Chapter 480 - ญาติผู้น้อง จ้าวหลงชะงักไปในทันทีที่เห็นความรังเกียจปรากฏชัดขึ้นในดวงตาของซินหยาน เขาเข้าใจสถานการณ์ได้ในทันทีว่าเด็กสาวตรงหน้าคือหญิงสาวที่มีระดับ ไม่ใช่พวกผู้หญิงที่โหยหาเงินทองซึ่งจะกระโจนเข้าใส่ลูกหลานตระกูลร่ำรวยทันทีที่เห็น ทว่าสิ่งนี้กลับทำให้จ้าวหลงรู้สึกประทับใจ เขาชอบแบบนี้มากกว่า หากเขาต้องพาผู้หญิงหิวเงินกลับบ้าน เขาคงไม่พูดอะไร แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันคงน่ารำคาญใจไม่น้อย ท่าทีของซินหยานนั้นตรงสเปกเขาพอดี ความกระหายในดวงตาของจ้าวหลงจางหายไปอย่างรวดเร็ว ความมีสติกลับคืนมาแทนที่ความปรารถนา เขาเป็นคนที่มีความรับผิดชอบ และความมุ่งมั่นของเขานั้นเห็นได้ชัดจากการเพียรพยายามศึกษาเล่าเรียนมาตลอดหลายปี “สวัสดีครับ หวังซินหยาน ผมชื่อคังจ้าวหลง! หวังว่าเราจะเข้ากันได้นะ” จ้าวหลงยื่นมือออกไปอย่างมีน้ำใจ พร้อมกับน้ำเสียงที่กระตือรือร้น ซินหยานคงไม่รู้สึกรังเกียจเขาหากจ้าวหลงเข้ามาหาเธอด้วยท่าทีเช่นนี้ตั้งแต่แรก อย่างไรเสียเขาก็เป็นเพียงเครื่องสังเวยเพื่อผลประโยชน์ของตระกูล ไม่ต่างจากเธอ เธอคงไม่เกลียดเขาแม้ว่าจะไม่ถูกชะตาก็ตาม แต่ความกระหายที่ปรากฏในดวงตาคู่นั้นก็มากเกินพอที่จะแสดงให้เห็นถึงความต่ำตมที่เขาพยายามเก็บงำไว้ มันน่าขยะแขยงจนเธอเพียงแค่มองมือที่ยื่นมาตรงหน้าแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ขอโทษด้วยนะคะ แต่ทางบ้านขังฉันไว้หลายวัน เลยยังไม่มีโอกาสได้ล้างมือเลยค่ะ” “อะ...อะไรนะ?” จ้าวหลงชะงัก ใบหน้ามืดลงชั่วขณะก่อนจะกลับมาควบคุมอารมณ์ได้อีกครั้ง แม้จะโกรธจัดที่ซินหยานประกาศออกมาโต้งๆ ว่าเธอถูกทางบ้านบังคับให้แต่งงาน ซึ่งเป็นการดูหมิ่นเขาอย่างรุนแรง แต่เขาก็ไม่อยากเลิกรากับเธอในตอนนี้ แม้มันจะน่าอับอาย แต่ซินหยานคือผู้หญิงที่เขารู้สึกหลงใหล การพยายามจีบผู้หญิงแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร อีกอย่างการแต่งงานครั้งนี้คือสายสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูล ในฐานะผู้น้อยของตระกูล เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะแสดงความไม่พอใจต่อตระกูลเซียวต่อหน้าสาธารณะ “ดูเหมือนว่าซินหยานจะไม่เต็มใจแต่งเข้าตระกูลคังเท่าไหร่นะครับ?” หมอเทวดาคังกล่าวด้วยความโมโหหลังจากได้ยินสิ่งที่ซินหยานพูด ถึงจ้าวหลงจะไม่มีสิทธิ์โต้ตอบ แต่เขาไม่ใช่คนแบบนั้น ตระกูลคังอาจไม่ใช่ตระกูลระดับท็อป แต่การแต่งงานครั้งนี้จะเป็นประโยชน์ต่อทั้งสองฝ่าย ตระกูลเซียวเข้าใจดีว่าผู้อาวุโสเซียวได้จากไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงหลานสองคน หมอเทวดาคังจึงมีคุณสมบัติมากพอที่จะทำหน้าที่ผู้อาวุโสในสถานการณ์เช่นนี้ “เอ่อ...” เซียวจีเองก็เริ่มโกรธ เขาไม่คาดคิดว่าซินหยานจะกล้าหยามตระกูลคังต่อหน้าเช่นนี้ เขาเตรียมจะดุเธอเบาๆ แต่เมื่อเหลือบไปเห็นเซียวเปิ่นที่จ้องมองมา เขาก็กลืนคำพูดนั้นลงคอไป เซียวจีอาจจะเป็นพี่ชายคนโตของตระกูลเซียว แต่เซียวเปิ่นคือคนที่ฉลาดและมีไหวพริบ ในตอนนี้เซียวจีตระหนักได้แล้วว่าพี่น้องทั้งสองต้องร่วมมือกันเพื่อกอบกู้ธุรกิจของตระกูล นี่คือเหตุผลที่เขาเลิกยึดติดกับตำแหน่งพี่ชายและทำตามที่เซียวเปิ่นบอกทุกอย่าง “ท่านอาคังครับ เด็กคนนี้ยังเด็กอยู่ ความคิดความอ่านอาจจะไม่กว้างขวางนัก แน่นอนว่าการเจอกันครั้งแรกคงยังไม่เต็มใจเท่าไหร่!” เซียวเปิ่นหัวเราะ “พวกเขาเป็นคนหนุ่มสาว ปล่อยให้พวกเขาจัดการกันเองและตัดสินใจกันเองเถอะครับ เราทำหน้าที่แนะนำให้รู้จักกันแล้ว แต่เราคงก้าวก่ายไปมากกว่านี้ไม่ได้ ผมมั่นใจว่าหลังจากได้ศึกษาดูใจกันไปสักพัก พวกเขาจะก้าวไปอีกขั้นได้อย่างแน่นอนครับ!” คำพูดของเซียวเปิ่นนั้นราบรื่นและแตกต่างจากสิ่งที่เขาเคยกล่าวไว้ก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง แต่หมอเทวดาคังก็พอจะยอมรับได้ อย่างน้อยเขาก็เห็นว่าซินหยานต่อต้านการแต่งงานครั้งนี้อย่างชัดเจน หมายความว่าตระกูลเซียวได้พยายามอย่างเต็มที่แล้วกว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ หากเขาเรียกร้องอะไรไปตอนนี้ก็มีแต่จะทำให้สถานการณ์แย่ลง ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ สิ่งเดียวที่ทำได้คือเห็นด้วยกับเซียวเปิ่นและปล่อยให้คนหนุ่มสาวใช้เวลาร่วมกัน “ในเมื่อทั้งสองคนได้พบกันแล้ว ต่อไปการใช้เวลาร่วมกันก็น่าจะง่ายขึ้น! ผมได้ยินมาว่าซินหยานเรียนอยู่ที่ซงซานใช่ไหม? ช่วงวันหยุดจ้าวหลงอาจจะไปเยี่ยมเธอก็ได้” หมอเทวดาคังพยักหน้า “ซินหยาน เวลาผมไปเยี่ยม คุณจะไม่ปฏิเสธใช่ไหม?” จ้าวหลงถามพร้อมรอยยิ้ม “ฉันอยู่ชั้นม.6 ค่ะ ช่วงนี้งานยุ่งมากเลย อาจจะไม่มีเวลา...” ซินหยานกล่าวเบาๆ คำพูดของซินหยานอาจฟังดูเป็นการปฏิเสธ แต่ก็ไม่มีอะไรที่ไม่เหมาะสม มันทำให้จ้าวหลงหัวเสีย แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก “ยังมีเวลาทานข้าวบ้างใช่ไหมล่ะครับ? ผมแค่อยากเลี้ยงมื้อค่ำคุณ เพื่อที่เราจะได้ทำความรู้จักกันให้มากขึ้น” “ฉะ...