกต่ำขนาดนั้นเลยเหรอคะ?” “ใช่ครับ” ศาสตราจารย์พยักหน้า “ตอนนี้พวกเรากำลังหาสาเหตุกันอยู่” เย่จั๋วกล่าวต่อ “อัตราการอยู่รอดอยู่ที่ประมาณ 90% นั่นหมายความว่าสภาพภูมิอากาศบนดาวอังคารสามารถปรับตัวให้เข้ากับการเติบโตของข้าวได้สมบูรณ์ แต่อัตราการงอกไม่ได้มาตรฐาน เป็นเพราะเมล็ดพันธุ์หรือเปล่าคะ? พวกคุณนำเมล็ดพันธุ์ขึ้นมาทั้งหมดกี่ชนิด?” “ทั้งหมด 51 ชนิดครับ” ศาสตราจารย์ตอบ “สายพันธุ์เหล่านี้ดีที่สุดในบรรดาตัวเลือกทั้งหมด ภายใต้สภาวะปกติ อัตราการงอกจะมากกว่า 99% เลยครับ!” สิ่งของที่สามารถนำขึ้นมายังดาวอังคารได้ล้วนผ่านการคัดเลือกมาอย่างพิถีพิถัน ดวงตาคู่สวยของเย่จั๋วหรี่ลง “นำตัวอย่างของแต่ละสายพันธุ์มาให้ฉันหน่อยค่ะ” “ได้ครับ” ศาสตราจารย์รีบบอกให้นักศึกษาไปนำตัวอย่างเมล็ดพันธุ์มาทันที ไม่นานนัก นักศึกษาก็กลับมาพร้อมกับตัวอย่าง “คุณหนูเย่ นี่ครับ” “ขอบคุณค่ะ” เย่จั๋วรับตัวอย่างมา นักศึกษาเหลือบมองเย่จั๋ว พวกเขารู้สึกว่าเย่จั๋วดูแตกต่างออกไปอีกครั้ง พวกเขาคิดว่าเย่จั๋วเป็นเพียงผู้ยิ่งใหญ่ในด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ไม่คิดว่าเธอจะมีความรู้เรื่องพืชพรรณมากมายขนาดนี้ “ห้องปฏิบัติการอยู่ที่ไหนคะ?” เย่จั๋วถามต่อ “เชิญทางนี้ครับ” ศาสตราจารย์ทำท่าเชิญ เย่จั๋วเดินตามศาสตราจารย์ไป ไม่นานพวกเขาก็มาถึงห้องปฏิบัติการ เย่จั๋อนำตัวอย่างออกมาและทำการทดลองบางอย่าง เธอสวมเสื้อกาวน์สีขาวที่ออกแบบมาเพื่อการทดลองโดยเฉพาะ ใบหน้าของเธอแลดูจริงจัง และทุกย่วงท่าของเธอก็แผ่เสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ออกมา เหล่านักศึกษาต่างเดินตามเธอเพื่อจดบันทึก เห็นได้ชัดว่าพวกเขาอายุไล่เลี่ยกัน อันที่จริงเธออายุน้อยกว่านักศึกษาหลายคนด้วยซ้ำ แต่เธอกลับทำให้คนอื่นรู้สึกว่าเธอเป็นอาจารย์ ท่าทางแบบนี้มันแผ่ออกมาจากกระดูกของเธอเลยทีเดียว ไม่มีทางที่จะลอกเลียนแบบได้ และยิ่งเลียนแบบตามไม่ได้เลย สามชั่วโมงต่อมา เย่จั๋วก็ได้ข้อสรุป “ปัญหาของอัตราการงอกอยู่ที่เมล็ดพันธุ์ค่ะ ฉันเพิ่งตรวจสอบดูแล้ว เมล็ดพันธุ์เหล่านี้ล้วนมีลักษณะร่วมกันอย่างหนึ่ง คือตัวอ่อนและเนื้อสะสมอาหาร (endosperm) ถูกย้อมเป็นสีเดียวกัน ดาวอังคารยังคงแตกต่างจากโลก บนโลกอัตราการงอกอาจสูงถึง 99% แต่บนดาวอังคารมันอาจเป็นไปไม่ได้” เมื่อได้ยินดังนั้น ศาสตราจารย์ก็พยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นคุณหมายความว่ายังไงครับ?” “เปลี่ยนเมล็ดพันธุ์ค่ะ” เย่จั๋วกล่าว “ตกลงครับ” ศาสตราจารย์กล่าวต่อ “จริงด้วยครับคุณหนูเย่ ถ้าอัตราการงอกลดลงเพราะการย้อมสีของตัวอ่อนและเนื้อสะสมอาหาร ถ้าอย่างนั้นเราจำเป็นต้องเปลี่ยนไปใช้เมล็ดพันธุ์ธรรมดาแทน” “ตกลงค่ะ” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย “ถ้าเปลี่ยนเมล็ดพันธุ์แล้วยังไม่ได้ผล เราค่อยไปดูปัญหาด้านอื่นกัน” “ได้ครับ” หลังจากดูนาข้าวเสร็จ เย่จั๋วก็เตรียมตัวกลับ ทันทีที่เธอลงจากรถสำรวจดาวอังคาร เซินเหอก็ถือตะกร้าที่เต็มไปด้วยมันฝรั่งแล้ววิ่งเข้ามาอย่างตื่นเต้น “คุณหนูเย่ คุณหนูเย่! ดูผลผลิตที่ถล่มทลายของเราสิ! นี่แค่พื้นที่ 30% นะครับ แต่เราเก็บมันฝรั่งได้มากกว่า 1,300 ชั่งแล้ว!” “ผลผลิตสูงขนาดนั้นเลยเหรอคะ?” เย่จั๋วเองก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ภายใต้สภาวะปกติ ในดินที่อุดมสมบูรณ์มาก พื้นที่หนึ่งหมู่จะสามารถเก็บเกี่ยวได้มากที่สุดประมาณ 4,500 ชั่ง แต่นี่ใช้พื้นที่เพียง 30% แต่ผลผลิตกลับมากกว่าบนโลกถึงสองเท่า! “ใช่ครับ” เซินเหอยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่เพียงแต่ผลผลิตจะสูงเท่านั้น แต่เนื้อสัมผัสของมันฝรั่งนี้ยังดีมากอีกด้วย! ตอนคุณกลับไป อย่าลืมเอาไปให้พวกเขาลองชิมดูนะครับ” “ได้ค่ะ” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย หยิบมันฝรั่งขึ้นมาลูกหนึ่งแล้วพิจารณาดูอย่างละเอียด อาจเป็นเพราะความแตกต่างของดิน มันฝรั่งที่ปลูกบนดาวอังคารจึงไม่เพียงแต่มีผลผลิตสูงเท่านั้น แต่รูปลักษณ์ของมันยังแตกต่างจากมันฝรั่งบนโลกเล็กน้อยด้วย แค่ขนาดอย่างเดียวก็ใหญ่กว่ามันฝรั่งปกติหลายเท่าแล้ว! มันฝรั่งบนโลกจะมีสีเหลือง แต่มันฝรั่งบนดาวอังคารจะมีสีใกล้เคียงกับสีขาว พวกมันดูสะอาดตาและสวยงามมาก เมื่อถึงเวลาต้องกลับ เซินเหอก็จัดมันฝรั่งใส่ตะกร้าหลายใบให้เย่จั๋ว “จริงด้วยครับคุณหนูเย่ รบกวนช่วยส่งสิ่งนี้ให้พ่อแม่ผมหน่อยได้ไหมครับ?” อวี๋จื่อเฟยยื่นโทรศัพท์มือถือให้เย่จั๋วแล้วพูดต่อ “ในนี้มีวิดีโอที่ผมส่งถึงพ่อแม่ครับ” เนื่องจากเรื่องงาน อวี๋จื่อเฟยจึงไม่ได้กลับบ้านมานานกว่าสองเดือนแล้ว “ได้สิคะ” เย่จั๋วรับโทรศัพท์มา อวี๋จื่อเฟยกล่าวต่อ “จริงด้วยครับคุณหนูเย่ รหัสผ่านคือ 087566 ครับ” “โอเคค่ะ” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย ... วันเสาร์ กู้ซือไปส่งน้องสาวที่ห้องเรียนพิเศษเพื่อเรียนเต้นรำตามปกติ ทันทีที่เธอส่งน้องสาวเข้าห้องเรียน เสียงผู้ชายที่ไม่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากข้างหลังเธอ “คุณหนูกู้ครับ” กู้ซือขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอหันกลับไปมองและเห็นใบหน้าที่มีผมสีบลอนด์และดวงตาสีฟ้า เพราะศาสตราจารย์เฟิง ทำให้กู้ซือไม่ได้รู้สึกไม่คุ้นเคยกับคนคนนี้ จามิล่า! ศาสตราจารย์เฟิงต้องเสียยูโรปาไปก็เพราะจามิล่า ดังนั้นกู้ซือจึงไม่มีความรู้สึกดีๆ ให้กับจามิล่าเลย เธอจึงหันหลังและเดินจากไปทันที เมื่อเห็นดังนั้น จามิล่าก็รีบไล่ตามเธอไป “คุณหนูกู้ครับ เราขอคุยกันเป็นการส่วนตัวหน่อยได้ไหม?”