ตอนที่ 352: จูบแรกของเย่จ่าวกับนายท่านห้า, การตายของย่าเฒ่าซ่ง! 5 “สุดยอดไปเลย!” ถึงกับมีผู้คนบางส่วนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อถ่ายวิดีโอเก็บเอาไว้ เย่เซินเองก็ตกตะลึงจนตาค้างเช่นกัน ในตอนแรกเขาคิดว่ารถทั้งสองคันต้องพุ่งชนกันแน่ๆ และเขาก็เตรียมใจรับอุบัติเหตุที่กำลังจะเกิดขึ้นไว้แล้ว แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่าเย่จ่าวจะสามารถขับหลบหลีกมันไปได้อย่างเหนือชั้นจริงๆ ในฐานะคนขับรถที่มีประสบการณ์ เย่เซินย่อมรู้ดีว่าหากไม่ใช่ระดับมืออาชีพแล้วล่ะก็ ไม่มีทางที่จะควบคุมรถให้ทำแบบนั้นได้เลย “หลานรัก นี่หลานเพิ่งได้ใบขับขี่มาจริงๆ เหรอ?” เย่เซินหันไปมองเย่จ่าวด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ เย่จ่าวพยักหน้าเบาๆ เย่เซินลอบกลืนน้ำลายและพยายามระงับความตื่นเต้นตกใจเอาไว้ภายใน ตลอดการเดินทาง ตราบใดที่ไม่มีป้ายจำกัดความเร็ว เธอก็จะเหยียบคันเร่งจนรถพุ่งทะยานไปอย่างรวดเร็วมาก เพียงไม่นาน พวกเขาก็มาถึงสนามบิน เย่เซินกำชับเย่จ่าวว่า “จ่าวจ่าว จำไว้นะว่าขากลับต้องขับช้าๆ แต้มใบขับขี่ของอาปีนี้ใกล้จะถูกหักจนหมดอยู่แล้ว” “หนูทราบแล้วค่ะคุณอา เดินทางไปประเทศ P ก็ระวังตัวด้วยนะคะ ถึงแล้วอย่าลืมโทรบอกหนูด้วยล่ะ” “ตกลง” เย่เซินโบกมือลาเย่จ่าว หลังจากออกจากสนามบิน เย่จ่าวไม่ได้ตรงกลับบ้านในทันที แต่เธอมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ตระกูลเซินแทน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอมาที่นี่ รปภ. ที่อยู่ด้านหน้าคฤหาสน์จำเธอได้ทันทีและรีบเปิดประตูให้เธอเข้าไป คุณย่าเซินกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่ในห้องนั่งเล่น เมื่อเธอได้ยินเสียงของเย่จ่าว แวบแรกเธอคิดว่าตัวเองคงจะหูฝาดไปเอง เธอยกศีรษะขึ้นมอง โอ้พระเจ้า! เป็นหลานสะใภ้ของเธอจริงๆ ด้วย! คุณย่าเซินตื่นเต้นมากจนเกือบจะกระโดดตัวลอย “เย่จื่อ!” “คุณย่าเซินคะ” คุณย่าเซินรีบหันไปสั่งคนรับใช้อย่างรวดเร็วให้ไปเตรียมผลไม้และเครื่องดื่มมา “จริงสิ ไปบอกให้คนทำขนมคนใหม่ทำของหวานเพิ่มแล้วยกมาที่นี่ด้วยนะ” “ค่ะ คุณผู้หญิง” คุณย่าเซินกุมมือเย่จ่าวเอาไว้ “เย่จื่อ ทำไมจะมาถึงไม่บอกย่าก่อนล่ะ ย่าจะได้ให้คนเตรียมของอร่อยๆ ไว้รอ! วันนี้อากาศร้อนขนาดนี้ หนูต้องเหนื่อยแน่ๆ เลย! มาเถอะ รีบนั่งลงพักก่อน!” “ไม่เหนื่อยเลยค่ะ” เย่จ่าวนั่งลงบนโซฟาข้างๆ คุณย่าเซิน “คุณย่าเซินกำลังดูเรื่อง ‘ราชบุตรเขยหญิง’ (The Female Consort) อยู่เหรอคะ?” คุณย่าเซินกำลังดูจากแผ่นดีวีดี และชื่อเรื่องก็ยังไม่ได้ปรากฏบนหน้าจอ เธอจึงไม่คาดคิดว่าเย่จ่าวจะรู้ชื่อเรื่องนี้ด้วย อุปรากรเรื่อง ‘ราชบุตรเขยหญิง’ เป็นอุปรากรหวงเหมย (Huangmei Opera) ซึ่งมีความเก่าแก่และให้บรรยากาศย้อนยุคมาก น้อยนักที่จะมีคนหนุ่มสาวสมัยนี้ชื่นชอบ อย่าว่าแต่คนรุ่นใหม่เลย ขนาดโจวเสียงเองก็ยังไม่ค่อยอยากจะดูงิ้วหวงเหมยเลยด้วยซ้ำ คุณย่าเซินเอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า “เย่จื่อ หนูเคยดูเรื่องราชบุตรเขยหญิงด้วยเหรอ?” เย่จ่าวพยักหน้า “เคยค่ะ” ในชีวิตก่อนหน้านี้ เย่จ่าวเคยศึกษาเกี่ยวกับมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้เหล่านี้มาบ้าง เธอเคยลองศึกษาทั้งงิ้วหวงเหมย งิ้วปักกิ่ง และงิ้วคุนฉวี่ “แล้วหนูร้องเป็นไหมลูก?” คุณย่าเซินถามต่อ “พอร้องได้ค่ะ” เย่จ่าวคลี่ยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ให้หนูร้องให้คุณย่าฟังไหมคะ?” “ได้สิ! ได้แน่นอน!” คุณย่าเซินตื่นเต้นมากและรีบเบาเสียงโทรทัศน์ลงทันที เย่จ่าวไม่ได้ท่ามาก เธอแสร้งกระแอมไอเล็กน้อยก่อนจะเปิดปากร้องเพลงออกมา “...องค์หญิงเติบใหญ่ในวังหลวงลึก จะล่วงรู้ความทุกข์ของหญิงสามัญได้อย่างไร? พี่สามหวังเฝ้าถ้ำหนาวมาสิบแปดปี หลิวชุ่ยผิงตกระกำลำบากมาสิบหกปี...” นี่คือบทเพลงที่คลาสสิกที่สุดจากอุปรากรเรื่องราชบุตรเขยหญิง น้ำเสียงของเย่จ่าวนั้นดีมากเป็นพิเศษ ระดับเสียงของเธอขยับขึ้นลงจากต่ำไปสูงได้อย่างมีเสน่ห์เฉพาะตัว เธอถ่ายทอดความรู้สึกสิ้นหวังและความเศร้าโศกของนางเอกออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไม่แพ้นักร้องอาชีพเลยแม้แต่น้อย คุณย่าเซินรู้สึกเหมือนได้เจอเนื้อคู่ทางจิตวิญญาณในทันที เธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาบันทึกวิดีโอเอาไว้ เธอเคยคิดว่าจะมีแต่หญิงชราอย่างเธอเท่านั้นที่ชอบฟังงิ้วแบบนี้ ไม่คิดเลยว่าหลานสะใภ้ของเธอจะร้องเพลงนี้ได้ไพเราะขนาดนี้ ดูท่าแล้ว คนในครอบครัวเดียวกันย่อมต้องมีอะไรที่เหมือนกันจริงๆ “เย่จื่อ หนูเก่งจริงๆ เลยลูก!” คุณย่าเซินปรบมือให้อย่างกระตือรือร้น เย่จ่าวเอ่ยอย่างถ่อมตัว “ก็งูๆ ปลาๆ เป็นที่สามของโลกเท่านั้นแหละค่ะ” “ย่าว่าหนูเนี่ยแหละคืออันดับหนึ่งของโลก!” ขณะที่คุณย่าเซินพูด เธอก็ส่งข้อความเสียงเข้าไปในกลุ่มแชท หลังจากส่งข้อความเสร็จ คุณย่าเซินก็หันมามองเย่จ่าว “จริงสิ เย่จื่อ ย่าเปลี่ยนโทรศัพท์ใหม่แล้วนะ แถมยังมีบัญชีวีแชต (WeChat) ด้วย! เรามาเพิ่มเพื่อนกันหน่อยไหม?” “ได้ค่ะ” เย่จ่าวหยิบโทรศัพท์ออกมา “คุณย่าเซิน ให้หนูสแกนคิวอาร์โค้ดของคุณย่านะคะ” “ได้จ้ะ” รูปโปรไฟล์วีแชตของคุณย่าเซินเป็นรูปตุ๊กตานำโชคตัวอ้วนกลม และชื่อในวีแชตของเธอคือ ‘ยัยตัวเล็ก’ ดวงตาของเย่จ่าวโค้งหยดเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว เธอคลิกเพิ่ม ‘ยัยตัวเล็ก’ เป็นเพื่อนและตั้งชื่อบันทึกว่า [คุณย่าเซินสุดที่รัก] ส่วนคุณย่าเซินก็สวมแว่นสายตาและแอบตั้งชื่อบันทึกให้เย่จ่าวว่า [หลานสะใภ้แสนสวย] ในตอนนั้นเอง คนรับใช้ก็นำขนมหวานและผลไม้มาเสิร์ฟ คุณย่าเซินเก็บโทรศัพท์ลง “เย่จื่อ ขนมมูสนี่อร่อยมากเลยนะ! ลองชิมดูสิ!” เย่จ่าวรับขนมที่ย่าเซินส่งให้มาทาน รสชาติของมันอร่อยมากจริงๆ มันมีความหวานแต่ไม่เลี่ยน ละลายในปากและทิ้งสัมผัสความเย็นสดชื่นเอาไว้ และในขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของคุณย่าเซินก็ดังขึ้น