บทที่ 380: 114: อารมณ์ที่เริ่มคุกรุ่น เย่ซูตกที่นั่งลำบาก และเธอกำลังแสดงอำนาจบาตรใหญ่! 5 ผู้แปล: 549690339 “จากนั้น นายท่านผู้เฒ่าหยางจึงสั่งให้คนรับใช้ไปเตรียมน้ำชา” “หยางต้าเหนียนเดินลงมาจากชั้นบน เมื่อเขาเห็นเย่จั๋ว เขาก็เดินเข้าไปหาด้วยความเคารพ ‘คุณเย่!’” “เมื่อนึกถึงความสงสัยที่เขามีตอนที่พบกับเย่จั๋วครั้งแรก หยางต้าเหนียนก็เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด” “ในตอนนั้น เขามองว่าเย่จั๋วเป็นพวกต้มตุ๋น และคิดว่าเธอไม่มีทางรักษาอาการของนายท่านผู้เฒ่าหยางให้หายได้แน่นอน” “เขาไม่คาดคิดเลยว่า นายท่านผู้เฒ่าหยางที่หมอเคยพิพากษาว่าไม่รอดแน่ๆ กลับฟื้นตัวขึ้นมาได้อย่างปาฏิหาริย์!” ตอนนี้หยางต้าเหนียนยอมรับในตัวเย่จั๋วอย่างหมดหัวใจแล้ว! “‘คุณอาหยาง’ เย่จั๋วกล่าวทักทายอย่างสุภาพ” “หยางต้าเหนียนรู้สึกเคอะเขินเล็กน้อย ‘คุณเย่ เชิญนั่งก่อนครับ’” “นายท่านผู้เฒ่าหยางหันไปมองหยางต้าเหนียน ‘แล้วภรรยาแกดูล่ะ? ไม่รู้หรือไงว่ามีแขกมาที่บ้าน?’” “เขากับหยางต้าเหนียนต่างก็เป็นผู้ชาย” “ปู่หยางกลัวว่าเย่จั๋วจะรู้สึกอึดอัด” “ในเวลาแบบนี้ ยังไงก็ต้องมีผู้หญิงคอยต้อนรับ” “หยางต้าเหนียนกล่าวว่า ‘ผมจะไปตามหยาจื่อลงมาเดี๋ยวนี้ครับ’” “ไม่นานหลังจากนั้น หยางต้าเหนียนก็พาอู๋หยาจื่อลงมา” “อู๋หยาจื่อเป็นสตรีผู้สูงศักดิ์ตามมาตรฐานอย่างแท้จริง แม้จะอยู่บ้าน เธอก็ยังแต่งตัวเรียบร้อยและแต่งหน้าอย่างประณีต เมื่อเห็นเย่จั๋ว เธอก็เข้าไปกุมมืออย่างสนิทสนม ‘นี่คือจั๋วจั๋วใช่ไหมจ๊ะ? ป้าได้ยินเรื่องของหนูจากคุณพ่อมาเยอะมาก เห็นตัวจริงแล้วสวยกว่าที่ได้ยินเสียอีก! จั๋วจั๋ว หนูสวยมากจริงๆ!’” “อู๋หยาจื่อมีลูกชายติดต่อกันถึงสามคน แต่เธอไม่มีลูกสาวเลย การได้เห็นเย่จั๋วจึงเป็นภาพที่หาได้ยากสำหรับเธอ” “ถ้าเด็กสาวคนนี้เป็นลูกสาวของเธอ เธอคงนอนหลับฝันดีจนยิ้มออกมาแน่ๆ” “เย่จั๋วกล่าวทักทายเธออย่างมีมารยาท” “อู๋หยาจื่อถือโอกาสถอดกำไลข้อมือของเธอออกมาแล้วสวมให้ที่ข้อมือของเย่จั๋ว ‘จั๋วจั๋ว นี่เป็นครั้งแรกที่ป้าได้เจอหนู ป้าไม่มีอะไรจะให้มากนัก กำไลวงนี้ถือเป็นของขวัญต้อนรับนะจ๊ะ’” “‘คุณป้าคะ ของสิ่งนี้ล้ำค่าเกินไป หนูรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ’ เย่จั๋วรีบปฏิเสธทันที” “อู๋หยาจื่อกดมือของเย่จั๋วไว้ ‘จั๋วจั๋ว ถ้าหนูไม่รับไว้ แสดงว่าหนูดูถูกป้านะจ๊ะ!’” “เมื่อได้ยินเช่นนั้น เย่จั๋วก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรับมันไว้” “เมื่อเห็นว่าเย่จั๋อยอมรับกำไลแล้ว อู๋หยาจื่อก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและกล่าวต่อ ‘ป้าได้ยินจากคุณพ่อว่า จั๋วจั๋ว หนูคือผู้ที่สอบได้คะแนนสูงสุดในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยของหยุนจิงใช่ไหมจ๊ะ?’” “‘ค่ะ’ เย่จั๋วพยักหน้า” “อู๋หยาจื่ออุทานด้วยความประหลาดใจ ‘จั๋วจั๋ว หนูฉลาดเกินไปแล้ว! ไม่เหมือนเจ้าตัวแสบทั้งสามคนในบ้านป้าเลย ที่สอบได้ที่โหล่ตลอด! ป้าโกรธจนปวดตับไปหมดแล้ว! บอกป้าหน่อยสิ หนูบำรุงสมองยังไงเหรอจ๊ะ?’” “หน้าตาสวย ฝีมือการแพทย์เลิศ แถมผลการเรียนยังยอดเยี่ยมอีก” “เด็กสาวคนนี้ช่างน่าทึ่งจริงๆ!” “เย่จั๋วอยู่ที่บ้านตระกูลหยางจนถึงตอนเย็นก่อนจะขอกลับ” “นายท่านผู้เฒ่าหยางเสนอให้คนขับรถไปส่งเธอ” “เย่จั๋วยิ้มและปฏิเสธ ‘คุณปู่หยางคะ ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ พอดีมีเพื่อนมารับน่ะค่ะ’” “อู๋หยาจื่อพูดแหย่ขึ้นมาว่า ‘ต้องเป็นผู้ชายแน่ๆ เลยใช่ไหมจ๊ะ?’” “เย่จั๋วพยักหน้า” “เธอไม่สามารถปฏิเสธความจริงข้อนี้ได้” “‘เขากำลังจีบหนูอยู่เหรอจ๊ะ?’ อู๋หยาจื่อขยิบตาให้เย่จั๋ว” “‘เปล่าค่ะ’ เย่จั๋วปฏิเสธ ‘เขากับหนูเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมากค่ะ’” “‘อ๋อ’ อู๋หยาจื่อพยักหน้าอย่างมีเลศนัย ‘ป้าเข้าใจแล้ว!’” “หลังจากกล่าวลาครอบครัวหยางแล้ว เย่จั๋วก็เดินออกมาที่หน้าคฤหาสน์” “รถยนต์สีดำคันหนึ่งจอดรออยู่” “เฉินเส้าชิงยืนพิงประตูรถอยู่” “ในมือของเขาถือสายประคำไว้” “เย่จั๋ววิ่งเหยาะๆ เข้าไปหา ‘รอนานไหมคะ?’” “เฉินเส้าชิงเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับให้ ‘เพิ่งมาถึงน่ะ’” “เย่จั๋วเข้าไปนั่งที่ที่นั่งข้างคนขับ” “เฉินเส้าชิงเดินอ้อมไปที่ฝั่งคนขับเช่นกัน ‘ฉันให้ผู้ช่วยจองตั๋วไว้เรียบร้อยแล้ว เราจะออกเดินทางกันตอนสิบโมงเช้าวันพรุ่งนี้’” “เย่จั๋วพยักหน้า ‘ตกลงค่ะ เดี๋ยวฉันโอนเงินค่าตั๋วให้นะคะ’” “เฉินเส้าชิงรู้ดีว่านิสัยของเย่จั๋วเป็นอย่างไร” “ถ้าเขาบอกว่าไม่เอาเงิน มันจะยิ่งทำให้เย่จั๋วรู้สึกห่างเหินจากเขามากขึ้น” “เธอไม่ใช่คนที่จะยอมเอาเปรียบใคร” “‘5,200 หยวน’” “เขาจองที่นั่งชั้นเฟิร์สคลาส” “เย่จั๋วเปิดวีแชทและโอนเงินให้เฉินเส้าชิง ‘จริงด้วย ฉันเห็นในอินเทอร์เน็ตว่าแถวนี้มีตลาดนัดกลางคืนที่คึกคักมาก เราลองไปเดินเล่นกันหน่อยไหมคะ?’” “‘ได้สิ’ เฉินเส้าชิงพยักหน้าเล็กน้อย ‘ที่ไหนล่ะ?’” “เย่จั๋วเปลี่ยนโทรศัพท์เป็นโหมดนำทางและวางไว้ที่หน้ารถ ‘ตามแผนที่ไปเลยค่ะ’” “ไม่นานพวกเขาก็มาถึงตลาดนัดกลางคืน” “ตลาดนัดแห่งนี้เป็นตลาดนัดกลางคืนที่ใหญ่ที่สุดในปักกิ่ง” “ตลาดเต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน” “มีทั้งของกิน เครื่องดื่ม และของเล่นมากมาย” “เย่จั๋วซื้อของกระจุกกระจิกมาบ้าง จากนั้นก็ลากเฉินเส้าชิงไปกินเคบับเสียบไม้” “สุขอนามัยของร้านแผงลอยริมทางนั้นดูไม่ค่อยได้จริงๆ” “แต่เฉินเส้าชิงก็ยังคงนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเล็กราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น และสั่งอาหารมังสวิรัติบางอย่างมาทาน” “ถ้าคนอื่นมาเห็นภาพนี้เข้า คงจะต้องตกตะลึงจนอ้าปากค้างแน่ๆ” “เฉินอู๋เย่ ผู้สูงส่งและอยู่เหนือผู้คนมาโดยตลอด เคยมานั่งทานอาหารที่ร้านแผงลอยริมทางแบบติดดินขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?” “แถมเขายังต้องมานั่งเบียดเสียดกับผู้คนมากมายขนาดนี้อีกด้วย!” “...เพียงชั่วพริบตา วันรุ่งขึ้นก็มาถึง”