Chapter 568 - บุคคลสูญหาย ถึงขนาดต้องเป็นระดับตำนานถึงจะทำงานให้เขาได้เชียวหรือ? ช่าง... กล้าหาญอะไรเช่นนี้! แน่นอนว่าการที่มีสัตว์อสูรต่อสู้ระดับตำนานตัวนั้นคอยคุมอยู่ ก็ทำให้ไม่มีใครกล้าปริปากบ่น เพราะเจ้าของร้านผู้ทรงพลังคนนี้คือหัวหน้าใหญ่ “สุดยอดไปเลยครับคุณซู!” “ผมคิดว่าร้านของคุณซูน่าจะเป็นที่เดียวที่กล้าจ้างสัตว์อสูรต่อสู้ระดับตำนานมาเป็นพนักงาน” ลูกค้าทั้งหลายยังคงกล่าวชื่นชมซูผิง ซูผิงเป็นชายหนุ่มผู้ลึกลับและทรงพลัง แต่พวกเขาก็ยังมองว่าเงื่อนไขการรับสมัครพนักงานของเขานั้นเป็นเพียงเรื่องตลก เหล่าสัตว์อสูรต่อสู้ระดับตำนานคือกลุ่มคนที่โดดเด่นที่สุดในโลก ต่อให้เป็นผู้ใช้สัตว์อสูรต่อสู้ระดับฉายา ก็คงมีความทะนงตัวเกินกว่าจะมาเป็นพนักงานต้อนรับที่นี่ ขณะที่ลูกค้ากำลังพูดคุยและหยอกล้อกัน ซูผิงก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง เขาเหลือบมองออกไปนอกร้าน มีแถวรอคิวยาวเหยียดอยู่นอกร้าน ร่างหนึ่งร่อนลงมาจากท้องฟ้าแล้วก้าวลงบนบันไดหลังจากที่ซูผิงละสายตาไป “เฮ้ สาวน้อย อย่าแซงคิวสิ เดี๋ยวก็เดือดร้อนหรอก” “ชู่ว! ตะโกนอะไรของนายน่ะ? ไม่รู้จักคุณถังหรือไง?” “คุณถัง?” “เธอนี่แหละที่ทำงานที่นี่!” ลูกค้าที่จำถังหรูเยียนได้ต่างก็ยิ้มให้เธอทันที ลูกค้าประจำหลายคนคุ้นเคยกับถังหรูเยียนที่ทำงานอยู่ที่ร้านทุกวันอยู่แล้ว เพราะสาวสวยอย่างเธอคงเป็นที่สะดุดตาได้ยากที่จะไม่ให้ใครจำได้ ถังหรูเยียนยิ้มรับคำทักทายจากลูกค้า ไม่รู้ทำไมน้ำตาของเธอกลับเอ่อคลอขึ้นมาเมื่อมองไปยังตัวร้าน เธอรู้สึกว่าในที่สุดเธอก็ได้ “กลับบ้าน” แล้ว ‘จริงด้วย ที่นี่คือที่ที่เหมาะกับฉันที่สุด’ เธอบอกกับตัวเอง เธอเดินเข้าไปในร้านด้วยท่าทางมั่นใจ เชิดหน้าอกผึ่ง เธอไม่ใช่เด็กสาวคนเดิมที่เคยเป็นอีกต่อไป การที่เธอเลื่อนระดับขึ้นมาถึงระดับฉายาแล้วนั้นเป็นที่สังเกตของลูกค้าหลายคน แล้วทันใดนั้น เธอก็สะดุดธรณีประตู ถังหรูเยียน: (._.) ลูกค้า: (o_O) “คุณถัง...” “คุณถัง...” ลูกค้ายังคงพยักหน้าทักทายเธอ พวกเขาไม่เคยมองว่าเธอเป็นแค่พนักงานต้อนรับในร้านธรรมดาๆ ก็แหงล่ะ คนที่สามารถทำงานในร้านของซูผิงได้ ย่อมต้องมีภูมิหลังที่แข็งแกร่งเป็นแน่ ซูผิงเพิ่งพูดไปหยกๆ ว่าใครก็ตามที่ทำงานที่นี่ควรจะมีระดับตำนานขึ้นไป ลูกค้าพยายามสัมผัสระดับพลังของถังหรูเยียนและผลลัพธ์ก็ทำให้พวกเขาตกใจ เหล่าผู้ใช้สัตว์อสูรต่อสู้ระดับฉายาในกลุ่มลูกค้าสังเกตเห็นทันทีว่าเธอเองก็อยู่ในระดับฉายาเช่นกัน! คนที่ยังไม่ถึงระดับฉายาต่างรู้สึกกดดันเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ ซึ่งมักจะเกิดขึ้นเฉพาะเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับผู้ใช้ระดับฉายาเท่านั้น ‘เด็กสาวคนนี้อยู่ในระดับฉายาเหรอ?’ เหล่าผู้ใช้สัตว์อสูรต่อสู้ระดับฉายารู้สึกไม่อยากจะเชื่อ ‘ผู้ใช้ระดับฉายากำลังทำงานอยู่ที่นี่เนี่ยนะ?’ ลูกค้าบางคนยังคงคิดว่าเงื่อนไขระดับตำนานของซูผิงเป็นเพียงเรื่องล้อเล่น แต่การที่สาวระดับฉายาคนนี้มาเป็นพนักงานต้อนรับก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้พวกเขาอึ้งจนพูดไม่ออก “เดี๋ยวนะ ดูเธอสิ...” “บอกฉันทีว่าฉันตาฝาดไป” ทันใดนั้น มีคนสังเกตเห็นรูปลักษณ์และเสื้อผ้าของเธอ ตอนแรกพวกเขาอาจจะยังไม่เชื่อมโยงอะไร แต่เมื่อสังเกตดูใกล้ๆ พวกเขาก็ต้องประหลาดใจที่พบว่าเด็กสาวที่ทำงานในร้านของซูผิง คือนางเอกที่เป็นข่าวโด่งดังนั่นเอง! ‘นั่นเธอคนนั้นจากตระกูลถังไม่ใช่หรือ?!’ ไม่นานนัก บางคนก็สังเกตเห็นโครงกระดูกตัวเล็กที่เดินตามหลังเธอมา กระดูกสีขาวนั่น... คนที่เคยเห็นวิดีโอเกี่ยวกับการล่มสลายของตระกูลซือถูและตระกูลหวังต่างยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ไม่ต้องสงสัยเลย นี่คือปีศาจสาวผู้กวาดล้างสองตระกูลใหญ่จนราบคาบ! โครงกระดูกสีขาวตัวนั้นในปัจจุบันถูกขนานนามว่า ‘ปีศาจกระดูกขาว’! สัตว์อสูรต่อสู้สามารถมีฉายาได้เช่นกันแต่น้อยครั้งนัก สัตว์อสูรต่อสู้ระดับตำนานที่มีชื่อเสียงบางตัวเท่านั้นที่มีฉายาที่เป็นที่รู้จัก เจ้าโครงกระดูกตัวนั้นได้ฉายา ‘ปีศาจกระดูกขาว’ มาครองแล้ว! “ฉันกลับมาแล้ว” โดยไม่สนใจเรื่องที่สะดุดบันไดเมื่อครู่ ถังหรูเยียนตรงไปหาซูผิงทันที ซูผิงพยักหน้าให้เธอแล้วส่งสัญญาณให้เจ้าโครงกระดูกน้อยขยับเข้ามา เจ้าโครงกระดูกน้อยเดินตรงมาจากด้านหลังของถังหรูเยียนมายังเคาน์เตอร์ มันพยายามเขย่งปลายเท้าแต่ก็ยังสูงไม่ถึงโต๊ะ ทันใดนั้น มันก็เอามือแตะที่ใต้คาง แล้วเสียง ‘กรึบ’ ก็ดังขึ้น เจ้าโครงกระดูกน้อยถอดหัวตัวเองออกมาวางไว้บนเคาน์เตอร์ ลูกค้าแถวนั้นหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว ซูผิงชินกับเรื่องนี้แล้ว เขาตบที่หัวกะโหลกเกลี้ยงเกลาเบาๆ ราวกับมันเป็นก้อนหิน แล้วพูดกับเจ้าโครงกระดูกน้อยว่า “ไปพักผ่อนเถอะ” ขากรรไกรของกะโหลกที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ขยับเล็กน้อย จากนั้นเจ้าโครงกระดูกน้อยก็นำหัวกลับมาวางบนลำคอและจัดให้เข้าที่ หลังจากหัวถูกตั้งไว้อย่างเรียบร้อยแล้ว เจ้าโครงกระดูกน้อยก็พยักหน้าและเดินกลับไปยังห้องพักสัตว์อสูรด้วยตัวเอง โจแอนนายืนพิงกรอบประตูห้องพักสัตว์อสูร เธอมีสีหน้ากังวลขณะที่เจ้าโครงกระดูกน้อยเดินเข้ามาใกล้ ในเวลานี้ เจ้าโครงกระดูกน้อยไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่เธอจะดูแคลนได้อีกต่อไป มันสามารถกดดันเธอได้อย่างอยู่หมัด! แน่นอนว่าคนที่กดดันโจแอนนาได้ก็ยังมีเด็กสาวคนนั้นด้วย โจแอนนาทุ่มเทให้กับการฝึกจิตในชาตินี้ เธอสามารถก้าวหน้าได้โดยอาศัยตัวตนที่แท้จริงของเธอหากต้องการเพิ่มพลังต่อสู้ อย่างไรก็ตาม ต่อให้รวมร่างเธอกับร่างอวตารโจแอนนาเข้าด้วยกัน ก็ยังไม่มีทางบรรลุถึงระดับสูงสุดนั่นได้ เธอเลือกที่จะโฟกัสกับการฝึกจิตเพราะสามารถช่วยให้ตัวตนที่แท้จริงของเธอทะลุขีดจำกัดเมื่อถึงเวลา เพื่อกลายเป็นเทพเจ้าสูงสุดแห่งสุสานกึ่งเทพ! ‘เขากำลังเก่งขึ้นเรื่อยๆ เร็วขึ้นทุกที ยังไม่ถึงระดับตำนาน แต่ดูสัตว์อสูรของเขาสิ ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าโครงกระดูกนั่นมีสายเลือดราชาโครงกระดูก...’ โจแอนนาคิด เธอจ้องมองซูผิงที่ยังคงคุยกับลูกค้า ทุกครั้งที่มีคนโอนเงินให้ เขาจะยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว โจแอนนากรอกตา ‘หมอนั่นคงถึงระดับตำนานไปนานแล้วถ้ามัวแต่โฟกัสกับการฝึกฝน!’ เธอส่ายหัว เธอไม่อนุญาตให้ตัวเองฟุ้งซ่านด้วยการคิดเรื่องพวกนั้น “คุณซู โครงกระดูกนั่นเป็นสัตว์อสูรต่อสู้ของคุณหรือครับ?” มีคนถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ซูผิงไม่ตอบ คนที่เคยได้ยินเรื่องตระกูลซือถูและตระกูลหวังต่างประหลาดใจกับปฏิกิริยาของซูผิง แม้เขาจะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่การที่เขาไม่ปฏิเสธก็เท่ากับยอมรับว่าโครงกระดูกตัวนั้นเป็นของเขา โครงกระดูกที่นำความหวาดกลัวมาสู่ผู้คนมากมาย “กลับไปทำงานไป” ซูผิงพูดกับถังหรูเยียน ถังหรูเยียนรู้สึกหงุดหงิดที่เขาไม่ถามเรื่องตระกูลถังเลยแม้แต่น้อย เธอเม้มริมฝีปากแน่นแล้วเดินกลับไปประจำที่ “พี่สาวหรูเยียน” จงหลิงถงเดินเข้ามาหา “หนูนึกว่าพี่จะไปแล้วเสียอีก” เธอแสดงอาการดีใจอย่างเห็นได้ชัดที่เห็นถังหรูเยียนกลับมา ความดีใจของจงหลิงถงทำให้หัวใจของถังหรูเยียนอบอุ่นขึ้น “ฉันไม่ไปไหนแล้วล่ะ ฉันติดหนี้หมอนั่นอยู่นิดหน่อย” “หมายถึงอาจารย์ของหนูเหรอคะ?” จงหลิงถงมีทฤษฎีของตัวเองแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ ที่นั่งในร้านเต็มทันทีหลังจากถังหรูเยียนกลับมา ซูผิงประกาศปิดร้านในวันนี้ เขาเริ่มคัดแยกสัตว์อสูรต่อสู้หลังจากลูกค้าออกไปหมดแล้ว