Chapter 499 - ถูกเหลือเกิน “งั้นก็หมายความว่า หมอเทวดาคังไม่ได้ขาย ‘โกลเด้น ครีเอชั่น’ รุ่นลิมิเต็ดแค่ปีละกล่องเดียวใช่ไหม?” หลินอี้ถาม “กล่องเดียวเหรอครับ? อย่างน้อยต้องมีปีละยี่สิบกล่อง แต่ขายได้ราคาสูงสุดแค่ห้าแสนหยวน ใครเสนอห้าแสนก่อนก็ได้ไปทันที ไม่ต้องเสียเวลามาประมูลให้ยุ่งยาก ทุกอย่างเน้นความเร็ว ใครมาก่อนก็ได้ไปครับ” อ้วนไลอธิบาย “ถ้าอย่างนั้น ผมจะอนุมานได้ไหมว่ากล่องหนึ่งขายได้ห้าแสน?” หลินอี้พยักหน้าแล้วถามต่อ “ก็ไม่เชิงครับ กล่องแรกๆ อาจถึงห้าแสนง่ายๆ แต่พอประมูลไปเรื่อยๆ คู่แข่งก็น้อยลง ราคาก็จะตกลงมาเหลือสี่แสน หรือสามแสนหยวนตามกลไกตลาดครับ” อ้วนไลอธิบายเพิ่ม “ห้าแสนก็ถือว่าใช้ได้ งั้นเราไปหาร้านขายยาแถวนี้กันเถอะ ผมต้องซื้อสมุนไพรหน่อย” หลินอี้พยักหน้า รู้สึกว่ากำไรไม่เลวเลย ถึงจะขายได้ไม่เยอะเท่า ‘ยาอายุวัฒนะและขับพิษ’ แต่มันก็ช่วยสร้างชื่อเสียงและภาพลักษณ์ให้บริษัทได้ดีมาก “เอ่อ...” อ้วนไลเริ่มจะชินกับความสามารถของหลินอี้แล้ว มีแค่หลินอี้นี่แหละที่ทำเรื่องเหลือเชื่ออย่างการปรุงยาเสร็จก่อนวันประมูลเพียงคืนเดียวได้ “ให้ผมสั่งบรรจุภัณฑ์สวยๆ แล้วให้คนส่งมาที่นี่เลยไหมครับ?” อ้วนไลถาม “ไม่ต้องหรอก แค่หาขวดมาใส่ให้ผมก็พอ เรื่องสรรพคุณของยาก็ปล่อยให้ผู้ประมูลตัดสินใจกันเองเถอะ” หลินอี้โบกมือ “จริงด้วยครับ ยาดีของมันย่อมขายได้ ไม่จำเป็นต้องห่อซะสวยหรู!” อ้วนไลพยักหน้าเห็นด้วย “ฮิฮิ ประหยัดเงินไปได้อีกก้อน!” “เฮ้อ” หลินอี้รู้สึกว่าอ้วนไลเกิดมาเพื่อทำธุรกิจจริงๆ การปล่อยให้เขาดูแลบริษัทก็ดูจะไม่ใช่ความคิดที่แย่เลย “จริงสิ ก่อนจะลืมไป ‘โกลเด้น ครีเอชั่น’ รุ่นปกติของหมอเทวดาคัง ขายกันที่ราคาเท่าไหร่?” หลินอี้ถาม “ปกติขายอยู่ที่ 299 หยวนครับ แต่ผมกำลังคิดว่าจะขายยาแก้บาดแผลของเราที่ 288 หยวน แต่ผมไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องราคาถ้าไม่รู้ต้นทุนของยาน่ะครับ จริงไหม?” อ้วนไลตอบ “อะไรนะ? เราจะขาย 288 หยวนเหรอ?” ดวงตาของหลินอี้เบิกกว้าง หมอเทวดาคังขายแค่โกลเด้น ครีเอชั่นรุ่นธรรมดาตั้งเกือบ 300 หยวน นี่มันเกินไปหน่อยไหม? คนทั่วไปจะไปหาเงินที่ไหนมาซื้อ? นี่มันโลภไปหรือเปล่า? หลินอี้มักจะหาวิธีปล้นเงินพวกเศรษฐีขี้อวดที่คิดว่าตัวเองใหญ่โตและชอบดูถูกคนอื่นเสมอ แต่ความคิดที่จะปล้นเงินจากประชาชนคนธรรมดานั้นไม่เคยอยู่ในหัวของเขาเลย “ถูกไปเหรอครับ?” อ้วนไลถามหลังจากเห็นสีหน้าตะลึงของหลินอี้ “บอสครับ หมอเทวดาคังเขายังขายตั้ง 299 เลย ถึงเราจะผลิตไม่ทัน แต่ผมว่าตั้งราคาให้สูงกว่าเขาก็คงไม่ใช่ความคิดที่ดีนะครับ! ใช่ครับ ผมรู้ว่ายาของเรามีประสิทธิภาพดีกว่าของเขาเห็นๆ!” เมื่อฟังอ้วนไลจบ หลินอี้ก็รู้ว่าเขาคงเข้าใจผิดไป “ผมว่าเราตั้งราคาสูงเกินไปต่างหาก ต้นทุนยานี้ไม่ถึงขั้นแพงเลยนะ แค่ไม่กี่หยวนเอง!” หลินอี้พูดพร้อมรอยยิ้ม “กะ...กี่หยวนนะครับ?” อ้วนไลสะดุดขาตัวเองจนเกือบหน้าทิ่มลงไปบนพื้นเย็นเยียบ “บอสครับ ผมขอโทษนะ เมื่อกี้ว่าไงนะครับ? แค่ไม่กี่หยวน? เป็นไปได้ยังไง? ถ้างั้นของหมอคังก็แค่ไม่กี่หยวนเหมือนกันสินะ?” อ้วนไลถามด้วยความประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด “ไม่รู้สิ ผมยังไม่เคยเห็นของเขาเลย” หลินอี้ส่ายหัว “ผมแนะนำว่าเราขายให้ถูกลงดีกว่า คนทั่วไปจะได้ซื้อไหว เพราะต้นทุนมันไม่ได้แพงอะไรขนาดนั้น!” “ได้ครับ งั้นเราจะเป็นบริษัทที่ใส่ใจและใจกว้าง!” อ้วนไลกัดฟันพูดด้วยความเสียดาย “งั้นก็ 199 หยวนแล้วกัน!” อ้วนไลเป็นพวกหวังผลกำไร แต่ในเมื่อหลินอี้พูดมาขนาดนี้ เขาก็ทำอะไรไม่ได้ใช่ไหมล่ะ? เขาจึงยอมถอยและยอมรับราคาที่ปรับลดลง เพราะขาย 288 หยวนอาจจะไม่ได้ทำให้ลูกค้าพอใจเต็มที่นัก 199 งั้นเหรอ? พูดตามตรง หลินอี้ยังรู้สึกว่ามันแพงไปนิด แต่เขาไม่มีความรู้เรื่องการบริหารธุรกิจหรือการตั้งราคาเท่าไหร่ เลยตัดสินใจยอมรับราคานี้หลังจากเห็นสีหน้าที่เจ็บปวดของอ้วนไล “ตกลง” อ้วนไลถอนหายใจอย่างโล่งอกหลังจากหลินอี้ตอบตกลง เขากลัวว่าหลินอี้จะไม่พอใจราคาแล้วลดลงไปเหลือ 99 หยวน ซึ่งนั่นจะทำให้พวกเขาเสียผลกำไรไปมหาศาล! เป็นความสูญเสียครั้งใหญ่แน่! “เดี๋ยวผมจะวางแผนสำหรับการประมูลครั้งหน้า แล้วประกาศราคาขายปลีกให้สาธารณชนทราบครับ” อ้วนไลพยักหน้าแล้วเสริม “บอสครับ แล้วยาแก้ปวดล่ะครับ คิดว่าจะตั้งราคาเท่าไหร่?” “ต้นทุนประมาณห้ายวนต่อการใช้หนึ่งครั้ง แน่นอนว่าถ้ายิ่งผลิตจำนวนมากต้นทุนก็จะยิ่งต่ำลง คุณคิดว่าควรตั้งเท่าไหร่ดี?” หลินอี้ถาม “เอาแบบนี้ ยาหนึ่งกล่องใช้ได้ห้าครั้ง ตั้งราคาไว้ที่ 199 หยวน บอสว่าโอเคไหมครับ?” อ้วนไลลองหยั่งเชิงบอสของเขา “งั้นเอาสักเก้าสิบเก้าหยวนแล้วกัน” หลินอี้พูดหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ได้ครับ เราจะทำตามที่บอสตัดสินใจ!” อันที่จริง อ้วนไลคาดการณ์ไว้แล้วว่าบอสจะต้องลดราคา เขาเลยตั้งราคาเผื่อสูงไว้ตั้งแต่แรก หลังจากกำหนดราคายาทั้งสองชนิด อ้วนไลก็รู้สึกโล่งใจและดีใจมาก เพราะหลินอี้ไม่ปิดบังเรื่องต้นทุนยาจากเขา นั่นหมายความว่าหลินอี้มองเขาเป็นหุ้นส่วนและยอมบอกความลับสำคัญเรื่องหนึ่งให้เขาได้รับรู้ หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสามคนก็เข้าไปในร้านขายยาขนาดค่อนข้างใหญ่ หลินอี้ไม่ได้หยิบใบสั่งยาออกมา แต่บอกพนักงานไปตรงๆ ว่าต้องการอะไรบ้าง แม้หลินอี้จะสร้างความเชื่อใจกับอ้วนไลไว้บ้างแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ไว้ใจอ้วนไลเต็มร้อย ดังนั้นเขาจึงแกล้งพูดชื่อสมุนไพรที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปบ้าง ปริมาณสมุนไพรก็กะเอาแบบสุ่มๆ มีส่วนประกอบหลักบางอย่างที่เขายังไม่ได้บอกไป แต่เขาก็เลือกที่จะไม่พูดถึง แถมยังขอสมุนไพรหายากบางตัวที่รู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าที่ร้านไม่มีขาย “ไม่เป็นไรครับบอส ในหยานจิงมีร้านขายยาเยอะแยะ ผมสามารถให้คนไปกว้านซื้อมาให้ได้ครับ” อ้วนไลพูดหลังจากพบว่าสมุนไพรบางตัวที่ร้านไม่มี “ไม่จำเป็นหรอก เดี๋ยวเราไปดูร้านอื่นเอา” หลินอี้ตอบพร้อมรอยยิ้ม หลังจากจัดยาเรียบร้อย อ้วนไลก็รีบพุ่งตัวไปจ่ายเงิน ซึ่งก็ไม่ได้มากมายอะไร แค่ไม่กี่ร้อยหยวนเท่านั้น เสวียหมินเป็นคนซื่อสัตย์ เขาไม่ได้สนใจจะจดจำว่าหลินอี้ซื้ออะไรไปบ้าง เว้นเสียแต่ว่าหลินอี้จะยื่นใบสั่งยาให้เขาดู ไม่อย่างนั้นเสวียหมินก็จะไม่ก้าวก่ายเรื่องของคนอื่นเด็ดขาด ไม่นานหลังจากทั้งสามคนเดินจากไป ชายหนุ่มที่ชื่อคุนก็ลังเลเล็กน้อยก่อนจะแอบย่องเข้าไปในร้านขายยาที่พวกเขาเพิ่งออกมา ถนนเส้นนั้นมีทางเข้าออกทางเดียว คุนจึงมั่นใจว่าเขาจะไม่คลาดสายตาจากเป้าหมาย เขาจึงเดินตรงเข้าไปในร้าน “สวัสดีครับ ช่วยบอกผมหน่อยได้ไหมว่าคนสามคนที่เพิ่งออกไปเมื่อกี้ซื้ออะไรจากร้านนี้ไปบ้าง?” คุนถามพนักงานในร้านอย่างสุภาพ ในยามดึกดื่นแบบนี้ไม่มีลูกค้าคนอื่น พนักงานจึงมีแค่คนเดียว คุนถือว่าโชคดีมากที่ไม่ต้องเสียเวลาถามหลายคน เพราะมีเป้าหมายเดียวที่ต้องจับตามอง