**ตอนที่ 595 สงครามปะทุขึ้นอีกครั้ง** “หนูอยากกินปีกไก่ย่าง!” ความอยากกินของเฉินอวี่ซูพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันทีหลังจากที่ถังอวิ๋นพูดถึงมันก่อนหน้านี้ “ซูซู! ที่นี่ไม่มีปีกไก่ย่างหรอกนะ!” ฉู่เมิ่งเหยาปรามเพื่อนสนิทพลางมองไปทางไล่พั่งจื่อด้วยความเกรงใจ “ขอโทษที่ต้องรบกวนคุณด้วยนะคะ” เมิ่งเหยายังคงรักษาท่าทีสง่างามสมกับเป็นคุณหนูจากตระกูลใหญ่ “ทางนี้ก็เหมือนกันค่ะ พวกเราทานอะไรก็ได้ ไม่เกี่ยงเลย” ถังอวิ๋นตอบกลับอย่างสุภาพเช่นกัน “ตกลงครับ เดี๋ยวผมจะไปให้ภรรยาช่วยทำบะหมี่มาให้เดี๋ยวนี้เลย!” ไล่พั่งจื่อถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาแอบกลัวอยู่เหมือนกันว่าบรรดาคุณหนูพวกนี้จะกินยากกินเย็น เพียงไม่นาน บะหมี่ร้อน ๆ สี่ชามก็ถูกยกมาวางตรงหน้าสาว ๆ โดยฝีมือของภรรยาไล่พั่งจื่อ ทั้งฉู่เมิ่งเหยา, เฉินอวี่ซู, ถังอวิ๋น และซินเหวิน ต่างก็หิวโซราวกับเสือหิว พวกเธอพักรบชั่วคราวและเริ่มจัดการบะหมี่ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว เมิ่งเหยากับถังอวิ๋นยังพอรักษาท่าทีการกินที่ดูเรียบร้อย แต่ทางด้านอวี่ซูกับซินเหวินนั้นแทบจะไม่สนใจโลก พวกเธอซัดบะหมี่จนดูเลอะเทอะไปหมด ไล่พั่งจื่อต้องคอยรับรองลูกค้าอยู่เสมอ ทำให้เขาไม่ค่อยมีเวลากินข้าวนัก มักจะได้กินอะไรก่อนนอนเป็นประจำ ซึ่งบะหมี่ก็เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดเพราะทำง่าย ดังนั้นภรรยาของเขาจึงฝึกปรือฝีมือการทำบะหมี่จนเข้าขั้นปรมาจารย์ รสชาติดีกว่าบะหมี่ตามร้านอาหารเสียอีก หลังจากจัดการบะหมี่เสร็จ ไล่พั่งจื่อก็รีบเก็บชามออกไป ในขณะที่สาว ๆ เริ่มกลับมาจ้องหน้ากันเขม็ง แรงกดดันในอากาศดูจะรุนแรงกว่าเดิมเสียอีก... สงครามปะทุขึ้นอีกครั้งแล้ว เมิ่งเหยารู้สึกว่าข้างในห้องของหลินอี้ไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ เธอจึงยิ่งกังวลและเริ่มตัดพ้อ “ทำไมเธอไม่ห้ามหลินอี้ไม่ให้ไปแก้แค้นแทนเธอล่ะ? ถ้าเธอห้ามเขาไว้ เขาก็คงไม่ต้องบาดเจ็บแบบนี้ใช่ไหม?” “ฉันจะไปห้ามเขาได้ยังไง? ที่เขาไปแก้แค้นให้ฉัน ก็แปลว่าเขารักฉัน เป็นห่วงฉัน ฉันควรจะดีใจสิถึงจะถูก!” ถังอวิ๋นสวนกลับทันควัน “ไม่อย่างนั้น ทำไมเขาถึงไม่ยอมบาดเจ็บเพื่อเธอบ้างล่ะ?” “ใครบอกว่าไม่เคย? เขาเคยเอาตัวบังกระสุนให้ฉันมาแล้วนะ ใช่ไหมซูซู?” เมิ่งเหยาอ้างถึงเหตุการณ์ปล้นธนาคาร ทั้งที่ความจริงตอนนั้นเขาบังกระสุนให้กวนซินต่างหาก “อื้อ พี่ชายบอดี้การ์ดเคยโดดลงทะเลไปช่วยหนูด้วย แถมพวกเรายังร่วมมือกันสู้กับฉลามตั้งนานแน่ะ!” อวี่ซูรีบเสริมทัพทันที