บทที่ 225: 093: โดนตบหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่านี่มันรู้สึกดีจริงๆ! 3 แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน “คืนนี้แหละ คืนนี้เธอจะทำให้เย่จั๋วได้รู้ซึ้งว่า ลูกสาวตัวปลอมก็ควรจะมีสภาพเหมือนลูกสาวตัวปลอม” ลูกสาวตัวปลอมที่มาแอบอ้างสวมรอยแย่งที่ทางคนอื่น คิดจะมาแข่งกับเธออย่างนั้นหรือ? ช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลย! “เข้าไปพร้อมกันไหมคะ?” มู่โหย่วหรงเอ่ยชวน “ตกลง” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย ทั้งสองคนเดินเคียงข้างกันเข้าไปในโรงแรม เดิมที มู่โหย่วหรงนั้นค่อนข้างเหมาะกับการสวมใส่สีแดง แต่ทว่าเย่จั๋วกลับยืนอยู่ข้างกายเธอ ทันทีที่ทั้งสองก้าวเท้าเข้าไปในโรงแรม พวกเธอก็กลายเป็นจุดสนใจของทุกคนในทันที “นั่นใครน่ะที่ยืนอยู่ข้างลูกสาวคนโตของตระกูลมู่?” “เธอสวยมากเลย!” “หุ่นดี ผิวขาว หน้าตาสวยหยดย้อย พระเจ้า ทำไมถึงมีคนสวยได้ขนาดนี้?” “เมื่อก่อนฉันว่าคุณหนูมู่ก็ดูดีแล้วนะ แต่ตอนนี้... พอมองเทียบกันแล้วมันคนละเรื่องเลย!” “นี่แหละที่เขาเรียกว่า ไม่มีการทำร้ายกันถ้าไม่มีการเปรียบเทียบ” ถ้อยคำเหล่านั้นกระแทกเข้าหูของมู่โหย่วหรงอย่างจัง มู่โหย่วหรงขมวดคิ้วเล็กน้อย คนพวกนี้ตาบอดกันไปหมดแล้วหรือไง? ถึงได้คิดว่าเย่จั๋วสวย! เธอต่างหากที่เป็นหงส์เหนือเก้าชั้นฟ้า แล้วเย่จั๋วคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? ในตอนนั้นเอง เด็กสาวร่างเล็กคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาแล้วถามด้วยความสงสัยว่า “พี่มู่ พี่มาแล้วเหรอคะ ว่าแต่คนสวยที่อยู่ข้างพี่คือนักใครเหรอ?” เธอชื่อว่าสวี่เจียว เธอเป็นลูกสาวของตระกูลสวี่ และเนื่องจากตระกูลมู่กับตระกูลสวี่มีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน มู่โหย่วหรงจึงสนิทสนมกับเธอไม่น้อย มู่โหย่วหรงกุมมือสวี่เจียวอย่างคุ้นเคยและเอ่ยพร้อมรอยยิ้มว่า “เจียวเจียว นี่คือพี่เย่จั๋วไง! จำเธอไม่ได้เหรอ?” เย่จั๋ว? สวี่เจียวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอามือปิดปากด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “พี่หมายถึง... มู่จั๋วน่ะเหรอ?” มู่โหย่วหรงพยักหน้ายิ้มๆ “ใช่จ้ะ” เชี่ยแล้ว! สวี่เจียวมีสีหน้าเหมือนถูกฟ้าผ่า สวี่เจียวรู้จักเย่จั๋วเป็นอย่างดี ยัยนั่นที่ชอบสวมเสื้อผ้าประหลาดๆ ทุกวัน แถมยังแต่งหน้าจัดจ้านราวกับผี อ่านเขียนหนังสือไม่กี่คำยังทำไม่ได้จนคนเขาเรียกกันว่ายัยโง่ ซึ่งมันเป็นการทำให้คำว่า ‘ยัยโง่’ ต้องมัวหมองเสียเปล่าๆ แม้ว่าในอดีตตระกูลสวี่จะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับตระกูลมู่ก็ตาม แต่สวี่เจียวไม่ชอบเย่จั๋วเลยแม้แต่นิดเดียว เธอไม่คาดคิดเลยว่าเย่จั๋วจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ในพริบตาเดียว ไม่ใช่แค่สวี่เจียวเท่านั้นที่ตกตะลึง คนอื่นๆ รอบข้างต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน ยามที่เย่จั๋วยังใช้ชื่อว่ามู่จั๋ว เธอคือตัวตลกประจำกลุ่มของทุกคน “ฉันก็นึกว่าเป็นคุณหนูจากตระกูลไหน ที่แท้ก็แค่อดีตยัยโง่ตัวปลอมนี่เอง!” “เธอถูกตระกูลมู่ไล่ออกไปแล้วไม่ใช่เหรอ? แล้วยังมีหน้ามางานปาร์ตี้ของคุณชายหลี่ได้ยังไง?” “อย่างเธอน่ะเหรอจะมีปัญญามางานของคุณชายหลี่ด้วยตัวเอง คงจะเกาะติดคุณหนูมู่มาน่ะสิ คุณหนูมู่ก็ช่างใจดีจริงๆ ถ้าเป็นฉันล่ะก็ จะไม่พายัยโง่นั่นมาด้วยเด็ดขาด!” เสียงเยาะเย้ยของทุกคนบาดลึกราวกับคมมีด แต่เย่จั๋วกลับไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าอันงดงามของเธอยังคงสงบนิ่งเหมือนเช่นเคย สงบเสียจนดูเหมือนว่าคนที่กำลังถูกรุมประณามอยู่นั้นไม่ใช่เธอ มู่โหย่วหรงเม้มริมฝีปากเล็กน้อย แววตาฉายแววผู้ชนะวูบหนึ่ง ในตอนนั้นเอง ชายวัยกลางคนผมบลอนด์ตาสีฟ้าคนหนึ่งก็เดินตรงเข้ามา “เชี่ย! คุณเอ็มเบิร์ตจาก TOAEON ก็มาที่นี่ด้วยเหรอ!” บริษัท TOAEON มีรากฐานที่มั่นคงในระดับสากล นอกจากนี้ TOAEON ยังเป็นผู้ผลิตสินค้าหรูหราระดับไฮเอนด์ และรองประธานอย่างคุณเอ็มเบิร์ตก็ปรากฏตัวในหน้าหนังสือพิมพ์ธุรกิจบ่อยครั้ง จนกลายเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงโด่งดัง “สมกับเป็นคุณชายหลี่จริงๆ บารมีล้นเหลือขนาดเชิญคุณเอ็มเบิร์ตมาได้” มู่โหย่วหรงยืดอกขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ คนอื่นอาจจะไม่คุ้นเคยกับเอ็มเบิร์ต แต่เธอเคยพบเขามาแล้วสองสามครั้ง ก่อนหน้านี้เธอได้ส่งแบบร่างการออกแบบเครื่องประดับไปยังบริษัท TOAEON ดังนั้นโดยไม่ต้องหยุดคิด เธอก็มั่นใจว่าคุณเอ็มเบิร์ตต้องเดินมาทักทายเธอเพื่อตกลงเรื่องงานออกแบบอย่างแน่นอน และเมื่อถึงเวลานั้น เธอก็จะได้เป็นนักออกแบบเครื่องประดับของ TOAEON! เมื่อเห็นว่าเอ็มเบิร์ตเดินเข้ามาใกล้เธอเรื่อยๆ มู่โหย่วหรงก็เตรียมตัวพร้อมและเป็นฝ่ายยื่นมือออกไปหาเอ็มเบิร์ตก่อน “สวัสดีค่ะ...” เมื่อเห็นภาพนี้ ทุกคนต่างมีสีหน้าประหลาดใจ พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่าเอ็มเบิร์ตจะตั้งใจมาหามู่โหย่วหรงจริงๆ ลูกสาวตัวจริงก็คือลูกสาวตัวจริงอยู่วันยังค่ำ ใครจะไปรู้ว่าลูกสาวตัวปลอมจะต้องพยายามอีกกี่สิบปีถึงจะตามเธอทัน แต่ในวินาทีนั้นเอง เอ็มเบิร์ตกลับทำเหมือนมองไม่เห็นมู่โหย่วหรงเลยแม้แต่น้อย เขาเดินผ่านเธอไปหน้าตาเฉย และไปหยุดอยู่ตรงหน้าของเย่จั๋ว “คุณเย่ ไม่นึกเลยว่าจะได้พบคุณที่นี่” เย่จั่วยิ้มออกมาเล็กน้อย “คุณเอ็มเบิร์ต ฉันเองก็ไม่นึกว่าจะเจอคุณที่นี่เหมือนกันค่ะ” ข้างๆ กันนั้น มือของมู่โหย่วหรงค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ จะดึงกลับก็ไม่ได้ จะยื่นต่อก็ไม่ถูก เธอตกอยู่ในสภาวะที่อับอายขายหน้าอย่างถึงที่สุด เธอไม่คาดคิดเลยว่า เอ็มเบิร์ตตั้งใจเดินมาเพื่อหาเย่จั๋ว พวกเขารู้จักกันได้อย่างไร? นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? ใบหน้าของมู่โหย่วหรงซีดเผือด ขณะที่คนอื่นๆ ต่างก็ยืนอึ้งไปตามๆ กัน!