Chapter 1203 - Excited Kang Xiaobo

เผยแพร่เมื่อ 3 เม.ย. 2569 17:33

**บทที่ 1203: คังเสี่ยวโปผู้ตื่นเต้น** “นี่ผมหายดีแล้วจริงๆ เหรอ? หยวนหยวน เฒ่าอวี๋ ดูสิ ขาของผมหายดีแล้วจริงๆ ใช่ไหม?” คุณนายอวี๋ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เธอเดินไปเดินมาในห้องด้วยความระมัดระวัง เพราะกลัวว่าทั้งหมดนี้จะเป็นเพียงความฝัน “ป้าครับ ป้าหายดีแล้ว!” เอ้อก๋อเต๋อเป็นคนที่ดูจะมีความสุขที่สุดในกลุ่ม การที่หลินอี้รักษาขาของคุณนายอวี๋ได้ ทำให้เขารู้สึกภูมิใจและยืดอกได้อย่างเต็มภาคภูมิ “คุณป้าครับ ตอนนี้เดินเหินได้แล้ว เดี๋ยวไปเดินเรื่องออกจากโรงพยาบาลเพื่อกลับบ้านได้เลยนะครับ พอดีผมยังมีธุระอื่นต้องไปจัดการต่อ คงต้องขอตัวก่อน!” หลินอี้ยังคงนึกถึงการรักษาของพ่อถังอวิ๋นและเฟิน จึงวางแผนจะไปจัดการให้เรียบร้อย “แต่ว่า... คุณจะไปแล้วเหรอ คุณช่วยรักษาผมจนหาย ผมอยากจะขอบคุณจริงๆ คืนนี้ผมกับเฒ่าอวี๋จะทำกับข้าวเลี้ยงคุณนะ?” คุณนายอวี๋พอได้ยินว่าหลินอี้จะไปก็เริ่มลนลาน “ช่วงนี้ผมยุ่งจริงๆ ครับ ที่เอ้อก๋อเต๋อมาหาผมก็เพื่อมายาตัวนี้ ผมต้องรีบเอาไปใช้กับพ่อของแฟนผม การรักษาล่าช้าไม่ได้ครับ” หลินอี้อธิบายเหตุผลที่จำเป็นต้องไปให้คุณนายอวี๋ฟัง “อย่างนั้นเหรอ...” เมื่อได้ยินเหตุผลของคุณนายอวี๋เธอก็ไม่ได้รั้งเขาไว้อย่างที่คิด ในเมื่อหลินอี้ต้องรีบไปรักษาพ่อของแฟนเธอจะขวางได้อย่างไร? มันก็เหมือนกับตอนที่เอ้อก๋อเต๋อรีบไปตามหลินอี้มาช่วยเธอนั่นแหละ! แต่การที่รู้ว่าหลินอี้เลือกมาที่นี่ก่อน ทำให้คุณนายอวี๋ซึ้งใจเป็นอย่างมาก ดูท่าว่าหลินอี้จะดูแลเอ้อก๋อเต๋อเหมือนน้องชายแท้ๆ เลยทีเดียว! การที่อวี๋หยวนหยวนได้เจอผู้ชายที่ดีและมีพี่ชายแบบนี้ ถือเป็นโชคดีของเธอและเอ้อก๋อเต๋อจริงๆ! “ฮ่าๆ คุณป้าครับ ผมบอกแล้วไงว่ามีเอ้อก๋อเต๋ออยู่ทั้งคน พวกเราไม่ใช่คนอื่นคนไกล ผมเป็นเจ้านายของเอ้อก๋อเต๋อ และก็เป็นพี่ชายของอวี๋หยวนหยวนด้วย ไม่ต้องเกรงใจผมขนาดนั้นหรอกครับ ไว้มีโอกาสค่อยกินข้าวด้วยกัน!” หลินอี้หัวเราะ “ตกลงจ้ะ ในเมื่อคุณว่าอย่างนั้น ป้าก็จะไม่รั้งไว้ ถ้าวันไหนว่าง บอกป้านะ ป้าจะเตรียมของอร่อยๆ ไว้รอ!” คุณนายอวี๋รีบตอบ “หนูทำไก่ทอดกับเบอร์เกอร์เป็นนะคะ...” อวี๋หยวนหยวนยิ้มเสริม “พี่ชาย ถ้าว่างก็มาที่บ้านเรานะคะ เดี๋ยวหนูทำให้กินเอง!” อวี๋หยวนหยวนรู้สึกว่าการเรียกเขาว่า ‘พี่ชาย’ นั้นฟังดูสนิทใจดี “ได้เลย แต่ผมมีเด็กผู้หญิงอีกสองคนที่น่าจะอยากกินด้วยเหมือนกันนะ ไว้ว่างๆ ผมจะพาพวกเธอมาด้วย” หลินอี้ยิ้ม “เด็กผู้หญิงเหรอคะ?” อวี๋หยวนหยวนชะงักไป “เพื่อนของเจ้านายน่ะครับ คนหนึ่งเป็นเมียเก็บของเขาด้วย!” เอ้อก๋อเต๋อช่วยอธิบาย เขาเคยเจอฉู่เมิ่งเหยากับเฉินอวี่ซูมาก่อน ทั้งคู่สวยราวกับนางฟ้าเลยล่ะ “เมียเก็บ?” อวี๋หยวนหยวนงงหนักกว่าเดิม “เขาก็พูดไปเรื่อยแหละครับ จริงๆ เป็นแค่ยัยเด็กแสบที่ชอบทำตัววุ่นวาย ยัยนั่นชอบล้อเล่นบ่อยๆ แล้วเจ้านี่ดันไปเชื่อเข้าจริงๆ น่ะสิ” หลินอี้ยิ้มเจื่อนๆ “อ๋อ อย่างนี้เอง...” อวี๋หยวนหยวนพยักหน้าและไม่ซักไซ้อะไรต่อ สำหรับเธอแล้ว หลินอี้จะมีเมียเก็บหรือไม่ไม่ใช่เรื่องสำคัญ ตราบใดที่ความสัมพันธ์ของเธอกับเอ้อก๋อเต๋อยังดีอยู่ก็พอแล้ว ในที่สุดหลินอี้ก็ออกจากห้องพักไปท่ามกลางคำขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากอวี๋เหรินและสามีของเธอ คุณหมอที่เพิ่งเข้ามาตรวจก่อนหน้านี้เพิ่งเดินตรวจรอบวอร์ดเสร็จและกำลังจะกลับเข้าห้องทำงาน พอดีกับที่เขาเห็นคุณนายอวี๋เดินออกมาจากห้องเพื่อส่งหลินอี้ วินาทีนั้นคุณหมอรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ บ้าน่า! มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ขาของเธอหายได้ยังไง? นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว! ขาที่ถูกสิงโตกัดจนยับเยินขนาดนั้น ทำไมตอนนี้ถึงเดินปร๋อได้เลยล่ะ? หลินอี้คนนี้เขามีวิชาอะไรกันแน่? หลินอี้ออกจากห้องนั้นแล้วเดินไปที่ห้องของถังจวี้เฉิง แต่กลับพบว่าที่นั่นไม่มีใครอยู่นอกจากนางพยาบาลที่กำลังทำความสะอาด ห้องว่างเปล่าและแม้แต่กระเป๋าเดินทางของถังอวิ๋นก็หายไปด้วย “ขอโทษนะครับ คนไข้ห้องนี้ไปไหนแล้ว?” หลินอี้เคาะประตูถาม “พวกเขาย้ายออกไปแล้วค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?” พยาบาลถามกลับ “ย้ายไปแล้ว?” หลินอี้ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะโบกมือ “ไม่มีอะไรครับ...” “อวิ๋นอวิ๋น คุณอยู่ที่ไหนน่ะ?” หลินอี้โทรหาถังอวิ๋นทันที “ฉันกำลังเดินทางไปบ้านใหม่ค่ะ ทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้วเราเลยออกจากโรงพยาบาล เตรียมตัวย้ายเข้าบ้านใหม่กันเลย” “ย้ายบ้านเหรอ? ทำไมไม่บอกผมล่ะ?” หลินอี้ตำหนิถังอวิ๋นเล็กน้อย “ถ้าบอกผมเร็วกว่านี้ ผมจะได้ไปช่วยขนของไง!” “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฮ่าๆ” ถังอวิ๋นหัวเราะ “พอดีครอบครัวของเฟินก็ย้ายวันนี้เหมือนกัน คังเสี่ยวโปเลยไปยืมรถมาจากไหลจือปา