Chapter 501 - เหลืออยู่นิดหน่อย “นั่นคุณเฉิงเทียนไม่ใช่เหรอครับ? เป็นไงบ้างครับ? ทำไมถึงทำหน้าบึ้งตึงแบบนั้นล่ะ?” ชายที่เอ่ยทักคือ เซียวหวังป้า ลูกชายของเซียวจี้ เซียวหวังป้าทราบดีว่าตระกูลเซียวอยู่ในสภาวะย่ำแย่ เขาจึงพยายามทุกวิถีทางเพื่อสร้างความสัมพันธ์กับตระกูลอื่น เมื่อเห็นเฉิงเทียนเดินออกมาจากโถงประมูลด้วยท่าทางไม่พอใจ เขาจึงรีบพุ่งเข้าไปหาทันที เพราะนี่คือโอกาสทอง หวังป้ากับเฉิงเทียนถือว่าเป็นเพื่อนกันมาก่อนในสมัยก่อน ทั้งคู่ออกไปดื่มและจีบสาวตามบาร์ด้วยกัน เฉิงเทียนที่กำลังรู้สึกหงุดหงิดเมื่อเห็นหวังป้าเดินเข้ามา เขาก็ไม่ได้หันหนีเพราะยังเห็นว่าเป็นเพื่อนกัน แถมเขายังต้องการใครสักคนที่คอยรับฟังคำบ่น “อย่าพูดถึงเลย ฉันไปเจอไอ้สารเลวคนหนึ่งที่พยายามจะแย่งผู้หญิงของฉัน แต่ปู่ของฉันกลับไม่ยอมออกหน้าให้ แถมยังลากตัวฉันออกมาจากจุดที่กำลังจะมีเรื่องอีก ไม่เห็นเข้าใจเลยว่าไอ้หมอนั่นมันมีดีตรงไหน ถึงได้ทำแบบนั้น ปู่ของฉันถึงไม่ยอมช่วย! หมอเทวดากวนก็เป็นแค่อดีตพันธมิตรของเขาเท่านั้นแหละ!” “ใช่ครับ หมอเทวดากวนน่ะเหรอ... เหอะ! หมอเทวดาคังยังเก่งกว่าตั้งเยอะ!” เซียวหวังเต้า น้องชายของหวังป้าและลูกชายของเซียวเปิ่นกล่าวเสริม ตระกูลเซียวและตระกูลคังได้ตกลงเรื่องการแต่งงานกันไว้ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องเอาใจหมอเทวดาคังอย่างเห็นได้ชัด “นั่นสิ!” เฉิงเทียนรู้สึกว่าสองพี่น้องตระกูลเซียวพูดถูกจึงตัดสินใจว่าจะเลี้ยงเครื่องดื่มพวกเขา “พวกนายมีธุระอะไรหรือเปล่า? ถ้าว่างก็ไปดื่มกับฉันสิ!” เฉิงเทียนรู้สึกอึดอัดและอยากระบายความคับข้องใจออกมา ดวงตาของสองพี่น้องตระกูลเซียวเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น เดิมทีพวกเขาแค่ต้องการผูกมิตรกับเฉิงเทียนโดยหวังว่าจะได้ประโยชน์อะไรบ้าง แต่นี่เฉิงเทียนกลับเป็นฝ่ายชวนพวกเขาออกไปดื่มเสียเอง แน่นอนว่าพวกเขาต้องยินดีเข้าร่วมโดยไม่มีข้อโต้แย้ง แถมยังได้กินฟรีอีกด้วย! “ได้แน่นอนครับ! แต่ในฐานะที่คุณเป็นพี่ใหญ่ ให้พวกเราเป็นคนเลี้ยงดีกว่า พี่ใหญ่จะมาเสียเงินให้พวกเราทำไมกัน?” หวังป้ากล่าว “ในเมื่อพวกนายเรียกฉันว่าพี่ใหญ่แล้ว ฉันจะปล่อยให้พวกนายเลี้ยงได้อย่างไรกัน? พี่เลี้ยงน้องน่ะเป็นเรื่องธรรมดาจะตาย!” หลังจากได้ยินคำประจบสอพลอของสองพี่น้องตระกูลเซียว ความหงุดหงิดของเฉิงเทียนก็เบาบางลงไปบ้าง “ตกลงครับ แต่พี่ใหญ่รอก่อนนะครับ พอดีจ้าหลงลูกชายของหมอเทวดาคังกับคู่หมั้นของเขาที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของผมกำลังมาที่นี่พอดี