Chapter 1099 - Departure ทั้งสามคนมองหน้ากันด้วยความงุนงง ทั้งโหลวหลานไห่และโหลวหลานเจวี๋ยต่างลังเล พูดตามตรง พวกเขารู้ดีว่าตัวเองมีความสามารถแค่ไหน แต่หากพวกเขาได้กุญแจมา โอกาสที่จะได้รับมรดกก็จะเพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก พวกเขารู้ว่าตนอ่อนแอเกินกว่าจะเก็บมันไว้ได้ แต่ก็ทำใจให้ตัดใจง่ายๆ ไม่ลงเช่นกัน หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง โหลวหลานหลินก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน “พวกเราจะรออยู่ที่นี่” ทั้งโหลวหลานไห่และโหลวหลานเจวี๋ยต่างมองเธอด้วยความตกตะลึง พวกเขาสลดลงราวกับลูกโป่งที่ถูกเข็มจิ้ม ความโลภที่เคยมีมอดดับไปในทันที ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็รู้สึกโล่งใจเมื่อทิ้งความทะเยอทะยานเหล่านั้นไป “คุณซู ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือระหว่างทางครับ พวกเราจะอยู่ที่นี่” โหลวหลานเจวี๋ยกล่าวอย่างสุภาพ โหลวหลานไห่กล่าวเสริม “คุณซู พวกเราจะรายงานสิ่งที่เกิดขึ้นให้ผู้นำตระกูลโหลวทราบ เราติดค้างบุญคุณคุณครับ” “ได้” ซูผิงพยักหน้าเมื่อเห็นว่าพวกเขาเต็มใจที่จะอยู่ที่นี่ ซึ่งถือเป็นการตัดสินใจที่สมเหตุสมผล เขาเหลือบมองโหลวหลานหลิน แม้เธอจะไม่ได้พูดอะไร แต่ซูผิงก็รู้ดีว่าเธอไม่อยากเป็นภาระ “ศิษย์น้อง ให้โทเคนพวกเขาไปสามอัน” ซูผิงหันไปพูดกับซ่วยเชียนโฮ่ว ซ่วยเชียนโฮ่วเลิกคิ้วขึ้นแล้วกล่าวว่า “เรามีโทเคนทั้งหมดแค่เจ็ดอัน นายแน่ใจเหรอว่าจะให้พวกเขาไปสามอัน?” ในสายตาของเขา สามคนตระกูลโหลวนั้นเป็นแค่ตัวตลก หากไม่มีความช่วยเหลือจากภายนอก พวกเขาก็คงถูกคัดออกตั้งแต่การทดสอบแรกแล้ว แต่ทว่าพวกเขากลับกำลังจะได้รับโทเคนสำหรับการทดสอบครั้งที่สอง ต้องไม่ลืมว่าผู้เข้าแข่งขันหลายพันคนบนทวีปนั้นล้วนเป็นอัจฉริยะระดับแนวหน้าของโซนดาวทอง แต่กลับมีโทเคนทั้งหมดเพียงสิบอันเท่านั้น! สามคนนี้สมควรได้รับโทเคนจริงๆ หรือ? “ฉันแน่ใจ” ซูผิงตอบอย่างจริงจัง หลังจากจ้องมองเข้าไปในดวงตาของซูผิง ซ่วยเชียนโฮ่วก็ขมวดคิ้วแล้วหันไปมองคนจากตระกูลโหลว ท้ายที่สุดเขาก็ไม่ได้พูดอะไร เขาไม่อยากผิดใจกับพวกเขา เพราะซูผิงตั้งใจแน่วแน่ที่จะช่วยเหลือพวกเขา อีกอย่างคนกลุ่มนี้มาจากหนึ่งในตระกูลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในจักรวาล อย่างไรเขาก็ต้องผูกมิตรกับพวกเขาอยู่ดี แม้ว่าเขาจะบรรลุถึงขั้นเทพดาราแล้วก็ตาม เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็โยนโทเคนไปให้สามอัน โหลวหลานหลินและคนอื่นๆ รู้สึกโล่งใจ พวกเขารับโทเคนมาอย่างว่าง่าย “ไปซ่อนตัวซะ มีคนหนีมาทางนี้เยอะก่อนหน้านี้ อย่าให้พวกเขาหาพวกคุณเจอ” ซูผิงกล่าว ทั้งสามคนดูตื่นตระหนก พวกเขามองไปรอบๆ ด้วยสายตารู้สึกผิดราวกับขโมย “ถ้าอย่างนั้น พวกเราไปก่อนนะครับ คุณซู” โหลวหลานเจวี๋ยรีบพูด โหลวหลานหลินเหลือบมองซูผิงโดยไม่พูดอะไร ดวงตาของเธอเป็นประกาย เธอเพียงแต่กระซิบว่า “ระวังตัวด้วยนะคะ ฉันเชื่อว่าคุณจะต้องบรรลุถึงขั้นเทพดาราแน่ แม้ว่าคุณจะไม่ได้มรดกก็ตาม!” “ฉันไม่แน่ใจว่าคุณมั่นใจในตัวฉันหรือเปล่านะ” ซูผิงหัวเราะเบาๆ โหลวหลานหลินไม่ได้พูดอะไรอีก เธอหันหลังกลับและรีบเดินจากไป ทั้งสามคนหายลับเข้าไปในความว่างเปล่าในไม่ช้า ซูผิงสำรวจสภาพแวดล้อมก่อนที่จะมอบโทเคนให้ เขาไม่เห็นใครแอบซ่อนอยู่ ดังนั้นจึงไม่มีใครรู้ว่าพวกเขามีโทเคน พวกเขาน่าจะปลอดภัยตราบเท่าที่ซ่อนตัวได้ดี “นายเป็นพี่เลี้ยงเด็กที่ดีจริงๆ” ซ่วยเชียนโฮ่วหัวเราะขบขัน ซูผิงกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “มันก็มีช่วงเวลาที่เราต้องพึ่งพาผู้อื่นเสมอ นายเองก็เคยอยู่ภายใต้การคุ้มครองของคนอื่นมาก่อนไม่ใช่เหรอ?” ซ่วยเชียนโฮ่วเลิกคิ้วและพ่นลมหายใจ เขาไม่ได้พูดอะไรอีก ทวีปกลางถูกเปิดออก มันเกิดขึ้นในชั่วพริบตา “เข้ามาในโลกใบเล็กของฉัน ฉันเพิ่งตรวจพบช่องทางที่นำไปสู่ทวีปกลาง” ซ่วยเชียนโฮ่วกล่าว โทเคนในมือของเขากำลังเปล่งประกาย สามารถเชื่อมต่อไปยังทวีปกลางผ่านโทเคนนั้นได้ ซูผิงเองก็สังเกตเห็นว่าคนที่หนีมาก่อนหน้านี้กำลังกลับมา พวกเขาดูเหมือนจะลองเสี่ยงโชคอีกครั้งในตอนนี้ที่ทวีปเปิดออกแล้ว เขาไม่สนใจพวกเขาและก้าวเข้าสู่โลกใบเล็กของซ่วยเชียนโฮ่ว ฝ่ายหลังไม่กล้าพอที่จะปล่อยให้ซูผิงและคนอื่นๆ เข้ามาในโลกใบเล็กของเขาโดยตรง แม้ว่าเขาจะแข็งแกร่งขึ้นอย่างมากในโลกใบเล็กของตัวเองและอาจทำให้ซูผิงอ่อนแอลงได้ แต่นั่นก็ยังเป็นการกระทำที่เสี่ยงอยู่ดี เมื่อพิจารณาว่าซูผิงเชี่ยวชาญกฎสูงสุดที่สมบูรณ์แบบ เป็นไปได้ที่ซูผิงจะทำลายโลกใบเล็กของเขาจากภายใน และทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสในกระบวนการนั้น หว่านหยานซวง, อวี้จิงเจ๋อ และคนอื่นๆ ตามซูผิงเข้าไปอย่างใกล้ชิด “พวกคุณ รอเดี๋ยว…” บางคนที่กลับมาอดทนรอไม่ไหวอีกต่อไป เมื่อเห็นว่าพวกเขากำลังจะไป ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาหาและกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ซ่วยเชียนโฮ่วก็พูดอย่างเย็นชาว่า “ไสหัวไปให้พ้น!” ชายหนุ่มต้องหยุดชะงัก โทเคนในมือของซ่วยเชียนโฮ่วเปล่งประกายในเวลาต่อมา ทำให้เกิดช่องทางสว่างขึ้นเบื้องหน้า ซ่วยเชียนโฮ่วก้าวเข้าไปในช่องทาง