บทที่ 721 วิธีรักษาชีวิตเขาไว้ แม้ว่าคุณนายถังจะไม่ค่อยรู้เรื่องธนาคารบนมือถือเท่าไหร่นัก แต่เธอก็มักจะอ่านเจอข่าวในหนังสือพิมพ์บ่อยๆ ว่ามีข้อความหลอกลวงอยู่เสมอ พอเห็นตัวเลขสามล้านเธอถึงกับสะดุ้งและทำอะไรไม่ถูก "โอนเงินเสร็จแล้วเหรอ?" ถังหยุนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับทันที "ไม่ใช่การหลอกลวงหรอกค่ะ มันเป็นค่าชดเชยค่ารักษาพยาบาลที่หลินอี้เรียกจากบริษัทอสังหาริมทรัพย์ฉีปิงต่างหาก" "หือ? หลินอี้เป็นคนเรียกงั้นเหรอ? งั้นก็เป็นเรื่องจริงน่ะสิ?" คุณนายถังดีใจเป็นที่สุด "แม่จะไปธนาคารเพื่อเช็กเดี๋ยวนี้เลย! แม่ไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้มาก่อนในชีวิต!" คุณนายถังกังวลเรื่องการซื้อบ้านในวันพรุ่งนี้มาตลอด แต่ตอนนี้เมื่อมีเงินสามล้านอยู่ในมือ เธอก็มีเงินมากพอจะซื้อบ้านหลังไหนก็ได้ที่ต้องการ! หลินอี้นี่มีความสามารถจริงๆ ถึงขั้นหักขาเจ้าฉีปิงแล้วเรียกเงินสามล้านก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้เรียกค่าเสียหายจากเขาเสียอีก! "ค่ะ..." ถังหยุนไม่ได้พูดอะไรต่อแล้ววางสายไป ถังหยุนไม่ได้กลัวที่จะให้ฉู่เมิ่งเหยาเห็นว่าครอบครัวของเธอจน แต่เธอละอายใจที่จะให้พวกเขารู้ว่าแม่ของเธอเป็นคนโลภมากขนาดนี้ พวกเขาจะต้องหัวเราะเยาะเธออย่างแน่นอน หลังจากที่ถังหยุนวางสายได้ไม่นาน หลี่ฉือหัวก็โทรหาหลินอี้ "หลินอี้ ฉันโอนเงินตามที่คุณขอไปเข้าบัญชีคุณแล้ว เมื่อไหร่คุณจะช่วยรักษาพี่ชายฉัน?" หลี่ฉือหัวถามเข้าประเด็นทันที พวกเขาอยู่ในความสัมพันธ์ที่ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ จึงไม่มีความจำเป็นต้องทำตัวสุภาพต่อกัน "อ้อ ฉันจะบอกวิธีรักษาให้ แล้วนายไปจัดการเองก็แล้วกัน" หลินอี้ตอบอย่างไม่ใส่ใจ "หานายแพทย์ศัลยกรรมสักคน แล้วบอกให้เขาตัดเนื้อรอบๆ เข็มรัศมีประมาณสองเซนติเมตร ตัดเข็มออกไปพร้อมกับเนื้อส่วนนั้น แค่นี้เขาก็รอดแล้ว" "อะไรนะ?! ให้ตัดเนื้อทิ้งงั้นเหรอ?!" ตาของหลี่ฉือหัวเบิกกว้างด้วยความตกใจกับคำพูดของหลินอี้ "แกกำลังล้อฉันเล่นหรือไง?" "ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะหลอกนายเพื่อเงินแค่สามล้านหรอก" หลินอี้ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "เอานี่ไปบอกผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ของนายสิ เขาจะรู้เองว่าฉันพูดถูกหรือเปล่า ฉันไม่มีเวลามานั่งพูดพร่ำกับนายหรอกนะ นั่นเป็นวิธีเดียวที่จะรักษาชีวิตพี่ชายนายไว้ได้!" "ได้! ฉันจะเชื่อแก!" หลี่ฉือหัวสูดหายใจลึกเพื่อระงับความโกรธ หลินอี้ไม่สนใจเขาแล้ววางสายไป หลี่ฉือหัวรู้สึกหงุดหงิดเพราะเขาไม่ได้ถูกใครเมินแบบนี้มานานแล้ว แม้แต่คนของตระกูลจ้าวยังไม่เคยดูถูกเขาขนาดนี้เลย อย่างไรก็ตาม หลี่ฉือหัวก็ไม่อยากจะถือสาหลินอี้ เพราะเขาอยากจะฆ่าหลินอี้มานานแล้ว และเขาก็ต้องอดทนเก็บความโกรธเอาไว้ตราบเท่าที่หลินอี้ยังมีชีวิตอยู่! หลี่ฉือหัวไม่กล้าชักช้าจึงนำคำพูดของหลินอี้ไปบอกกับเหยาหวัง แต่ทว่าเขากลับคาดไม่ถึงว่าเหยาหวังจะตบหน้าผากตัวเองดังฉาดแล้วอุทานว่า "ทำไมฉันถึงคิดวิธีนี้ไม่ออกนะ! ถ้าเราไม่สามารถกำจัดพลังที่อยู่ข้างในตัวเขาได้ เราก็แค่ตัดส่วนนั้นทิ้งไปสิ ไม่ดีกว่าเหรอ? มันง่ายดายขนาดนี้แท้ๆ..." หลี่ฉือหัวเห็นปฏิกิริยาของเหยาหวังก็ชะงัก "คุณกำลังจะบอกว่าวิธีของหลินอี้ใช้ได้ผลเหรอ?" "ใช่ และนั่นเป็นวิธีเดียวที่จะช่วยชีวิตหลี่ตี้เล่ยได้ แต่มันต้องแลกด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส" เหยาหวังตอบ "เป็นไปได้ไหมว่าหลินอี้ซ่อนวิธีอื่นไว้และจงใจบอกวิธีที่โหดร้ายที่สุดกับเรา?" หลี่ฉือหัวตั้งคำถาม ในมุมมองของเขา หลินอี้ไม่มีทางทำอะไรที่เป็นผลดีต่อพวกเขา แม้จะยอมทำอะไรให้ เขาก็คงจะเลือกบอกวิธีที่ยากลำบากที่สุดเท่านั้น "คงไม่หรอก ถ้าคนเราใช้พลังบริสุทธิ์ทั้งหมดไปกับใครคนหนึ่ง มันต้องใช้ความพยายามมหาศาลกว่าจะฟื้นฟูมันกลับมาได้ ต่อให้หลินอี้ทำได้ เขาก็ไม่ยอมลดระดับความสามารถตัวเองเพื่อเงินแค่สามล้านหรอก" เหยาหวังสายหัว "ฉันเกรงว่าหลินอี้เองก็ยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ เขามีระดับพลังต่ำกว่าคุณเหลียงเพียงเล็กน้อย เขาไม่มีทางเอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงเพื่อช่วยหลี่ตี้เล่ยหรอก! อย่าว่าแต่สามล้านเลย ต่อให้สามพันล้านเขาก็ไม่ทำ!" หลี่ฉือหัวรู้สึกดีขึ้นมากหลังจากได้ยินคำอธิบายของเหยาหวัง ในเมื่อมีวิธีแก้ปัญหาแล้ว