บทที่ 459: 125: คนสารเลวไม่มีวันมาสาย ทุกคนต่างตกตะลึง เย่จั๋วคือหมอเทวดาเย่! 4 “ปลาอัปลักษณ์อะไรกันคะ?” เซินอวี่เยียนขมวดคิ้ว “คุณย่าคะ เฉินอวี่เป็นเพื่อนสนิทที่สุดของหนู คุณย่าพูดถึงเธอแบบนั้นได้ยังไง!” คุณย่าเซินมองค้อนไปที่เซินอวี่เยียน “ย่าขอถามหน่อย วันนี้วันอะไร?” “วันเสาร์ค่ะ” เซินอวี่เยียนตอบ รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณย่าเซินค่อยๆ เลือนหายไป “เจ้าใหญ่ไม่ได้บอกหลานเหรอว่าวันนี้เซ่าชิงจะพาภรรยาของเขามาที่บ้าน?” “บอกค่ะ” “แล้วทำไมหลานถึงพาคนนอกเข้าบ้านล่ะ?” คุณย่าเซินถาม “หลานไม่รู้เหรอว่าวันนี้เป็นงานเลี้ยงภายในครอบครัว?” “เฉินอวี่ไม่ใช่คนนอกนะคะ!” เซินอวี่เยียนพยายามระงับความโกรธในใจอย่างสุดความสามารถ “คุณย่าคะ เฉินอวี่เป็นเพื่อนสนิทของหนู ในช่วงที่ชีวิตของหนูตกต่ำที่สุด ในช่วงเวลาที่หนูสับสนที่สุด เธอคือคนที่ยื่นมือเข้ามาช่วยหนูนะคะ!” “นั่นมันเรื่องของหลาน!” คุณย่าเซินกลอกตา “เซินอวี่เยียน ย่าจะบอกให้นะ ถ้าหลานยังกล้าพาพวกคนนอกหน้าไหนก็ไม่รู้เข้าบ้านในงานเลี้ยงครอบครัวครั้งหน้าอีก ย่าจะไล่หลานออกไปเหมือนกัน!” หลังจากพูดจบ คุณย่าเซินก็เดินกลับไปด้วยความฉุนเฉียว ทว่าเพียงวินาทีถัดมาหลังจากที่เธอกลับเข้ามาในห้องนั่งเล่น รอยยิ้มอันใจดีของคุณย่าเซินก็กลับมาประดับบนใบหน้าอีกครั้งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เซินอวี่เยียนมองตามหลังของคุณย่าเซินไป เธอโกรธจนแทบอยากจะฆ่าคนให้ตาย ก่อนที่เธอจะออกจากเมืองหลวง คุณย่าเซินยังรักและเอ็นดูเธอมาก ท่านไม่เคยแม้แต่จะพูดจารุนแรงกับเธอเลยสักครั้ง แต่ตอนนี้ เพื่อคนนอกเพียงคนเดียว... คุณย่าเซินถึงกับพูดจาขับไล่เธอออกจากบ้าน นี่มันเรื่องอะไรกัน? เย่จั๋วคนนี้มีภูมิหลังอะไรกันแน่? เธอยังไม่ทันจะแต่งเข้าบ้านเลยด้วยซ้ำ แต่กลับประจบประแจงคุณย่าเซินจนถึงขนาดนี้ ถ้าเธอได้เข้ามาอยู่ในบ้านจริงๆ ในอนาคตจะยังมีที่ยืนให้คนตระกูลเซินอย่างเธออีกหรือเปล่า? เซินอวี่เยียนกัดฟันกรอดด้วยความแค้น คุณย่าเซินเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น “เย่จื่อ ย่าเพิ่งไปดูในครัวมา วันนี้มีเนื้อต้มกับซุปปลาเงินที่หลานชอบที่สุดด้วยนะ เดี๋ยวต้องทานเยอะๆ ล่ะ ทานข้าวเสร็จแล้ว ย่ายังมีของดีจะให้หลานด้วย” เย่จั๋วพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นเซินอวี่เยียนเดินเข้ามา ซ่งเฉินอวี่ก็ลุกขึ้นจากโซฟา “คุณย่าคะ คุณป้า คุณอาห้า หมอเทวดาเย่ และพี่ๆ น้องๆ ทุกคน พอดีช่วงบ่ายหนูมีนัดถ่ายโฆษณาค่ะ คงต้องขอตัวก่อน จะได้ไม่เป็นการรบกวนเวลาของทุกท่าน” โจวเสียงกล่าวขึ้นตามมารยาท “ใกล้จะได้เวลาทานข้าวแล้ว อยู่ทานด้วยกันก่อนไหมจ๊ะ?” ซ่งเฉินอวี่ยิ้มและตอบว่า “ขอบคุณค่ะคุณป้า แต่หนูคงอยู่ทานไม่ไหวแล้วจริงๆ ค่ะ” พูดจบ เธอก็หันไปมองเซินอวี่เยียนและกู้เต๋อหนิง “อวี่เยียน เต๋อหนิง ฉันกลับก่อนนะ” เซินอวี่เยียนรู้สึกผิดต่อซ่งเฉินอวี่เป็นอย่างมาก ซ่งเฉินอวี่เป็นแขกที่เธอเชิญมาแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับถูกคุณย่าเซินกดดันจนต้องรีบกลับไป แม้ว่าคุณย่าเซินจะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่ซ่งเฉินอวี่เป็นคนฉลาด เธอต้องดูออกแน่ๆ ว่าคุณย่าเซินไม่ต้อนรับเธอ “เฉินอวี่ เดี๋ยวฉันไปส่ง” ซ่งเฉินอวี่ยิ้มพลางบอกว่า “ไม่ต้องหรอกจ้ะ” แม้ซ่งเฉินอวี่จะบอกว่าไม่ต้อง แต่เซินอวี่เยียนก็ยังยืนกรานที่จะเดินออกไปส่งเธอจนได้ ทั้งสองเดินพ้นออกมาจากคฤหาสน์ตระกูลเซิน เซินอวี่เยียนพูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด “ฉันขอโทษนะเฉินอวี่ ที่ทำให้เธอต้องมาลำบากใจแบบนี้” ซ่งเฉินอวี่ยิ้มบางๆ แล้วตอบว่า “อวี่เยียน พูดอะไรอย่างนั้นจ๊ะ? ฉันลำบากใจตรงไหนกัน?” เซินอวี่เยียนพูดต่อ “คุณย่าของฉันท่านแก่จนเลอะเลือนแล้ว อย่าถือสาคนแก่เลยนะ” ซ่งเฉินอวี่เป็นเด็กสาวที่ดีและจิตใจอ่อนโยนแท้ๆ แต่คุณย่าเซินกลับเรียกเธอว่า ‘ปลาอัปลักษณ์!’ นี่ไม่ใช่เพราะความแก่จนเลอะเลือนแล้วจะเป็นอะไรได้อีก? “ไม่ต้องกังวลหรอกจ้ะ ฉันไม่ได้รู้สึกแย่อะไรเลย อีกอย่างฉันว่าคุณย่าท่านก็น่ารักดีออกนะ” ซ่งเฉินอวี่กล่าวต่อ “ฉันมีนัดถ่ายโฆษณาจริงๆ จ้ะ อวี่เยียนอย่าคิดมากเลยนะ” เซินอวี่เยียนรู้สึกซาบซึ้งใจจนเข้าไปสวมกอดซ่งเฉินอวี่ “เฉินอวี่ ขอบคุณนะ” ซ่งเฉินอวี่ลูบหลังเซินอวี่เยียนเบาๆ เพื่อปลอบประโลม เซินอวี่เยียนพูดออกมาอย่างท้อแท้ “เฉินอวี่ ฉันรู้สึกว่าเย่จั๋วคนนี้ไม่ธรรมดาเลย ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ยังไงฉันก็ไม่ชอบยัยนั่น! ไม่รู้ว่าทำไมคุณย่าถึงได้ชอบยัยนั่นนักหนา!” เย่จั๋วต้องใช้คำพูดหวานหูหลอกล่อคุณย่าเซินอย่างแน่นอน “จริงๆ แล้วถ้าจะให้พูดตรงๆ คุณหนูเย่เธอก็เป็นคนที่โดดเด่นมากจริงๆ ทั้งเก่งและสวย แถมยังเป็นหมอเทวดาเย่ที่มีชื่อเสียงอีกด้วย” ซ่งเฉินอวี่ดึงมือเซินอวี่เยียนมานั่งลงบนม้านั่งไม้ “นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้พบคุณหนูเย่ มันเป็นเรื่องปกติที่จะมีความเข้าใจผิดต่อกันบ้าง อนาคตเดี๋ยวก็คงจะดีขึ้นเองแหละจ้ะ” เซินอวี่เยียนไม่คิดเช่นนั้น “ใครๆ ก็บอกว่าความประทับใจแรกพบนั้นสำคัญมาก แค่เห็นหน้าครั้งแรกฉันก็เกลียดจนเข้าไส้แล้ว อนาคตฉันไม่มีวันชอบยัยนั่นได้หรอก!” เซินอวี่เยียนหวนนึกถึงครั้งแรกที่เธอได้รู้จักกับซ่งเฉินอวี่ ตอนนั้นเธอรู้สึกได้ทันทีว่าซ่งเฉินอวี่เป็นเด็กสาวที่ดีที่หาได้ยากยิ่ง และความจริงก็พิสูจน์แล้วว่าเธอมองคนไม่ผิดจริงๆ ซ่งเฉินอวี่ยิ้มรับแต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ในยามนี้ ความเงียบงันย่อมสื่อความหมายได้ลึกซึ้งกว่าคำพูดใดๆ