ผู้คนมากมายรีบออกจากร้านเพื่อไปบอกข่าวเรื่องการกลับมาของถังหรูเยียนให้คนอื่นรู้ ผู้ใช้สัตว์อสูรต่อสู้จากเมืองฐานอื่น ๆ ต่างพากันมาหลังจากเมืองฐานหลงเจียงรอดพ้นจากการบุกของสัตว์อสูร โดยถูกดึงดูดด้วยชื่อเสียงของเมือง ลูกค้าบางคนในร้านของซูผิงมาจากเมืองฐานอื่น เด็กสาวตระกูลถังที่ผู้คนพูดถึงกันหนาหูอยู่ที่นี่เอง ในเมืองฐานหลงเจียง ดังนั้นข่าวลือก็เป็นเรื่องจริง! ซูผิงนี่เองที่เป็นคนหนุนหลังว่าที่หัวหน้าตระกูลถังในอนาคต! ซูผิงกลับมาเป็นจุดสนใจอีกครั้งเมื่อผู้คนเริ่มกระจายข่าวนี้ออกไป บางคนถึงกับไปที่สำนักหยั่งรู้เพื่อถามถึงซูผิง แต่ผู้คนในสำนักหยั่งรู้ปฏิเสธที่จะบอก กองกำลังใหญ่หลายแห่งต่างสับสน บ้างก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ซูผิงจัดกลุ่มสัตว์อสูรเสร็จในขณะที่ผู้คนกำลังพากันสืบเรื่องของเขา เขาเตรียมตัวจะออกเดินทางไปยังสถานที่ฝึกฝน มีคนเดินเข้ามาในขณะที่เขากำลังจะปิดประตู มันเป็นชายวัยกลางคนที่มีลักษณะท่าทางเหมือนนักวิชาการ ซูผิงรู้ทันทีว่าชายคนนี้เป็นผู้ใช้สัตว์อสูรต่อสู้ระดับ 8 “ขอโทษครับ ร้านปิดแล้ว รบกวนกลับมาใหม่พรุ่งนี้” ซูผิงกล่าว ชายวัยกลางคนคนนั้นดูประหม่าเล็กน้อย รูปปั้นมังกรสองตัวที่หน้าประตูนั้นดูสมจริงราวกับมีชีวิต เขาหวาดกลัวมันมาก ราวกับว่ามีราชาสัตว์อสูรสองตัวกำลังจ้องมองเขาอยู่ “สวัสดีครับ ผมมาตามหาคนน่ะครับ” ชายวัยกลางคนถาม “คุณพอจะบอกได้ไหมว่ารู้จักคนชื่อซูผิงหรือเปล่า?” ซูผิงเลิกคิ้ว “ผมคือซูผิงครับ” “คุณน่ะเหรอ?” ชายวัยกลางคนแปลกใจ เขาสำรวจซูผิงตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเดินทางมา อาจารย์ของเขากำชับนักหนาว่าต้องให้เกียรติคุณซูผิง ชายวัยกลางคนไม่คิดเลยว่าเขาจะอายุน้อยขนาดนี้ “คุณตามหาผม?” ซูผิงถาม ชายวัยกลางคนได้สติ แม้จะแปลกใจแต่เขาก็ไม่คิดว่าซูผิงกำลังโกหก และอีกอย่าง... ซูผิงทำให้เขารู้สึกกดดันจริงๆ “คุณคือคุณซูผิงใช่ไหมครับ? อาจารย์ของผมคือ ฮั่นอวี้เซียง ท่านบอกให้ผมมาสอบถามเรื่องบางอย่างกับคุณครับ” ชายวัยกลางคนเอ่ยชื่ออาจารย์ของเขาด้วยความเคารพอย่างชัดเจน “ฮั่นอวี้เซียง?” แน่นอนว่าเขารู้ว่าคนคนนี้เป็นใคร รองอธิการบดีของสถาบันที่ดีที่สุดในเขตทวีปย่อย สถาบันวาเลียนท์ เขาเคยฝากฝังให้ฮั่นอวี้เซียงช่วยดูแลน้องสาวของเขา “เรื่องอะไรเหรอ?” ซูผิงขมวดคิ้ว “คุณฮั่นบอกว่าน้องสาวของคุณ ซูหลิงเยี่ย หายตัวไปในสถาบันครับ เลยอยากทราบว่าคุณพอจะทราบไหมว่าเธออยู่ที่ไหน คุณฮั่นบอกให้ผมมาที่นี่เพื่อดูว่าน้องสาวของคุณกลับมาที่บ้านหรือยัง” ชายวัยกลางคนตอบตามตรง