บทที่ 2064: 428: จริงๆ แล้วเธอคือคุณหนูเย่! 4 ผู้แปล: 549690339 “มันเจียงซานมองจ้าวตันแล้วกล่าวต่อ “เย่จัวรู้ตัวตนของเธอแล้วหรือยัง?”” “จ้าวตันส่ายหน้า “ข้าไม่ได้เอ่ยปากบอก แล้วเธอก็ไม่ได้เอ่ยปากบอกเช่นกัน ข้าไม่รู้ว่าเธอจะรู้แล้วหรือยัง ข้าแค่รู้สึกว่าท่าทีของเธอไม่ถูกต้อง ถ้าท่านอยู่ที่นั่นในวันนี้ ท่านคงจะโกรธจนตาย!” ในฐานะมารดาแห่งแผ่นดิน จ้าวตัน... ไม่ว่าจะไปที่ไหน นางก็มักจะวางตัวสูงส่งเสมอ เมื่อไหร่นางเคยถูกเพิกเฉยเช่นนี้มาก่อน!” “ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายเป็นเพียงเด็กสาวตัวเล็กๆ คนหนึ่ง!” มันเจียงซานหรี่ตา “เป็นไปได้ไหมว่านางรู้ตัวแล้ว?” “มิฉะนั้น เย่จัวคงไม่ปฏิบัติต่อจ้าวตันเช่นนั้น” “จ้าวตันกล่าวต่อ “ทำไมข้าไม่กลับไปก่อนล่ะ?”” ““ไม่” มันเจียงซานส่ายหน้าแล้วกล่าวต่อ “ตอนนี้ท่านยังกลับมาไม่ได้”” ““ทำไม?” จ้าวตันถาม” “มันเจียงซานกล่าวต่อ “เรื่องนี้รอช้าไม่ได้อีกต่อไปแล้ว! ต้องจัดการโดยทันที ท่านควรทดสอบคำพูดของเย่จัวก่อน เพื่อดูว่านางรู้ตัวตนของตนเองหรือไม่ ถ้าไม่ ท่านควรบอกนาง”” ““แล้วถ้าหากนางรู้ล่ะ?” จ้าวตันกล่าว “จากท่าทีของนาง ดูเหมือนว่านางจะดูถูกข้าในฐานะแม่ของเธอ!”” ““หากนางรู้ ท่านควรหาวิธีขอโทษนาง ท้ายที่สุดแล้ว เราคือผู้ที่ทำให้นางผิดหวังในวันวาน!” มันเจียงซานกล่าวต่อ “นางอยู่เพียงลำพังมาหลายปี นางคงโหยหาความผูกพันในครอบครัว...”” “ได้ยินดังนั้น จ้าวตันก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออกแล้วกล่าวต่อ “โอ้ จริงสิ จ่างซาน! วันนี้ นางบอกข้าว่านางพบพ่อแม่แท้ๆ ของนางแล้ว! ท่านคิดว่าใครกันที่แอบอ้างเป็นพวกเรา?”” “มันเจียงซานยิ้มแล้วกล่าว “เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ”” ““อ่า?” จ้าวตันตะลึง” “มันเจียงซานกล่าวต่อ “เห็นได้ชัดว่านางกำลังพยายามหลอกท่าน! อย่างไรก็ตาม จากตรงนี้จะเห็นได้ว่าเด็กคนนี้ขาดความรักอย่างแท้จริง เอาอย่างนี้ พรุ่งนี้ท่านไปหาอีกครั้ง ถ้ามันไม่ได้ผลจริงๆ ข้าก็จะไปด้วย เราสองคนจะไปขอโทษนางด้วยกัน”” ““ขอโทษนาง? ทำไมเราต้องไปขอร้อง!” จ้าวตันขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วกล่าวต่อ “นางควรจะเป็นฝ่ายมาขอร้องเรา!”” ““ความคิดของผู้หญิง!” มันเจียงซานกล่าว “อาจารย์เฉากล่าวว่า ถ้าซิงเอ๋อร์ต้องการจะสร้างความยิ่งใหญ่ นางต้องอาศัยพลังของนาง!”” ““ไม่ว่าอย่างไร เย่จัวก็คือผู้ปกครองอาณาจักรฉางเยว่”” ““ผู้คนแห่งอาณาจักรฉางเยว่ล้วนมีความสามารถ และพวกเขาก็อยู่ในตำแหน่งทางภูมิศาสตร์ที่ได้เปรียบที่สุดในกาแล็กซี S