บทที่ 304: พี่เซินผู้ชาญฉลาด, คุณย่าเซิน, ราชาแห่งแผนการ! 6 วันนี้เป็นครั้งแรกที่เย่เซินนัดไป๋เว่ยออกมาทานมื้อค่ำ เย่เซินมาถึงก่อนเวลาสิบนาทีเป็นพิเศษ ไม่นานหลังจากนั้น ไป๋เว่ยก็มาถึงเช่นกัน เธอเป็นคนตรงต่อเวลาเสมอ "คุณเย่" "คุณไป๋" เย่เซินลุกขึ้นและเลื่อนเก้าอี้ให้ไป๋เว่ย ไป๋เว่ยยิ้ม "ขอบคุณค่ะ คุณเย่" เย่เซินพูดว่า "เรียกกันไปมาแบบนี้มันดูห่างเหินเกินไป คุณเรียกชื่อผมเฉยๆ ก็ได้ครับ" "คุณอายุมากกว่าฉันไม่กี่ปี งั้นฉันขอเรียกว่าพี่เย่แล้วกันนะคะ" เย่เซินพยักหน้า "ได้ครับ ไม่มีปัญหา" หลังจากพูดจบ เย่เซินก็ยื่นเมนูให้ไป๋เว่ย "สุภาพสตรีต้องมาก่อน คุณสั่งเลยครับ" ไป๋เว่ยยิ้มพลางกล่าว "ฉันขอแค่สลัดผักแล้วกันค่ะ ส่วนที่เหลือพี่เย่สั่งได้เลย" "รับแค่สลัดผักเหรอครับ?" เย่เซินถาม ไป๋เว่ยพยักหน้า "ครูสอนเต้นต้องรักษาหุ่นน่ะค่ะ ไม่มีทางเลือกเลย" ไป๋เว่ยเป็นครูสอนนาฏศิลป์พื้นเมือง ดังนั้นภาพลักษณ์และบุคลิกของเธอจึงดีมาก เย่เซินกล่าว "ถ้าอย่างนั้นงานของคุณก็ลำบากจริงๆ นะครับ" ไป๋เว่ยยิ้มแล้วพูดว่า "งานทุกอย่างก็ไม่มีอะไรที่ง่ายหรอกค่ะ" เย่เซินพยักหน้าเห็นด้วยกับไป๋เว่ย แม้ว่าไป๋เว่ยจะสั่งเพียงสลัดผัก แต่เย่เซินก็ยังคงสั่งอาหารมาเต็มโต๊ะ พวกเขาตกลงกันไว้ว่าเขาจะเป็นคนเลี้ยง และเขาคงปล่อยให้เธอทานแต่หญ้าไม่ได้ แต่ไป๋เว่ยเป็นคนที่มีความยับยั้งชั่งใจสูงมาก ตั้งแต่ต้นจนจบเธอทานเพียงสลัดผักตรงหน้าเท่านั้น ส่วนอาหารจานอื่นเธอทานเพียงคำสองคำ เย่เซินรู้สึกประหลาดใจมาก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นหญิงสาวที่มีวินัยในตัวเองขนาดนี้ หลังจากทานเสร็จ เย่เซินก็เดินไปที่เคาน์เตอร์เพื่อจ่ายเงิน "โต๊ะไหนคะ?" เย่เซินตอบ "โต๊ะ 71 ครับ" พนักงานแคชเชียร์กดคอมพิวเตอร์แล้วพูดว่า "โต๊ะ 71 จ่ายเงินเรียบร้อยแล้วค่ะ" "จ่ายแล้วเหรอ?" เย่เซินขมวดคิ้วเล็กน้อย "ใครเป็นคนจ่ายครับ?" แคชเชียร์เขย่งเท้าและมองไปที่กลางร้าน "สุภาพสตรีในชุดเดรสลายสก็อตค่ะ" จะเป็นใครไปได้อีกนอกจากไป๋เว่ยที่สวมชุดเดรสลายสก็อต? เมื่อลองคิดดู ไป๋เว่ยคงแอบไปจ่ายเงินตอนที่เธอขอตัวไปเข้าห้องน้ำแน่ๆ เย่เซินไม่คาดคิดว่าไป๋เว่ยจะเป็นฝ่ายชิงจ่ายเงินก่อน เขาประทับใจในตัวไป๋เว่ยอยู่แล้ว และในตอนนี้ความรู้สึกนั้นก็ยิ่งดีขึ้นไปอีก เขาเดินกลับมาที่โต๊ะ "ไป๋เว่ย เราตกลงกันแล้วว่าผมจะเลี้ยง ผมจะปล่อยให้คุณจ่ายได้ยังไง! ผมโอนเงินคืนให้คุณทาง WeChat แล้วนะ" ไป๋เว่ยยิ้มแล้วพูดว่า "ยังไงก็แค่การเลี้ยงข้าวกัน