เขาหยุดอยู่ใกล้ทางเข้าครู่หนึ่งก่อนจะหายตัวเข้าไป เหล่านักสู้ที่แอบมองอยู่ต่างกรูเข้ามาหาช่องทางนั้น แต่ประตูมิติก็ปิดลงก่อนที่พวกเขาจะเข้าใกล้ “เวรเอ๊ย!” “ฉันเกลียดสิ่งนี้!” “ลูกศิษย์ของเสินหวงพวกนั้น!” “ฉันจะจำหน้าไอ้หน้าหล่อนั่นไว้ ถ้ามีโอกาสฉันจะเหยียบหน้ามันให้ดู!” ทุกคนที่เข้าใกล้ช่องทางที่ปิดไปต่างพากันตะโกนสาปแช่งด้วยความแค้นเคืองซ่วยเชียนโฮ่ว มันไร้ประโยชน์ที่พวกเขาจะสู้กันเองหากไม่มีโทเคนเหลืออยู่ พวกเขาเริ่มแตกกลุ่มและจากไป แต่บางคนยังคงอยู่ราวกับกำลังรอปาฏิหาริย์ พวกเขาไถลผ่านช่องทางชั่วครู่ จากนั้นก็พบว่าตัวเองอยู่ในป่าสีเขียวที่รายล้อมไปด้วยภูเขาสูงต่ำ มันเป็นไปไม่ได้ในทางธรณีวิทยา ดูเหมือนมีใครบางคนนำภูเขามาวางไว้กลางพงไพรอย่างสะเปะสะปะ ซูผิงและคนอื่นๆ ก้าวออกมาจากโลกใบเล็กของซ่วยเชียนโฮ่วและสำรวจสภาพแวดล้อม พวกเขาจำสิ่งที่เสินหวงพูดได้ ทวีปกลางเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาและไม่มีแผนที่ แม้แต่ปรมาจารย์ของพวกเขาก็ไม่มีข้อมูลโดยละเอียดเกี่ยวกับกุญแจ และกุญแจนี้ก็ไม่มีผู้คุ้มกัน เพราะถ้ามี ผู้คนก็สามารถติดตามกุญแจได้โดยการค้นหาผู้คุ้มกัน ผู้คุ้มกันจะเปิดเผยตำแหน่งของกุญแจ อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ยังไม่มีเบาะแสใดๆ เลย “ตอนนี้พวกเราทำได้แค่ค้นหาในวงกว้างเท่านั้น โชคดีที่เราพอรู้ว่ากุญแจมีลักษณะอย่างไร” ซ่วยเชียนโฮ่วมองไปรอบๆ และเห็นหมอกกำลังก่อตัวขึ้นในป่า ถึงอย่างนั้นหมอกนั้นไม่ได้เกิดจากไอน้ำ แต่มันเป็นพลังงานพิเศษหรือกฎบางอย่างที่ปิดกั้นการรับรู้ของพวกเขา พวกเขาตรวจจับอะไรไม่ได้เลย แม้แต่นิดเดียว เหล่าเทพดาราพวกนั้นพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่ให้ใครโกงจริงๆ! ซูผิงอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าเมื่อมองดูทิวทัศน์ที่ถูกปิดกั้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าทวีปกลางจะต้องกลายเป็นสมรภูมิเลือดอย่างแน่นอน โชคดีที่พวกเขารู้จักพื้นที่นี้ ถึงแม้จะไม่รู้ผังโดยละเอียดก็ตาม ทวีปกลางมีขนาดใหญ่กว่าทวีปย่อยอื่นๆ ถึงแปดเท่า มันเทียบได้กับพื้นที่ที่ใหญ่กว่าดาวสีน้ำเงินรวมกันถึงสองพันกว่าดวง ข้อมูลนั้นสำคัญมาก มิฉะนั้นการค้นหาอย่างไร้จุดหมายคงเป็นงานที่ไร้ความหวัง ยิ่งไปกว่านั้น หมอกประหลาดได้ขัดขวางสัมผัสของพวกเขา การมองเห็นถูกจำกัดอย่างมาก พวกเขาไม่ต่างอะไรกับผู้บ่มเพาะขั้นมหาสมุทร ในสถานการณ์เช่นนี้ ทวีปกลางจึงแทบจะไร้ขอบเขตสำหรับพวกเขา “ถ้าอยากหากุญแจให้เจอเร็วขึ้น