พวกเราก็เลยตัดสินใจย้ายไปพร้อมกันเลย...” “อ้อ อย่างนี้นี่เอง” หลินอี้พยักหน้า รู้สึกดีใจที่พวกเขามีรถช่วย “อวิ๋นอวิ๋น ตอนนี้ผมรักษาขาของคุณอาถังได้แล้วนะ ผมมียาอยู่กับตัว เดี๋ยวผมไปหาที่บ้านใหม่เลยดีไหม?” “จริงเหรอคะ? คุณรักษาได้แล้วเหรอ?” ถังอวิ๋นดีใจสุดขีด “ตกลงค่ะ มาที่บ้านใหม่เลยนะ เดี๋ยวพวกเราก็ถึงแล้ว!” “โอเคครับ” หลินอี้หัวเราะแล้ววางสายไป หลังจากคุยกับถังอวิ๋นเสร็จ เขาก็ต่อสายหาคังเสี่ยวโปต่อ “ลูกพี่ อยู่ไหนครับเนี่ย? ทำไมยังไม่มาอีก?” คังเสี่ยวโปรับสายพลางถามด้วยความสงสัย “ยังไม่มางั้นเหรอ? แล้วทำไมแกไม่บอกผมล่ะว่าครอบครัวอวิ๋นอวิ๋นย้ายบ้านวันนี้?” หลินอี้ย้อนถาม “อ้าว? ลูกพี่ไม่รู้เหรอครับ?” คังเสี่ยวโปตกใจ “ถ้าแกไม่บอก แล้วผมจะรู้ได้ยังไงล่ะ?” หลินอี้ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดีกับลูกน้องคนนี้ “ผม... ผมนึกว่าถังอวิ๋นจะบอกลูกพี่แล้วซะอีก! ใครจะไปรู้ล่ะว่าเธอไม่ได้บอก?” คังเสี่ยวโปหัวเราะแห้งๆ “ลูกพี่ครับ ไม่ใช่ความผิดผมนะ...” “เอาเถอะ ช่างมันเถอะ ผมแค่จะโทรมาบอกว่าให้พาเฟินไปที่บ้านของอวิ๋นอวิ๋นด้วย ผมมียารักษาขาให้เธอแล้ว เดี๋ยวผมจะไปรักษาคุณอาถังพอดี จะได้รักษาเธอไปพร้อมกันเลย” หลินอี้แจ้งข่าว “จริงเหรอครับลูกพี่! ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริงๆ!” คังเสี่ยวโปรู้สึกตื้นตันใจมากที่ได้ยินแบบนั้น หลินอี้คอยนึกถึงอาการบาดเจ็บของเฟินอยู่เสมอจนเขาซึ้งใจจนพูดไม่ออก ถึงแม้ว่าคังเสี่ยวโปจะไม่สนใจว่าเฟินจะพิการหรือไม่ และเขาก็พร้อมจะรักเธอไปตลอดชีวิตแม้เธอจะเดินไม่ได้ แต่พอได้รับข่าวดีนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะกระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ เขาคว้าตัวเฟินที่ยืนอยู่ข้างๆ เข้ามากอดแน่นจนพูดอะไรไม่ออกเพราะความตื่นเต้น “ทะ... ทำอะไรของคุณน่ะ?” เฟินตกใจกับการกระทำกะทันหันของคังเสี่ยวโป พ่อแม่เธอก็ยังอยู่ตรงนี้ ทำไมเขาถึงกล้าทำอะไรแบบนี้ล่ะ? แม้ว่าพ่อแม่ของเธอจะยอมรับในความสัมพันธ์ของทั้งคู่แล้ว แต่การมาทำรุ่มร่ามต่อหน้าผู้ใหญ่มันก็ดูไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ “เฟิน ลูกพี่มียาให้คุณแล้วนะ! ขาของคุณจะหายดีในเร็วๆ นี้แล้ว คุณจะกลับมาเดินได้เหมือนคนปกติแล้ว!” คังเสี่ยวโปไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เขากอดเธอไว้แน่นพลางตะโกนออกมาด้วยความดีใจสุดขีด

React

พูดคุย