ไม่สำคัญหรอกค่ะว่าใครจะเป็นคนจ่าย เอาเป็นว่าครั้งหน้าพี่ค่อยเลี้ยงคืนแล้วกันนะคะ เงินนี่ฉันไม่รับหรอกค่ะ" "งั้นตกลงตามนี้ครับ ครั้งหน้าผมต้องเลี้ยงคืนแน่นอน!" ไป๋เว่ยพยักหน้า "ได้ค่ะ ฉันจะจำไว้ให้" เย่เซินมองนาฬิกาแล้วพูดว่า "เราไปดูหนังกันเถอะครับ ยังพอมีเวลาอยู่" ไป๋เว่ยลังเลครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า "ได้ค่ะ" จากนั้น ทั้งสองก็เดินไปยังโรงภาพยนตร์ที่ชั้นสาม ... เย่จั๋วตอบตกลงคำเชิญของคุณย่าเซิน ในโลกที่เธอเคยอาศัยอยู่ในชาติก่อน หมู่เกาะและมหาสมุทรทั้งหมดถูกปนเปื้อนจากการทดลองระเบิดนิวเคลียร์ต่างๆ น้ำทะเลกลายเป็นน้ำนิ่ง และสิ่งมีชีวิตในทะเลก็สูญสิ้นไปหมดแล้ว เธอเคยเห็นรูปลักษณ์ดั้งเดิมของมหาสมุทรเพียงในโทรทัศน์เท่านั้น เธอมาอยู่ที่โลกนี้ตั้งนาน แม้ว่าเมืองอวิ๋นจิงจะถือเป็นเมืองชายฝั่ง แต่เธอก็ยังไม่เคยไปเที่ยวทะเลเลยสักครั้ง วันพรุ่งนี้คือเวลากำหนดการเดินทาง เย่จั๋ววางแผนจะไปเดินซื้อของและซื้อสิ่งที่จำเป็นต้องใช้ อย่างแรกเลย ชุดว่ายน้ำและแว่นกันแดดเป็นสิ่งจำเป็น นอกจากนี้ยังมีรองเท้าเดินชายหาด หมวกฟางใบใหญ่... ขณะที่เย่จั๋วเดินไป เธอก็จดสิ่งที่ต้องการจะซื้อลงในโทรศัพท์ไปด้วย "เย่จั๋ว!" เสียงผู้ชายที่รื่นหูพลันดังขึ้นจากด้านหลัง เย่จั๋วหันกลับไปมองเล็กน้อย และเห็นหลี่ป๋อหยางกำลังเดินมาหาเธอ หลี่ป๋อหยางไม่คิดว่าจะได้เจอเย่จั๋วที่นี่ในวันนี้ เขาทำคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้สูงถึง 688 คะแนน และได้รับจดหมายตอบรับเข้าเรียนจากมหาวิทยาลัยชิงหัวแล้ว หลี่ป๋อหยางรู้สึกเสียดาย ทำไมเขาถึงไม่พกจดหมายตอบรับติดตัวออกมาด้วยนะ ถ้าเขาเอามาด้วย เขาคงถือโอกาสนี้สารภาพรักกับเย่จั๋วพร้อมกับจดหมายนั่นไปแล้ว แต่ถึงจะไม่ได้พกมา เรื่องนี้ก็รอช้าไม่ได้ เขาต้องรีบสารภาพรักกับเย่จั๋วให้เร็วที่สุด "เย่จั๋ว" หลี่ป๋อหยางวิ่งเหยาะๆ มาข้างกายเย่จั๋ว "มีอะไรเหรอ?" คิ้วของเย่จั๋วยังคงขมวดมุ่นอยู่ หลี่ป๋อหยางกล่าวต่อ "ผมสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ 688 คะแนน และได้รับการตอบรับจากมหาวิทยาลัยชิงหัวแล้วนะ" สีหน้าของเย่จั๋วยังคงสงบ "อ้อ ยินดีด้วยนะ" หลี่ป๋อหยางอึ้งไป ทำไมปฏิกิริยาของเย่จั๋วถึงได้สงบนิ่งขนาดนี้? 688 คะแนนเลยนะ! เขาอยู่อันดับที่ 89 ของทั้งเมือง! มีผู้เข้าสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็นหมื่นเป็นแสนคนในอวิ๋นจิง จะมีสักกี่คนที่สามารถทำคะแนนได้สูงเหมือนเขา?