บทที่ 336: 108: มุ่งหน้าสู่หยุนจิง แม่ลูกพบหน้า และเผชิญกับธาตุแท้ของไป๋เว่ย! 3 เย่เซินแสร้งทำเป็นลึกลับแล้วเอ่ยว่า “พี่ ลองทายดูสิ” “เซ็นสัญญาใบใหญ่ได้เหรอ?” เย่ซูมองไปที่เย่เซิน “ไม่ใช่” เย่เซินส่ายหัว เย่ซูมองเขา “ถูกหวยเหรอ?” ทั้งสองเดินคุยกันไปเรื่อยๆ ครู่หนึ่งก็มาถึงหน้าประตูบ้าน เย่เซินยื่นมือไปเคาะประตู “ไม่ใช่ ผมเลิกซื้อหวยไปตั้งนานแล้ว! พี่ ทายใหม่สิ” เมื่อก่อนเย่เซินเคยฝันอยากรวยข้ามคืน จึงมักจะซื้อหวยอยู่บ่อยๆ แต่ตั้งแต่เขามารับช่วงดูแล เซิ่งตง เอ็กซ์เพรส เขาก็ทุ่มเทสมาธิให้กับบริษัทและไม่เคยซื้อหวยอีกเลย ถ้าไม่ใช่เรื่องพวกนี้เลย... หรือว่า... เย่ซูหรี่ตาลง “นายมีความรักเหรอ?” “พี่!” เย่เซินหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “พี่นี่ฉลาดจริงๆ! สมกับที่เป็นพี่สาวแท้ๆ ของผม!” จังหวะนั้นเอง เสี่ยวไป๋ก็เปิดประตูออกมาจากด้านใน เย่เซินปล่อยให้เสี่ยวไป๋หยิบรองเท้าแตะมาให้ หลังจากเปลี่ยนรองเท้าแล้ว... เย่ซูมองเย่เซินด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “จริงเหรอ? นายหาแฟนได้จริงๆ เหรอ?” หลังจากเกิดเรื่องกับหลี่อี้อี้ เย่ซูคิดว่าเย่เซินคงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะฟื้นตัวจากความสัมพันธ์ครั้งนั้น เธอไม่คิดว่ามันจะรวดเร็วขนาดนี้ “ใช่ครับ ได้จริงๆ!” เย่เซินพยักหน้า เย่ซูรีบถามทันที “ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนที่ไหน? อายุเท่าไหร่? ทำงานอะไร?” ในฐานะพี่สาว เย่ซูเป็นห่วงเรื่องชีวิตความเป็นอยู่ของเย่เซินมากที่สุด เมื่อได้ยินข่าวนี้ เธอก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง เย่เซินวางไก่ทอดลงบนโต๊ะ “เธอเป็นคนหยุนจิงครับ ปีนี้อายุ 28 ปี เป็นครูสอนเต้น” “เป็นครูเหรอ ดีเลย! ครูคือผู้สั่งสอนและให้ความรู้คน มีเหตุมีผล และเป็นแม่พิมพ์ของชาติ!” เย่ซูกล่าวต่อ “เอ้อ แล้วพวกนายคบกันมานานแค่ไหนแล้ว? ได้ไปเจอครอบครัวเธอหรือยัง?” เย่เซินตอบว่า “เรารู้จักกันมาเกือบสามเดือนแล้วครับ และเพิ่งตกลงเป็นแฟนกันวันนี้เอง เธอเป็นผู้หญิงที่เรียบง่ายมาก” ในตอนนั้นเอง เย่จ้าวก็เดินออกมาจากห้องพร้อมกับถือไอศกรีมแท่งอยู่ในปาก “แม่ น้า คุยอะไรกันอยู่เหรอคะ?” เย่ซูยิ้มแล้วพูดว่า “จ้าวเจ้า น้าของลูกหาอาสะใภ้ให้ลูกได้แล้วนะ” “อาสะใภ้เหรอคะ?” เย่จ้าวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “จริงเหรอคะ?” เย่เซินหยิบน่องไก่ชิ้นใหญ่ออกมาส่งให้เย่จ้าว “แน่นอนว่าจริงสิ! เรื่องแบบนี้จะหลอกกันได้ยังไง?” “น้าคะ น้าสองคนรู้จักกันมานานแค่ไหนแล้ว?” เย่เซินยิ้มแล้วพูดว่า “ทำไมพวกเธอสองคนชอบถามคำถามเดียวกันเลยล่ะ? น้ารู้จักกับเธอมาเกือบสามเดือนแล้ว” เย่จ้าวขมวดคิ้วเล็กน้อย “รู้จักกันไม่ถึงสามเดือนก็ตกลงเป็นแฟนกันแล้วเหรอคะ? น้าคะ น้าเคยเจ็บมาครั้งหนึ่งแล้ว ครั้งนี้น้าต้องลืมตาดูให้ดีๆ นะคะ” เรื่องของหลี่อี้อี้ทำให้เย่เซินเศร้าอยู่นาน นี่เพิ่งผ่านไปแค่สามเดือน เขาจะรู้เบื้องลึกเบื้องหลังของอีกฝ่ายได้อย่างไร? ถ้าโดนหลอกอีกจะทำยังไง? เย่เซินกล่าวว่า “หลานสาวคนโต ไม่ต้องห่วงหรอก ครั้งนี้น้าดูคนไม่ผิดแน่นอน!” “น้าคะ คำว่า ‘คนเลว’ มันไม่ได้สลักไว้บนหน้าหรอกนะคะ” เย่จ้าวกัดน่องไก่ไปคำหนึ่งแล้ววางไอศกรีมแท่งลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ เย่ซูกล่าวเสริมว่า “จ้าวเจ้าพูดถูก บางคนซ่อนความนึกคิดไว้ลึกมาก อ้อ แล้วพวกนายไปเจอกันได้ยังไง?” เย่เซินเล่าเรื่องที่เขาได้พบกับไป๋เว่ย เขาตบอกตัวเองแล้วพูดว่า “พี่ จ้าวเจ้า ไม่ต้องห่วงหรอก! ถึงผมกับไป๋เว่ยจะรู้จักกันได้แค่ไม่กี่เดือน แต่ไป๋เว่ยไม่ใช่คนแบบที่พวกคุณคิดจริงๆ! ถ้าได้เห็นเธอ พวกคุณก็จะรู้เอง! ผมเชื่อว่าถ้าพวกคุณเห็นเธอ พวกคุณต้องชอบเธอทันทีแน่ๆ! ไป๋เว่ยเป็นคนประเภทที่ใครเห็นก็รู้สึกสบายใจตั้งแต่แรกพบเลยล่ะ” เย่เซินเชื่อมั่นว่าไป๋เว่ยไม่ใช่ผู้หญิงชั่วร้ายที่หน้ามืดตามัวเพราะความโลภ ถ้าไป๋เว่ยเป็นคนแบบนั้นจริงๆ เธอคงไม่ไปเลือกสร้อยคอราคาไม่กี่สิบหยวนจากร้านแผงลอยข้างทางเมื่อคืนนี้หรอก เธอสามารถไปเลือกสร้อยคอราคาแพงในห้างสรรพสินค้าก็ได้ แต่เธอไม่ได้ทำแบบนั้น แม้ว่าเย่เซินจะให้คำมั่นสัญญาอย่างหนักแน่น แต่เย่จ้าวก็ยังไม่มีความรู้สึกที่ดีต่อไป๋เว่ยที่เธอไม่เคยพบหน้าคนนี้สักเท่าไหร่ “เขาว่ากันว่าหน้าตาเกิดจากใจ แต่ในความเป็นจริงมันก็ไม่เสมอไปหรอกค่ะ บางคนอาจจะดูหน้าตาบูดบึ้งใจแคบ แต่จริงๆ แล้วจิตใจดีและเข้าหาได้ง่ายมาก ในทางกลับกัน บางคนอาจจะดูหน้าตาสุภาพอ่อนโยน แต่ลึกๆ แล้วอาจจะไม่ใช่คนใจดีก็ได้!” เย่จ้าวใช้ชีวิตมาสองชาติภพแล้ว มีคนแบบไหนบ้างที่เธอไม่เคยเห็น? เธอรู้สึกเสมอว่าการพบกันของเย่เซินกับไป๋เว่ยมันดูประจวบเหมาะเกินไป... อย่างไรก็ตาม มันยังมีอีกคำหนึ่งที่เรียกว่า เสแสร้ง “แม่ว่าจ้าวเจ้าพูดถูกมาก!” เย่ซูพยักหน้า “เย่เซิน นายเพิ่งรู้จักกันแค่สามเดือน ยังไม่ค่อยรู้ไส้รู้พุงกันเท่าไหร่ มีบางเรื่องที่นายควรสังเกตให้ดี ดูนิสัยใจคอของเธอว่าเป็นอย่างที่นายจินตนาการไว้จริงหรือเปล่า”