ฉันจะดูอีกทีนะคะถ้ามีเวลา” ซินหยานขมวดคิ้ว เธอเองก็ทำอะไรไม่ได้มากนักหลังจากที่จ้าวหลงพูดแบบนั้น แถมสายตาที่พ่อของเธอมองมาอย่างคาดหวังก็ทำให้เธอกลุ้มใจไม่น้อย ซินหยานคิดว่าเธอยังอายุน้อย และคงสามารถหนีจากการแต่งงานนี้ได้ด้วยการถ่วงเวลาไปเรื่อยๆ โดยไม่ให้คำตอบ ใครจะไปรู้ว่าระหว่างที่ถ่วงเวลาไว้อาจมีอะไรเกิดขึ้นก็ได้ ความคิดนี้ทำให้เธอรู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าของหมอเทวดาคังอ่อนลงเมื่อเห็นว่าการต่อต้านของซินหยานลดระดับลง “กุ้ยเฟิงจองโต๊ะและห้องส่วนตัวที่ร้านอาหารไว้แล้ว เราไปทานมื้อค่ำด้วยกันไหม?” *** ถังหยินไม่รู้ว่าตัวเองผ่านวันแรกมาได้อย่างไร เธอเดินโซซัดโซเซกลับมาถึงบ้านและเห็นแม่ของเธอกำลังยิ้มกว้างขณะปรึกษากับพ่อเรื่องสถานที่ที่จะซื้อหน้าร้าน “กลับมาแล้วเหรอหยิน?” นางถังหันมาหาถังหยินด้วยความดีใจ โดยไม่ทันสังเกตเห็นอารมณ์ที่แปรปรวนของลูกสาว “พ่อกับแม่กำลังหาข้อมูลอยู่น่ะ เราจะซื้อร้านที่ใหญ่ขึ้น สักสองชั้นก็น่าจะดีนะ จะได้มีพื้นที่พอให้เราย้ายไปอยู่ได้ด้วย แถมราคาก็ไม่แพงเกินไป! ห้าแสนหยวนก็น่าจะเหลือเฟือเลยล่ะ” “ค่ะ...” ถังหยินตอบเบาๆ คำพูดที่เตรียมจะพูดก็ถูกกลืนลงคอไป เธออยากจะขอเงินห้าแสนคืนจากแม่ แต่สถานการณ์แบบนี้เธอคงทำเช่นนั้นไม่ได้ เธอเดินกลับเข้าห้องด้วยความทุกข์ใจ ปิดประตูลงทันที ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงแล้วปล่อยโฮออกมา ด้วยความเหนื่อยล้าและอัดอั้น เธอหลับไปทั้งๆ ที่ยังสะอื้นไห้ ถังหยินมักจะอ่านหนังสือและทบทวนบทเรียนในห้องหลังจากกลับมาบ้าน นางถังจึงไม่ได้คิดว่ามีอะไรผิดปกติ ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ถังหยินสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงดังจากด้านนอก เธอคลานลงจากเตียงด้วยความงัวเงีย คิดว่าจะล้างหน้าแล้วออกไปอ่านหนังสือต่อ แต่เมื่อเปิดประตูห้องออกก็พบกับหวังลู่เหว่ย ญาติผู้น้องของเธอและแฟนสาวชื่อตั้น ทั้งสองนั่งอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าลังเลใจ “หยิน? ตื่นแล้วเหรอ? แม่เห็นลูกหลับอยู่เลยไม่ได้เรียกน่ะ!” นางถังพูดด้วยความดีใจเมื่อเห็นเธอ “ลูกเรียนเหนื่อยมาตลอดทั้งวัน แม่เลยไม่อยากปลุก แต่มาก็ดีแล้ว! เหว่ยต้องการความช่วยเหลือจากลูกอีกแล้ว!” ถังหยินกะพริบตา “เกิดอะไรขึ้นกับเหว่ยอีกคะ?” “พี่ครับ พี่ต้องช่วยผมนะ!” เหว่ยอ้อนวอนด้วยใบหน้าสลด “พี่ต้องช่วยตั้น!” “อะไรนะ? คราวนี้ไปก่อเรื่องอะไรมาอีก?” ถังหยินอารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว พอได้ยินว่าเหว่ยทำเรื่องยุ่งอีก เธอก็ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ เหว่ยสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจของถังหยิน เขาไม่กล้าพูดอะไรต่อเพราะเขากลัวเธออยู่เป็นทุนเดิม นางถังเองก็สัมผัสได้เช่นกัน เธอถลึงตาใส่ถังหยิน