ฉันเสนอว่าให้เราแยกกันค้นหาเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการรับรู้” ซ่วยเชียนโฮ่วกล่าว ซูผิงไม่มีปัญหากับเรื่องนั้น อวี้จิงเจ๋อและคนอื่นๆ ปฏิบัติตามอย่างระมัดระวังและปิดปากเงียบเมื่อเห็นว่าซูผิงนิ่งเงียบ แม้ว่าจะมีคนในทีมจำนวนมาก แต่ซูผิงและซ่วยเชียนโฮ่วคือผู้ตัดสินใจเพียงสองคนเท่านั้น พวกเขาไม่สามารถขอความช่วยเหลือจากผู้อื่นระหว่างการทดสอบได้ และไม่มีใครกล้าทำตัวหยิ่งผยอง หากถูกยั่วยุ ซูผิงและซ่วยเชียนโฮ่วมีวิธีสังหารพวกเขาได้เป็นร้อยวิธีโดยไม่ต้องลงมือเองด้วยซ้ำ เมื่อไม่มีข้อโต้แย้ง ซ่วยเชียนโฮ่วก็นำวัตถุโลหะที่ดูเหมือนกระบอกไม้ไผ่ออกมาแล้วกล่าวว่า “ฉันเชื่อว่าพวกนายคงไม่คุ้นเคยกับสิ่งนี้ เราแต่ละคนจะถือไว้คนละอัน ถึงเวลาที่เราต้องพึ่งพาเทคโนโลยีแล้ว” “ศิษย์น้องเชียนโฮ่ว นายเตรียมตัวมาพร้อมจริงๆ!” เจียงซือชื่นชม อันที่จริงเขาก็มีไอเทมที่คล้ายกัน มันง่ายมากที่ผู้คนจะหลงทางเมื่อสำรวจพื้นที่พิเศษบางแห่งในจักรวาล ในโอกาสเช่นนี้ ไอเทมเทคโนโลยีที่ดูเรียบง่ายจะเป็นเครื่องมือที่ดีที่สุดแทนดวงตาของพวกเขา “ใช้มันยังไง?” ซูผิงถามด้วยความสงสัย ซ่วยเชียนโฮ่วอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองซูผิง เขาจำได้ว่าฝ่ายหลังอยู่เพียงขั้นดาราและเพิ่งบ่มเพาะมาเพียงไม่กี่ปี เขาไม่ได้พูดอะไร มีคนอื่นอธิบายแทนเขา ซูผิงได้ยินคำอธิบายของอวี้จิงเจ๋อก็เข้าใจว่ามันคือ 'นกหวีดสื่อสาร' ที่พวกเขาสามารถใช้สร้างเครือข่ายได้ คนที่เหลือในกลุ่มจะถูกแจ้งเตือนหากใครคนใดคนหนึ่งเจออันตราย มันเหมือนกับวิทยุสื่อสาร เพียงแต่ได้รับการเสริมประสิทธิภาพอย่างสูงและสามารถใช้ในบางพื้นที่ที่สนามแม่เหล็กมีความพิเศษได้ หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาแต่ละคนก็หยิบนกหวีดและสร้างเครือข่าย ซูผิงเห็นโฮโลแกรมของเพื่อนร่วมทีมบนเครือข่ายในทันที “เอาล่ะ แยกกันได้ เราจะเดินเป็นเส้นตรงและมุ่งหน้าไปข้างหน้า” ซ่วยเชียนโฮ่วกล่าวอย่างเร่งรีบ คนอื่นๆ ลงมือทำตามอย่างจริงจัง มันขึ้นอยู่กับโชคว่าจะหากุญแจเจอหรือไม่ สิ่งเดียวที่ทำได้คือการเพิ่มโอกาสแห่งความสำเร็จด้วยความพยายามที่มากขึ้น ซูผิงและซ่วยเชียนโฮ่อยู่ในตำแหน่งที่สามและที่เจ็ดของแถวการค้นหา เพื่อที่จะสามารถเสริมกำลังเพื่อนร่วมทีมได้ทันทีหากมีใครตกอยู่ในอันตราย ซูผิงพยายามกระจายสัมผัสของเขาขณะค้นหา แต่กลับพบว่าทวีปกลางนั้นอันตรายอย่างแท้จริง มีบางพื้นที่ที่ดูปกติ แต่จริงๆ แล้วมันเป็นหลุมเป็นบ่อหรือพื้นที่ที่แตกสลายซึ่งไม่สามารถตรวจจับได้หากไม่รู้กฎแห่งอวกาศ หากใครพลาดตกลงไปในหลุมเหล่านั้น พวกเขาอาจตกลงไปในมิติที่ลึกกว่านั้นโดยตรง!