บทที่ 438: การปรากฏตัวอย่างโอ่อ่าของบิ๊กเบลซ ตบหน้าเฟิงเซี่ยนเซี่ยน! 6 พยัคฆ์อ้วนและหลี่เหวินพักอยู่ที่ชิงหัวซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยข้างเคียง “เจ้าสองบอกว่า พี่เซ่อ เดี๋ยวฉันจัดของเสร็จแล้วจะลงไปหานะ” “ได้เลย” หลี่เหวินนอนแผ่ลงบนเตียง “คืนนี้พวกเราไปกินข้าวด้วยกันไหม? ว่าแต่โรงเรียนนายออกมาข้างนอกได้หรือเปล่าช่วงฝึกทหาร?” “ได้สิ” หลินเจ๋อตอบกลับ พยัคฆ์อ้วนโอดครวญขึ้นมา “พวกเราไม่ได้ว่ะ ของพวกเราเป็นการฝึกแบบปิดตาย” “ฝึกแบบปิดตายน่ะยังจิ๊บๆ” เจ้าสองกล่าว “ใครบ้างไม่รู้ว่าการฝึกทหารของมหาวิทยาลัยปักกิ่งน่ะโหดหินวิปริตเป็นพิเศษ? ฉันได้ยินมาว่าปีที่แล้วมีห้องหนึ่งที่นักเรียนเป็นลมล้มพับไปครึ่งห้องเลยนะ!” ... ณ คฤหาสน์ตระกูลหลิน เฟิงเชียนฮวาส่งหญิงชราหลินกลับมาถึงบ้าน เธอนึกเสียใจเป็นอย่างมากที่ไม่ได้ปล่อยให้หลินเจ๋อเลือกมหาวิทยาลัยในหยุนจิง ในเมื่อข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกไปแล้ว เธอจึงไม่สามารถปล่อยให้หลินเจ๋อไปเรียนที่มหาวิทยาลัยอื่นได้อีก! ป้าจางมองออกว่าเฟิงเชียนฮวากำลังกังวล จึงถามขึ้นด้วยเสียงเบา “เป็นอะไรไปหรือเปล่า?” เฟิงเชียนฮวาไม่สนอะไรอีกต่อไปแล้ว “เย่ซูมาที่เมืองหลวงแล้ว!” “อะไรนะ?” สีหน้าของป้าจางเปลี่ยนไปทันที เฟิงเชียนฮวากล่าวต่อ “นั่นยังไม่ใช่ส่วนที่แย่ที่สุด!” “ยังมีเรื่องอื่นอีกเหรอ?” ป้าจางถาม เฟิงเชียนฮวาหรี่ตาลง “เย่ซูพบลูกสาวแท้ๆ ของเธอแล้ว!” ใบหน้าของป้าจางซีดเผือดลงทันควัน “คุณแน่ใจเหรอ?” “ฉันเห็นกับตาตัวเอง” เฟิงเชียนฮวาพยักหน้า นังเด็กนั่นดูคล้ายเย่ซูอยู่บ้าง เธอไม่มีทางมองพลาดแน่ๆ นั่นต้องเป็นลูกสาวของเย่ซูอย่างแน่นอน เฟิงเชียนฮวากล่าวต่อ “ป้าคิดว่านังแพศยาเย่ซูนั่นจะกลับมาแย่งจินเฉิงไปจากฉันไหม?” เหตุผลที่หญิงชราหลินไม่ยอมรับเย่ซูในตอนนั้น ก็เพราะคิดว่าเย่ซูนอกใจ หากหญิงชราล่วงรู้ความจริงเข้า... ว่าเย่ซูไม่ได้นอกใจ เพียงแค่พาลูกสาวไปผิดตัว หญิงชราหลินจะทำอย่างไร? หญิงชราหลินเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับสายเลือดมากที่สุด นอกจากนี้ ตระกูลหลินก็ไม่มีเด็กผู้หญิงเกิดมาเลยมานานหลายปีแล้ว ด้วยนิสัยของหญิงชราหลิน เธอคงไม่กล้าชังเย่ซูมากนัก และเพื่อเห็นแก่หลานสาว เธอจะต้องยกโทษให้เย่ซูอย่างแน่นอน! “เชียนฮวา อย่าเพิ่งกังวลไปเลย” ป้าจางกุมมือเฟิงเชียนฮวาแล้วกล่าวต่อ “วันนี้อีเย่ซูนั่นเห็นคุณหรือเปล่า?” จะให้เฟิงเชียนฮวาไม่กังวลได้อย่างไร? นี่คือเรื่องที่คุกคามสถานภาพในชีวิตของเธอเชียวนะ! เธอเฝ้าปกป้องหลินจินเฉิงมาเกือบครึ่งค่อนชีวิต และกำลังจะได้พบกับแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์แล้ว ในเวลานี้ เย่ซูกลับปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน สิ่งที่เธอกลัวที่สุดตอนนี้คือการที่เย่ซูจะพาลูกสาวมาหาถึงประตูบ้าน “ฉันไม่แน่ใจนัก แต่เธอน่าจะเห็นฉันแล้ว” ป้าจางกล่าวต่อ “เธอก็แค่เมียน้อย ตอนนี้คุณกับจินเฉิงมีทั้งลูกชายและลูกสาวแล้ว