ไล่พั่งจื่อถอนหายใจยาวพลางลากภรรยาไปที่มุมห้องเพื่อสังเกตการณ์ เขาไม่กล้าแม้แต่จะหลับตาลง ใครจะไปรู้ว่าพวกเธอจะวางมวยกันตอนไหน? “เหล่าไล่ คนพวกนี้เป็นใครกันน่ะ?” ภรรยาของไล่พั่งจื่อมึนตึบมาตั้งแต่ต้น เธอไม่รู้ความสัมพันธ์หรือแม้แต่ชื่อของใครเลย รู้แค่ว่าผู้ชายที่บาดเจ็บคือหลินอี้ เจ้านายของสามีเธอ และยังเป็นหมอเทวดาที่ช่วยรักษาพ่อสามีจนหายขาด นอกจากนี้เขายังเป็นผู้ก่อตั้งบริษัทการยาหมอเทวดากวน เธอจึงรู้ว่าหลินอี้เป็นผู้ทรงอิทธิพลมาก และเธอก็เคารพเขามากพอ ๆ กับที่สามีของเธอเคารพ แต่ปัญหาคือตอนนี้มีผู้หญิงสี่คนอยู่ในบ้าน และสามคนในนั้นก็สวยหยดย้อยระดับนางฟ้า ที่สำคัญคือทั้งสามคนดูจะมีสายสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับหลินอี้ จนเธอเริ่มปวดหัวแทน “ผม... ผมว่าเรื่องนี้ต้องรอให้บอสเป็นคนจัดการเองแล้วล่ะ ส่วนตัวผมเองก็ยังไม่ค่อยแน่ใจความสัมพันธ์ของพวกเธอกับบอสเหมือนกัน...” ไล่พั่งจื่อยิ้มแห้ง ๆ “พวกเราดูอยู่ห่าง ๆ ก็พอ ตราบใดที่พวกเธอไม่ตบตีกันก็ถือว่าโอเคแล้ว” ........ หลังจากส่งโทรศัพท์คืนให้ไล่พั่งจื่อและสั่งห้ามไม่ให้บอกเรื่องอาการบาดเจ็บกับถังอวิ๋น หลินอี้ก็ล็อคประตูห้องและฟุบลงไปสลบบนเตียงทันทีในวินาทีต่อมา ในชั่วขณะนั้น จิตของหลินอี้ได้เข้าสู่ **ห้วงมิติหยก** นี่เป็นครั้งแรกที่หลินอี้ต้องปะทะกับยอดฝีมือที่แข็งแกร่งระดับลุงจู้ การบาดเจ็บจึงเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ โชคดีที่เขามีหยกติดตัวอยู่ ทำให้เขาสามารถฟื้นฟูร่างกายด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ ไม่อย่างนั้นเขาคงจบเห่ไปแล้ว “ฟู่ววว—” หลินอี้สัมผัสได้ถึงพลังงานโดยรอบที่พุ่งเข้าสู่ร่างกายอย่างรวดเร็ว อวัยวะภายในของเขาได้รับการเยียวยาและฟื้นฟูจนเขารู้สึกผ่อนคลายและระบายลมหายใจยาวออกมา ความรู้สึกนั้นมันสุดยอดมาก ราวกับความรู้สึกก่อนที่จะทะลวงข้ามขีดจำกัด จนเขาเผลอครางออกมาอย่างเสียไม่ได้... นี่เป็นครั้งแรกที่หลินอี้เข้าสู่ภาวะหลับลึกขนาดนี้ หลังจากที่เคยโดนเฟิงเสี่ยวเสี่ยวสูบพลังไปจนหมดครั้งหนึ่ง ในตอนนี้เขาตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง ไม่สามารถรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นด้านนอกได้เลย เมื่อเวลาผ่านไป อวัยวะที่เสียหายของหลินอี้ก็ได้รับการฟื้นฟูจนสมบูรณ์ภายในห้วงมิติหยก เขาคำรามออกมาเสียงดังก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยความกระปรี้กระเปร่า หลินอี้ลองขยับแขนทั้งสองข้างดู