บทที่ 374: ฉากตบหน้า เผาผลาญเพื่อทำลายระบบ! 6 นี่เป็นการเหยียดหยามเธออย่างนั้นหรือ? นังแพศยา! เย่จ้าวคือนังแพศยา! “คุณ YR ไม่ได้พบกันนานเลยนะ” เย่จ้าวแย้มยิ้มในขณะที่มู่โหย่วหรงยื่นมือออกมา แม้ว่าเย่จ้าวจะกำลังยิ้มอยู่ แต่มู่โหย่วหรงก็มองเห็นการเยาะเย้ยอย่างรุนแรงในรอยยิ้มนั้น ใช่แล้ว! มันคือการเยาะเย้ย! แต่ในตอนนั้น มู่โหย่วหรงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยื่นมือออกไปจับมือกับเย่จ้าว เธอพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเค้นรอยยิ้มออกมา “ไม่ได้พบกันนานเลยนะ” เย่จ้าวปล่อยมือของมู่โหย่วหรงอย่างรวดเร็ว ถึงจะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ แต่มู่โหย่วหรงกลับรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ข้อมือของเธอ ราวกับว่ามีบางอย่างถูกพรากออกไปจากร่างกายของเธอ ความเจ็บปวดนั้นช่างแสนสาหัส แต่ในวินาทีต่อมา เธอก็ไม่รู้สึกอะไรเลย ราวกับว่าเหตุการณ์เมื่อครู่เป็นเพียงภาพหลอน มันเป็นภาพหลอนอย่างนั้นหรือ? มู่โหย่วหรงเองก็ไม่แน่ใจนัก ในขณะนั้นเอง คนผมบลอนด์ตาฟ้าสามคนจากประเทศ P ก็เดินเข้ามา ฉู่จื่อโม่รีบยืนขึ้นและทักทายทันที “ดร. แครอล, ดร. ชาร์ลี, ดร. บาร์นีย์” คนทั้งสามนี้คือยักษ์ใหญ่สามตนแห่งประเทศ P พวกเขาถือครองสถานะสูงสุดในโลกวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี! ในการประชุมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีครั้งก่อนๆ ผู้ชนะสามอันดับแรกเกือบทั้งหมดล้วนถูกกวาดไปโดยคนทั้งสามคนนี้ ดังนั้น ประเทศ P จึงถูกนานาประเทศขนานนามว่าเป็นมหาอำนาจด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี! อย่างไรก็ตาม ทั้งหมดนี้กำลังจะถูกพลิกโฉมตั้งแต่นคืนนี้เป็นต้นไป ฉู่จื่อโม่ไม่พอใจพวกเขาทั้งสามมานานแล้ว! เมื่อเขานึกถึงการแข่งขันที่กำลังจะมาถึง ฉู่จื่อโม่ก็รู้สึกตื่นเต้นมาก ยักษ์ใหญ่ทั้งสามแห่งประเทศ P มักจะทำตัวสูงส่งและยโสต่อหน้าจีนเสมอ มันเป็นแบบนี้มานานกว่าสิบปีแล้ว! แม้แต่จีนก็ยังถูกพวกเขากดทับไว้ พวกเขาเป็นอันดับสี่มาตลอดยุคสมัย อันดับไม่เคยพุ่งขึ้นไปติดสามอันดับแรกเลย แครอลก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวแล้วมองเย่จ้าวด้วยความดูแคลน “ผมได้ยินจาก ดร. วอร์น มาว่าปีนี้จีนได้ฉีดเลือดใหม่เข้ามาไม่น้อย ผมเชื่อว่าคนคนนี้คงจะสร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ให้กับโลกวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีใช่ไหม?” เย่จ้าวเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของเธอเป็นประกาย “ฉันคงพูดไม่ได้ว่าได้สร้างผลงานที่ยิ่งใหญ่ แต่อย่างน้อยก็พอจะมีผลงานเล็กๆ น้อยๆ อยู่บ้าง” ไม่นอบน้อมแต่ก็ไม่โอหัง เธอแสดงท่าทีของประเทศมหาอำนาจออกมาได้อย่างเต็มเปี่ยม แครอลหรี่ตาลงและมองไปที่ป้ายชื่อบนโต๊ะของเย่จ้าว “คุณคือ Nehulu YC อย่างนั้นหรือ?” “ใช่แล้ว” ชื่อของ Nehulu YC สามารถพบเห็นได้ในเว็บไซต์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแทบทุกวัน คนคนนี้โด่งดังขึ้นมาจากการต่อสู้เพียงครั้งเดียว ความสามารถของเขานั้นสูงส่งเป็นพิเศษ แต่น่าเสียดาย จากการสืบสวนของเขา บัญชีนี้ดำเนินการโดยทีมงานเป็นพันคน เธอไม่ใช่ปัจเจกบุคคลที่ทำงานคนเดียวเลยแม้แต่น้อย เมื่อคิดได้ดังนั้น ความดูแคลนบนใบหน้าของแครอลก็ยิ่งชัดเจนขึ้น พวกขี้โกงกล้าดีอย่างไรถึงมาเข้าร่วมการประชุมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี? “ผมเห็นชื่อของคุณบ่อยๆ ในเว็บไซต์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี” แครอลมองเย่จ้าวและกล่าวต่อ “ไม่ทราบว่าวันนี้ผมจะมีเกียรติได้ประลองกับคุณบนเวทีเดียวกันไหม?” “แน่นอนอยู่แล้ว” เย่จ้าวพยักหน้า ทันทีที่เธอพูดจบ กระดานสนทนาในเว็บไซต์เทคโนโลยีก็เกิดความโกลาหลขึ้นอีกครั้ง [เขารับคำท้าแล้ว! ท่านพ่อรับคำท้าแล้ว!] [อ๊ากกกก! ตื่นเต้นชะมัด!] [ท่านพ่อสุดยอดไปเลย!] [ท่านพ่อเท่มาก!] [ฉันจะรักท่านพ่อไปอีกหมื่นปี!] [Nehulu YC คนนี้ดูแข็งแกร่งอยู่นะ ไม่เหมือนพวกที่ใช้ทีมงานเลย] [ใครจะทำท่าทางสร้างภาพไม่เป็นบ้างล่ะ? ถ้าแพ้ขึ้นมาก็คงไปนั่งร้องไห้!] [ฮ่าๆ! นี่เธอเป็นพวกขี้แยเหรอ?] มีใครบางคนโพสต์ผลโหวตในกระดานสนทนาทันที พวกเขากำลังวางเดิมพันว่าเย่จ้าวจะสามารถติดหนึ่งในสามอันดับแรกได้หรือไม่ ในตอนนี้ มีคนสนับสนุนเย่จ้าวถึง 2,000 คน และมีคนอีกกว่า 500 คนที่สนับสนุนยักษ์ใหญ่ทั้งสามแห่งประเทศ P ในการประชุมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี เจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบจะแจกป้ายหมายเลขให้แก่ผู้เข้าร่วมแต่ละคน มู่โหย่วหรงเองก็ลงทะเบียนแข่งขันด้วย ในเมื่อเธอมาแล้ว เธอไม่คิดจะกลับไปมือเปล่า! เธอต้องชนะเย่จ้าวให้ได้ และทวงคืนความอับยศทั้งหมดที่เพิ่งได้รับกลับมา เธอต้องการเหยียบย่ำเย่จ้าวไว้ใต้ฝ่าเท้า “ระบบ มีวิธีที่จะเอาชนะเย่จ้าวไหม?” ระบบไม่ได้ตอบกลับเธอในทันทีเหมือนปกติ มู่โหย่วหรงขมวดคิ้วแล้วถาม “ระบบ นายอยู่ไหม?” ระบบก็ยังคงไม่ตอบ มันเกิดอะไรขึ้น? ในขณะนั้นเอง เจ้าหน้าที่ก็ได้ส่งป้ายหมายเลขให้กับมู่โหย่วหรงแล้ว มู่โหย่วหรงรับป้ายหมายเลขมาด้วยท่าทีเรียบเฉยตามธรรมชาติ แต่ในใจของเธอนั้นสับสนวุ่นวายไปหมด! ในเวลาวิกฤตเช่นนี้ มันเกิดอะไรขึ้นกับระบบกันแน่! “ระบบ!” “ระบบ!” ไม่ว่ามู่โหย่วหรงจะตะโกนเรียกในใจมากแค่ไหน ระบบก็ยังคงเงียบกริบ ในขณะนี้ การแข่งขันได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ผู้เข้าแข่งขันจากประเทศต่างๆ เดินขึ้นไปบนเวที มู่โหย่วหรงเดินขึ้นไปบนเวทีด้วยความประหม่าอย่างยิ่ง เธอได้แต่ภาวนาในใจขอให้ระบบรีบกลับมาโดยเร็ว “ระบบ!” แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ มู่โหย่วหรงเดินไปจนถึงตำแหน่งของเธอ แต่ระบบก็ยังไม่มีการตอบสนองเลยแม้แต่น้อย