เธอคงไม่มีหน้ามาตามหาพวกคุณหรอก! อีกอย่าง จินเฉิงก็ไม่ใช่ ‘หลินชิ่งเฉิง’ คนเดิมในอดีตอีกต่อไปแล้ว! ต่อให้เธออยากจะตามหา เมืองหลวงกว้างใหญ่ออกปานนี้ เธอจะไปตามหาหลินชิ่งเฉิงเจอได้ที่ไหน?” คนหนึ่งคือหลินจินเฉิง ส่วนอีกคนคือหลินชิ่งเฉิง ต่อให้เย่ซูจะมีความสามารถแค่ไหน เธอก็คงคิดไม่ถึงหรอกว่าหลินจินเฉิงคือหลินชิ่งเฉิงในอดีต ด้วยคำปลอบโลมของป้าจาง ทำให้เฟิงเชียนฮวาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แต่เธอก็ยังคงกังวลอยู่ดี หลังจากกลับมาถึงตระกูลเฟิง เธอจึงสั่งให้คนไปสืบเรื่องของเย่ซู แต่มันกลับแปลกมาก ไม่ว่าจะสืบอย่างไร เธอก็ไม่พบข้อมูลสถานะปัจจุบันของเย่ซูเลย ข้อมูลของเย่ซูยังคงหยุดอยู่ที่ช่วงเวลาที่เธอยังอาศัยอยู่ในห้องใต้ดินและมีเย่โย่วหรงเป็นลูกสาว ดังนั้น เฟิงเชียนฮวาจึงส่งคนไปสืบเรื่องของเย่จ่าวแทน ข้อมูลของเย่จ่าวปรากฏขึ้นเพียงแค่ตอนที่เธออยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลมู่ “นังปัญญาอ่อน, นังสวะ...” เมื่อเห็นฉลากที่ติดตัวเย่จ่าวแบบนี้ เฟิงเชียนฮวาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก นังสวะที่ปัญญาอ่อนแบบนั้น ไม่มีทางเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งได้แน่นอน! ดังนั้น เย่จ่าวจึงไม่ได้อยู่ที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งอย่างแน่นอน! ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ตามหานังสวะปัญญาอ่อนนั่นเจอจริงๆ มันก็ไม่ได้เป็นภัยคุกคามต่อเธอมากนัก เพราะยังไงเสีย เฟิงเซี่ยนเซี่ยนก็เก่งกว่านั่นเป็นหมื่นเท่า! หญิงชราหลินไม่มีทางรับคนไร้ค่ามาเป็นหลานสาวแน่ๆ ... อีกด้านหนึ่ง ที่โรงเรียน เย่จ่าวนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ นิ้วเรียวยาวรัวคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้น กล่องข้อความก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ดูเหมือนจะทำงานปกติ มีคนกำลังสืบเรื่องของเธอและเย่ซูงั้นเหรอ? คนๆ นี้คือใครกัน? เมื่อนึกถึงอารมณ์ของเย่ซูเมื่อเช้า เย่จ่าวก็รู้สึกสังหรณ์ใจว่าเรื่องนี้มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เธอรีบสะกดรอยตามสัญญาณของอีกฝ่ายกลับไปทันที เฟิงเซี่ยนเซี่ยนเงยหน้าขึ้นมองคอมพิวเตอร์ของเย่จ่าว จากมุมมองของเธอ หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเย่จ่าวมืดสนิท ไม่มีภาพอะไรปรากฏขึ้นเลยสักนิดเดียว เห็นได้ชัดว่าไอ้คอมพิวเตอร์พังๆ เครื่องนี้ไม่ได้เปิดใช้งานอยู่เลย หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ คอมพิวเตอร์เครื่องนี้มันพังไปแล้ว! มันใช้งานไม่ได้เลยสักนิด ถ้าอย่างนั้น... เย่จ่าวกำลังทำอะไรอยู่? เพื่อที่จะไม่ให้คนอื่นรู้ว่าคอมพิวเตอร์ของตัวเองพัง เลยแสร้งทำเป็นกำลังเล่นคอมพิวเตอร์อยู่อย่างนั้นเหรอ? แถมยังเคาะคีย์บอร์ดซะเสียงดังสนั่น ทำท่าทางราวกับเป็นผู้ลึกลับที่เก่งกาจ ถ้าคนไม่รู้เรื่องมาเห็นเข้า คงจะคิดว่าเย่จ่าวนั้นมีฝีมือร้ายกาจมากแน่ๆ!