เราไปดื่มด้วยกันเลยไหมครับ?” หวังป้ากล่าวพลางพยักหน้า “โอ้ จ้าหลงมาด้วยเหรอ?” เฉิงเทียนประหลาดใจเล็กน้อย “ฉันรู้จักเขาและเคยเจอกันแล้ว งั้นไปพร้อมกันเลยสิ!” หลังจากรออยู่ครู่หนึ่ง รถนิสสัน เควสท์ (Nissan Quest) ก็ขับเข้ามาอย่างช้าๆ รถคันนี้เป็นของตระกูลเซียว แม้ว่าพวกเขาจะตกอับแต่ก็ยังไม่ได้ขายรถคันนี้ทิ้ง รถประเภทนี้มีราคาแพงแต่ถ้าขายไปก็จะขาดทุนมหาศาล ดังนั้นการมีไว้เพื่อรักษาหน้าตาจึงเป็นทางเลือกที่ดีกว่า ตระกูลเซียวและหมอเทวดาคังต้องการให้ทั้งจ้าหลงและซินเยี่ยนเข้าร่วมการประมูลเพื่อสร้างความสนิทสนมกัน แต่ซินเยี่ยนปฏิเสธที่จะเข้าร่วมไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ทำให้จ้าหลงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรออยู่ในบ้านกับเธอ ตลอดช่วงบ่าย ซินเยี่ยนนั่งเงียบๆ บนโซฟา ฟังเครื่องเล่น MP3 พลางอ่านอีบุ๊กในโทรศัพท์ ไม่ว่าจ้าหลงจะพยายามชวนคุยอย่างไร เขาก็ได้รับเพียงคำตอบที่ดูไม่ใส่ใจอย่างคำว่า “อ้อ” เท่านั้น จ้าหลงทำได้เพียงเก็บความรู้สึกไม่พอใจไว้ เมื่อค่ำคืนมาถึงและการประมูลสิ้นสุดลง พ่อแม่ของซินเยี่ยนรบเร้าให้เธอไปร่วมทานมื้อค่ำด้วย เธอไม่สามารถปฏิเสธได้เนื่องจากพ่อแม่ได้ตอบรับคำเชิญไปก่อนที่จะถามความเห็นจากเธอ ทำให้เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจำใจไป พ่อแม่ของเธอบอกให้เธอแค่ไปร่วมงานให้จบๆ ไป ถ้าหากตกลงอะไรไม่ได้ หลังจากมื้อค่ำเธอก็สามารถกลับไปที่ซ่งซานและยกเลิกการหมั้นได้อยู่ดี เธอจึงจำใจติดตามจ้าหลงไปยังโถงประมูลอย่างเลี่ยงไม่ได้ “พี่เฉิงเทียนครับ มีรถมาหรือเปล่า?” หวังป้าถามเมื่อเห็นรถของครอบครัวเขาขับเข้ามา เฉิงเทียนมากับปู่ของเขา แต่เพราะโกรธที่ปู่ไม่ยอมออกหน้าให้ เขาจึงไม่ได้กลับไปพร้อมกับปู่และแยกตัวออกมาประชดแทน ดังนั้นกงเกาจึงไปสังสรรค์กับเพื่อนของเขาคนอื่น “ไปกันเถอะ ฉันจะขับตามพวกนายไป” เฉิงเทียนไม่ได้รู้สึกอับอายที่คนอื่นอาจจะคิดว่าเขาไม่มีรถ เพราะเขามาจากตระกูลอู ไม่มีใครกล้าคิดแบบนั้นหรอก “ตกลงครับ ดีเลย เชิญทางนี้ครับ!” หวังป้าให้เฉิงเทียนขึ้นรถไปก่อน จากนั้นก็ตามขึ้นไปพร้อมกับหวังเต้า “โอ้ สวัสดีครับพี่เฉิงเทียน! เราเคยเจอกันแล้วนะครับ!” จ้าหลงยิ้มพร้อมกับยื่นมือออกมา “นี่คือคู่หมั้นของผม หวังซินเยี่ยน! ซินเยี่ยน นี่คือพี่เฉิงเทียน ผู้นำรุ่นเยาว์ของตระกูลอูหมัดเหล็ก ไอดอลของเราเลยนะ!” “เฮ้ย พูดเกินไปแล้ว” เฉิงเทียนรู้สึกปลื้มกับคำยกยอของจ้าหลง “จ้าหลง นายพูดได้ดีมาก ไว้ดื่มกันเยอะๆ นะ!” “ไม่มีปัญหาครับ!” จ้าหลงตกลงอย่างยินดี การที่เขาเรียนเก่งไม่ได้หมายความว่าเขาจะเป็นคนหัวทึบ ตรงกันข้าม เขาเป็นคนเจ้าเล่ห์และมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว เขารู้ดีว่าตนเองควรทำอย่างไรเพื่อเอาใจเฉิงเทียน ในขณะเดียวกัน ซินเยี่ยนก็นั่งเงียบฟัง MP3 ของเธอต่อไปโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างเลยแม้แต่น้อย จ้าหลงจนปัญญาที่จะเปลี่ยนทัศนคติของซินเยี่ยน แต่เฉิงเทียนดูเหมือนจะไม่ถือสาอะไร เขาเริ่มหันไปคุยกับหวังป้าแทน *** หลินอี้เพิ่งจัดการบรรจุยาสมานแผลสูตรพิเศษรุ่นลิมิเต็ดลงในขวด “ระดับพรีเมียม” ครบทั้งยี่สิบขวดและนำไปส่งให้ที่ห้องของอ้วนไหล อ้วนไหลตกใจเล็กน้อย เขาไม่คาดคิดว่าเจ้านายของเขาจะทำเสร็จเร็วขนาดนี้ และเขายิ่งรู้สึกว่าตัดสินใจถูกแล้วที่เลือกติดตามหลินอี้ “เจ้านายครับ เราควรตั้งราคาขายไว้ที่เท่าไหร่ดีครับ?” “นายจัดการเรื่องราคาไปเถอะ” หลินอี้ไม่คิดจะยุ่งเรื่องการตั้งราคาประมูลเพราะในงานเต็มไปด้วยพวกเศรษฐีที่เอาแต่ใจตัวเอง การรีดไถเงินในกระเป๋าพวกเขาสักหน่อยก็คงไม่เป็นไร “รับทราบครับ!” อ้วนไหลรู้สึกว่าการตั้งราคาประมูลเริ่มต้นนั้นง่ายขึ้นมากเมื่อได้รับมอบอำนาจเต็มจากหลินอี้ “เอ่อ... เจ้านายครับ ผมขอประมูลยานี้สักขวดได้ไหมครับ?” อ้วนไหลถามหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “นายต้องใช้เหรอ?” หลินอี้มองอ้วนไหลด้วยความแปลกใจ ยานี้ไม่น่าจะดึงดูดความสนใจจากผู้ชายได้ ต่อให้ตัวหลินอี้เองจะมีแผลเป็นจากการต่อสู้ เขาก็ไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องลบแผลเป็นเหล่านั้นเลย “แหะๆ เมียผมน่ะครับ เธอเคยผ่าไส้ติ่งเมื่อหลายปีก่อนแล้วยังมีรอยแผลเป็นอยู่” อ้วนไหลกล่าวพร้อมหยุดพูดด้วยความเขินอาย “ทุกครั้งที่มีอะไรกัน ผมเห็นรอยแผลพวกนั้นแล้วมันรู้สึกแปลกๆ น่ะครับ อีกอย่างเมียผมเป็นผู้หญิง เธออยากสวยและอยากใส่ชุดเปิดเผยผิวช่วงหน้าร้อนบ้าง...” “พอๆ ฉันเข้าใจแล้ว” หลินอี้ขัดจังหวะอ้วนไหลแล้วกวาดแขนออกไป “ในห้องฉันยังเหลือนิดหน่อย ตอนแรกกะว่าจะทิ้งแล้ว แต่นายเอาไปได้เลยถ้าต้องการ!” “อะไรนะ? จะทิ้งเหรอครับ?” อ้วนไหลเกือบจะเป็นลม “เจ้านาย นั่นมันเงินทั้งนั้นเลยนะ จะทิ้งง่ายๆ แบบนั้นได้ยังไง! เหมือนเอาเงินไปโปรยทิ้งชัดๆ!” “ฉันทำเกินมาน่ะ และขวดมันก็หมดแล้ว วางทิ้งไว้บนเตียงมันก็เกะกะ ฉันต้องการที่นอนนะ นายก็รู้” หลินอี้ดูไม่ได้ใส่ใจกับมูลค่าของยาเลย เพราะสำหรับเขาแล้วมันก็เป็นแค่สมุนไพรราราคาถูกเท่านั้น “ผมมีที่เก็บครับ ผมไม่นอนก็ได้!” อ้วนไหลรีบพุ่งออกจากห้องไปที่ห้องของหลินอี้ทันที ถ้าเขาช้ากว่านี้ ของที่เหลืออยู่คงต้องถูกทิ้งไปอย่างน่าเสียดายจริงๆ!