บทที่ 461: 125: คนชั่วย่อมมาไม่สาย ทุกคนตกตะลึง เย่จ่าวคือหมอเทวดาเย่! 6 เย่จ่าว: “...” เซิ่นเยวี่ยอิ่งกล่าวว่า “แล้วก็ของพี่ด้วยนะจ่าวจ่าว เธอรับของพี่รองไปแล้ว จะไม่รับของพี่ไม่ได้นะ พี่ก็เหมือนกับพี่รองของเธอนั่นแหละ ไม่รู้ว่าเธอชอบอะไร ก็เลยเตรียมมาให้แบบตามมีตามเกิด หวังว่าเธอจะไม่รังเกียจนะ” ทันทีที่เธอพูดจบ สาวใช้ก็นำกล่องเครื่องประดับหลายกล่องเข้ามา ด้านในเป็นหยกชั้นยอดระดับของสะสม และสร้อยข้อมือจากแบรนด์หรูชื่อดัง... เย่จ่าว: “...” นี่น่ะหรือที่เรียกว่าเตรียมมาแบบตามมีตามเกิด? เซิ่นเยวี่ยอิ่งกล่าวด้วยท่าทางลำบากใจ “เครื่องประดับกับผลิตภัณฑ์บำรุงผิวพี่ใหญ่กับพี่รองก็ซื้อไปหมดแล้ว ในฐานะพี่สาม พี่เลยทำได้แค่ให้ของพวกนี้แก้ขัดไปก่อน” หลังจากพูดจบ เธอก็ยัดกุญแจรถสองดอกที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ใส่มือเย่จ่าว “คันหนึ่งเอาไว้ขับเล่นแก้เบื่อ ส่วนอีกคันเอาไว้ขับไปเรียนนะ” รถสองคัน คันหนึ่งคือลัมโบร์กินี (Lamborghini) อีกคันคือแอสตัน มาร์ติน (Aston Martin) เย่จ่าว: “...” นี่น่ะหรือที่เรียกว่าให้แก้ขัดไปก่อน? เมื่อเห็นพี่สาวทั้งสามคนมอบของขวัญให้แล้ว เซิ่นเยวี่ยนต้องแสดงท่าทีบ้างไม่ว่าเธอจะเกลียดเย่จ่าวแค่ไหนก็ตาม เซิ่นเยวี่ยนหยิบบัตรทองออกมาจากกระเป๋า “เวลามันกระชั้นชิด ฉันไม่มีเวลาเตรียมของขวัญ รับบัตรทองใบนี้ไปก็แล้วกัน” คราวนี้ก็ขึ้นอยู่กับเย่จ่าวแล้วว่าจะกล้าแตะต้องเงินข้างในนั้นไหม! “ขอบคุณค่ะพี่สี่ แต่ฉันรับบัตรใบนี้ไว้ไม่ได้จริงๆ ค่ะ” “รับไปเถอะ ไม่ต้องเกรงใจ” เซิ่นเยวี่ยนยัดมันใส่มือเย่จ่าวโดยตรง เย่จ่าวทำได้เพียงรับไว้ชั่วคราว เธอคิดว่าเดี๋ยวตอนขากลับค่อยส่งต่อให้เซิ่นเส้าชิง เมื่อเห็นเย่จ่าวรับบัตรไป แววตาของเซิ่นเยวี่ยนก็ฉายแววดูถูกออกมา เธอรู้อยู่แล้วว่าเย่จ่าวมาที่นี่เพื่อหวังเงินของตระกูลเซิ่น สิ่งที่พี่สาวทั้งสี่คนมอบให้ในวันนี้ก็เพียงพอให้เย่จ่าวใช้จ่ายไปได้ตลอดทั้งชีวิตแล้ว! เย่จ่าวหันไปหาเซิ่นเส้าชิง “คุณไปเอาของขวัญที่ฉันเตรียมมาให้พี่ๆ หน่อยค่ะ” เซิ่นเส้าชิงพยักหน้าเล็กน้อยและยอมกลายเป็นคนขนของ เซิ่นเยวี่ยหยาเอ่ยด้วยความประหลาดใจ “จ่าวจ่าว เธอเตรียมของขวัญมาให้พวกเราด้วยเหรอ?” เย่จ่าวพยักหน้าเล็กน้อย ไม่นานนัก เซิ่นเส้าชิงก็กลับมาพร้อมกับกล่องของขวัญหลายกล่อง เซิ่นเยวี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย เย่จ่าวคนนี้ช่างคำนวณเก่งจริงๆ พี่สาวทั้งสี่คนใจกว้างมอบทั้งเครื่องประดับและรถหรู แต่เย่จ่าวกลับเอาของราคาถูกแบบนี้มาตบตาพวกเธอ! มันถูกห่อด้วยกล่องกระดาษ แถมยังมีน้ำหนักเบามาก มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ของดีอะไร แน่นอนว่าต้องเป็นของจากแผงลอยข้างถนนแน่ๆ! เย่จ่าวแจกจ่ายกล่องของขวัญให้ทุกคน “อันนี้ของพี่ใหญ่ อันนี้ของพี่รอง อันนี้ของพี่สาม อันนี้ของพี่สี่ อันนี้สำหรับป้าเซียง และอันสุดท้ายของคุณย่าค่ะ” คุณนายผู้เฒ่าเซิ่นกล่าวอย่างตื่นเต้น “ย่าก็มีด้วยเหรอ!” “แน่นอนค่ะ” เซิ่นเส้าชิง: “...” ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นคนเดียวที่ไม่มีของขวัญ “ขอบคุณนะจ่าวจ่าว!” คุณนายผู้เฒ่าเซิ่นสวมกอดเย่จ่าว โจวเซียงหยิบอัลบั้มภาพออกมาโชว์ให้เย่จ่าวดู ในอัลบั้มเต็มไปด้วยรูปถ่ายของเซิ่นเส้าชิงตั้งแต่อายุ 1 ขวบจนถึง 10 ขวบ โจวเซียงยิ้มและพูดกับเย่จ่าวว่า “เด็กคนนี้ไม่ชอบถ่ายรูปหลังจากอายุ 10 ขวบน่ะจ๊ะ” “คุณป้าเซียงคะ” เย่จ่าวชี้ไปที่รูปหนึ่งแล้วถามว่า “รูปนี้อายุเท่าไหร่เหรอคะ?” ในรูปนั้น เซิ่นเส้าชิงกำลังถืออมยิ้มอยู่ “ตอนสามขวบจ้ะ” คุณนายผู้เฒ่าเซิ่นมองไปที่เย่จ่าวแล้วพูดต่อว่า “จ่าวจ่าว เธอรู้ไหมว่าเจ้าเด็กเหลือขอคนนี้ยังมีชื่อเล่นอีกชื่อหนึ่งนะ?” คิ้วของเซิ่นเส้าชิงกระตุกทันที เย่จ่าวถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ชื่อเล่นอะไรเหรอคะ?” คุณนายผู้เฒ่าเซิ่นกำลังจะอ้าปากพูด แต่เซิ่นเส้าชิงก็พูดขัดขึ้นมาว่า “คุณย่า หิวน้ำไหมครับ เดี๋ยวผมไปหาน้ำมาให้ดื่ม” คุณนายผู้เฒ่าเซิ่นเหลือบมองเขา “ไปเอามาสิ” เซิ่นเส้าชิงลุกขึ้นไปเอาน้ำ เย่จ่าวถามต่อ “คุณย่าคะ ชื่อเล่นของเซิ่นเส้าชิงคืออะไรเหรอคะ?” เซิ่นเส้าชิง? เซิ่นเยวี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย ในตระกูลเซิ่น ไม่มีใครกล้าเรียกเซิ่นเส้าชิงด้วยชื่อจริงตรงๆ แบบนี้เลย เย่จ่าวคนนี้ไม่ทำเกินไปหน่อยเหรอ? เธอแค่กำลังเรียกร้องความสนใจชัดๆ! คุณนายผู้เฒ่าเซิ่นเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังของเซิ่นเส้าชิงแล้วโบกมือเรียกเย่จ่าว “จ่าวจ่าว มานี่เร็ว” เย่จ่าวโน้มตัวลงแล้วเดินเข้าไปหา คุณนายผู้เฒ่าเซิ่นกระซิบที่ข้างหูของเย่จ่าว เมื่อได้ยินเช่นนั้น เย่จ่าวก็เอามือปิดปากพร้อมกับดวงตาที่เป็นประกายด้วยรอยยิ้ม แล้วพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า “จริงเหรอคะ?” คุณนายผู้เฒ่าเซิ่นเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ดูที่เธอพูดสิ เรื่องแบบนี้ย่าจะล้อเธอเล่นได้ยังไงกัน? ถ้าไม่เชื่อนะ เดี๋ยวเธอลองพิสูจน์ดูเองก็ได้” เมื่อเซิ่นเส้าชิงเดินกลับมาพร้อมแก้วน้ำในมือ พวกเขาก็เปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นกันแล้ว ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเลิกสนใจเรื่องชื่อเล่นนั้นไปแล้ว เซิ่นเส้าชิงจึงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อถึงเวลาประมาณสี่โมงเย็น เย่จ่าวก็ขอตัวกลับ และเซิ่นเส้าชิงก็อาสาไปส่งเธอ พวกเขาขึ้นไปบนรถ ตลอดเวลาเย่จ่าวเอาแต่จ้องหน้าเซิ่นเส้าชิงไม่วางตา เซิ่นเส้าชิงรู้สึกอึดอัดที่ถูกจ้องมองแบบนั้น เขาหมุนลูกประคำในมือแล้วพูดว่า “จ่าวจ่าว ถ้ามีอะไรจะพูดก็พูดมาเถอะ”