ถ้ามันซิงได้รับการสนับสนุนจากเย่จัว ก็จะสามารถบรรลุผลลัพธ์สองเท่าด้วยความพยายามเพียงครึ่งเดียว”” ““ที่สำคัญที่สุดคือ หากเย่จัวยอมรับพวกเขาทั้งสอง ในอนาคต เย่จัวก็จะเป็นลูกสาวของพวกเขา และฉางเยว่ก็จะกลายเป็นรัฐบริวารของมันซิง เมื่อทั้งสองอาณาจักรรวมเป็นหนึ่ง... แม้แต่สหพันธ์ใหญ่ก็ยังต้องเกรงกลัวต่อตระกูลของพวกเขา”” ““อาจารย์เฉาเป็นคนพูดเช่นนี้เองหรือ?” จ้าวตันถาม” “มันเจียงซานพยักหน้า” ““ได้ยินดังนั้น จ้าวตันก็ถอนหายใจแล้วกล่าวต่อ “เมื่ออาจารย์เฉาเป็นคนพูด เช่นนั้นข้าก็จะทำ! อย่าห่วงเลย ข้าจะไม่ทำให้ซิงเอ๋อร์ต้องเดือดร้อนแน่นอน!”” ““เพื่อเห็นแก่ มันซิง นางยอมทำทุกอย่างได้”” ““เมื่อเห็นว่าจ้าวตันยังคงเข้าใจภาพรวมได้ มันเจียงซานก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เอาล่ะ พอแค่นี้ก่อน”” “จ้าวตันพยักหน้า” “มันเจียงซานเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ แล้วเสริมว่า “ท้ายที่สุดแล้ว นางก็คือลูกสาวแท้ๆ ของเรา ในฐานะพ่อแม่ ทำไมต้องไปยุ่งกับลูกของตัวเอง! “ถ้ามีอะไรผิดพลาดกับนาง ก็อดทนไปก่อน หลังจากที่เรายอมรับนางกลับมาแล้ว เราจะค่อยๆ ปรับเปลี่ยนนางทีละน้อย “โดยมีซิงเอ๋อร์เป็นตัวอย่าง ข้าเชื่อว่านางก็คงไม่เลวร้ายเกินไป””” ““มันซิงเป็นแบบอย่างที่ดีสำหรับเด็กผู้หญิงทุกคนในมันซิง”” ““นางก่อตั้งห้องปฏิบัติการวิจัยของตนเองเมื่ออายุ 12 ปี เมื่ออายุ 15 ปี นางก็ได้รับการตอบรับจากสถาบันการทหารนานาชาติ นางเป็นความภาคภูมิใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในใจของมันเจียงซานมาตลอด”” ““ทุกครั้งที่เขานึกถึงลูกสาว ดวงตาของมันเจียงซานก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม”” ““โอเค ข้าเข้าใจแล้ว”” ““หลังจากตัดสายการติดต่อแล้ว มันเจียงซานก็เอนหลังพิงเก้าอี้และสูบบุหรี่”” ““ในขณะนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังมาจากข้างนอก”” “มันเจียงซานนั่งตัวตรงและดับก้นบุหรี่ในที่เขี่ยบุหรี่ “เข้ามา”” “ประตูถูกเปิดออก และเสียงฝีเท้าเบาๆ ก็ดังมาจากข้างนอก” ““ท่านพ่อ”” ““มันเป็นเสียงที่ไพเราะมาก ราวกับเสียงกระทบกันของหยกและหิน”” ““ซิงเอ๋อร์” มันเจียงซานหันไปมองมันซิง” ““มันซิงยิ้มขณะเดินไปอยู่ข้างหลังมันเจียงซานและเอื้อมมือไปนวดไหล่ให้ “ท่านพ่อ คุณแม่ไปอยู่ที่ฉางเยว่มาสักพักใหญ่แล้ว เมื่อไหร่ท่านแม่จะกลับมาคะ?”” ““มันเจียงซานกล่าว “คุณแม่ยังมีเรื่องบางอย่างต้องจัดการที่มันซิง ท่านแม่อาจจะต้องรออีกสักสองสามวัน””” ““โอ้” มันซิงพยักหน้าแล้วกล่าวต่อ “คุณแม่ยังไม่กลับมาเพราะเรื่องของพี่สาวหรือคะ?””