ไม่อยากจะเชื่อเลย! มันหายเป็นปกติแล้ว! เขารู้ดีว่าอาการบาดเจ็บครั้งนี้สาหัสแค่ไหน ต่อให้มีคนแก่ที่บ้านเกิดคอยปรุงยาให้ อย่างน้อยเขาก็คงลุกจากเตียงไม่ได้ไปอีกสามเดือนแน่ ๆ แต่ในห้วงมิติหยกนี้ เขากลับหายดีในเวลาเพียงชั่วครู่ มันคือปาฏิหาริย์ชัด ๆ “เจียวเหล่า ผมหายดีร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วใช่ไหม?” หลินอี้ถาม เพราะเขายังไม่เชื่อสายตาตัวเองว่ามันจะหายง่ายขนาดนี้ “อืม!” เจียวเหล่าพยักหน้า “ในห้วงมิติหยกมีเอฟเฟกต์รักษาด้วยเหรอครับ?” หลินอี้ถาม เดิมทีเขาคิดว่าการเข้าห้วงมิติหยกเป็นความสามารถของเขาเอง และไม่คิดว่ามันจะดึงเขาเข้ามาอัตโนมัติหลังจากที่เขาสลบไป “ไร้สาระ พลังของเจ้าเองยังรักษาคนอื่นได้ แล้วทำไมเจ้าถึงคิดว่าพลังของตัวเองจะรักษาตัวเองไม่ได้ล่ะ?” เจียวเหล่ากลอกตาใส่ “ช่วยถามอะไรที่มันเหนือกว่าระดับเด็กอนุบาลหน่อยได้ไหม?” “ตกลงครับ งั้นหมายความว่าพลังที่ผมดูดซับในโลกความจริง ก็สามารถรักษาอาการบาดเจ็บของผมได้ทีละนิดเหมือนกันใช่ไหม?” หลินอี้ถามต่อ “ตามหลักการก็ใช่” เจียวเหล่าตอบ “แต่นั่นก็ยังเป็นคำถามระดับอนุบาลอยู่ดี อีกอย่าง พลังงานในโลกของเจ้าน่ะมันเจือจางเกินไป ลำพังแค่จะประคองพลังเอาไว้ยังยากเลย เจ้าคงจะใช้พลังงานหมดเร็วกว่าที่จะรักษาตัวเองทัน สรุปคือถ้าบาดเจ็บขนาดนั้นในโลกภายนอก เจ้ายากที่จะรอด” “อ๋อ...” หลินอี้พยักหน้าเข้าใจ ถ้าลุงจู้ไม่มีโอสถวิเศษช่วยไว้ก็คงตายไปแล้วเหมือนกัน “อีกคำถามครับ ทำไมผมรู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม? ทั้งที่ระดับพลังยังเท่าเดิม แต่ผมสัมผัสได้ว่ามันมีพละกำลังมากขึ้น” “คำถามเยี่ยมมาก เจ้ามีพัฒนาการขึ้นแล้ว นี่คือคำถามระดับประถม” หลินอี้แอบเหงื่อตกกับคำวิจารณ์ “หากไม่ทำลายย่อมไม่เกิดการสร้างใหม่ กระดูกและอวัยวะของเจ้าเสียหายอย่างหนัก และพวกมันถูกซ่อมแซมสร้างขึ้นใหม่ภายในห้วงมิติหยกแห่งนี้ แน่นอนว่าด้วยพลังบริสุทธิ์ในห้วงมิติ ร่างกายใหม่ของเจ้าจึงแข็งแกร่งกว่าตอนที่ฝึกด้วยพลังงานเจือจางในโลกภายนอกหลายเท่า!” หลินอี้กระจ่างแจ้งทันที ดูเหมือนความบริสุทธิ์ของพลังงานจะเป็นปัจจัยสำคัญในการฟื้นฟู ห้วงมิติหยกนี้มันมีประโยชน์สุด ๆ ไปเลยจริง ๆ “อาการบาดเจ็บของผมหนักมาก แต่กลับหายได้ในเวลาอันสั้น สุดยอดจริง ๆ!” หลินอี้อุทาน “สั้นเหรอ? นี่มันผ่านไปเกือบสิบชั่วโมงแล้วนะ” เจียวเหล่าพูดเรียบ ๆ “อะไรนะ!? สิบชั่วโมง?” หลินอี้สะดุ้งโหยง เขาคิดว่าอย่างมากก็น่าจะแค่สองชั่วโมงเท่านั้น *ถังอวิ๋นต้องเป็นห่วงผมมากแน่ ๆ เลย* หลินอี้คิดในใจด้วยความกังวล