พวกเขาก็ควรจะรีบลงมือทำ... เฉินอวี่ซูระเบิดเสียงหัวเราะออกมาหลังจากได้ยินวิธีดังกล่าว เธอรู้สึกว่านี่มันต้องเป็นโชคชะตาแน่ๆ พี่ชายโล่และเธอต่างก็ร้ายกาจพอๆ กัน สามารถฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตา! ถ้าพวกเขาทำตามนี้ หลี่ตี้เล่ยคงได้เต็มไปด้วยบาดแผลแน่ ฉู่เมิ่งเหยาและถังหยุนเองก็รู้สึกว่านี่เป็นวิธีระบายความแค้นได้ดี ตราบใดที่ไม่ฆ่าเขาให้ตาย การสั่งสอนหลี่ตี้เล่ยแบบนี้ถือว่าสมเหตุสมผลแล้ว! หลินอี้จอดรถไว้หน้าตลาดกลางคืนและเห็นรถฮุนได คูเป้ และจีลี่ บีแอล ที่ได้รับการแต่งรถมาจอดอยู่สองสามคัน พวกเขาควรจะเป็นกลุ่มคนที่เขาเคยเจอเมื่อคราวก่อน ตอนนั้นเฟิงเสี่ยวเสี่ยวก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่ตอนนี้เธอหายไปแล้ว เขาไม่รู้ว่าทำไมเฟิงเสี่ยวเสี่ยวถึงไปที่เมืองเยี่ยนจิงแล้วไม่กลับมา หลินอี้เคยรู้สึกว่าเธอน่ารำคาญตอนที่เธออยู่ใกล้ๆ แต่ตอนนี้เขากลับคิดถึงเธอขึ้นมาเมื่อจู่ๆ ก็ขาดเพื่อนร่วมโต๊ะไป เขานึกขึ้นได้ว่าเคยตกลงว่าจะเลี้ยงข้าวเธอด้วย คนกลุ่มนั้นเห็นรถบีเทิลของหลินอี้แต่ไม่ได้ให้ความสนใจนัก พวกเขาไม่อยากแข่งรถกับเขาเพราะอีกฝ่ายไม่ได้ขับรถสปอร์ต เห็นได้ชัดว่าพวกเขาจำหลินอี้ไม่ได้แล้ว หลินอี้และถังหยุนเดินตามหลังคุณหนูและเฉินอวี่ซู ทั้งสี่คนเดินเข้าสู่ตลาดกลางคืน ฉู่เมิ่งเหยาและเฉินอวี่ซูไม่เคยซื้อของจากตลาดนัดมาก่อน ตอนที่มาที่นี่ก่อนหน้านี้ พวกเธอตรงดิ่งไปที่ถนนอาหารโดยไม่ได้แวะที่ไหนเลย แต่ตอนนี้พอได้หยุดเดิน พวกเธอก็พบว่าที่นี่เต็มไปด้วยความวุ่นวายและคึกคัก "เสื้อผ้าพวกนี้สวยจัง! ดีไซน์ใกล้เคียงกับสไตล์ใหม่ๆ จากฮ่องกงและไต้หวันเลย ในห้างไม่มีขายแบบนี้นะเนี่ย!" เฉินอวี่ซูมองเสื้อผ้าอย่างตื่นเต้น "มันของปลอมน่ะ คุณภาพห่างไกลจากของจริงมาก ราคาแค่หนึ่งในสิบหรือไม่ก็หนึ่งในร้อยของของแท้เท่านั้นเอง" ถังหยุนอธิบายด้วยความกลัวว่าเฉินอวี่ซูจะโดนหลอกเพราะดูท่าทางตื่นเต้นเกินเหตุ "อย่างนั้นเหรอ? พี่เหยาเหยา เราซื้อกันสักหน่อยไหม? ยังไงคนอื่นก็ดูไม่ออกหรอกว่ามันปลอม!" เฉินอวี่ซูเสนอ ถังหยุนถอนหายใจเงียบๆ สิ่งที่เฉินอวี่ซูพูดก็ถูก ต่อให้ฉู่เมิ่งเหยาและเฉินอวี่ซูสวมเสื้อผ้าแบรนด์เนมปลอมที่ซื้อด้วยเงินตัวเอง ก็ไม่มีใครเชื่อว่าเป็นของปลอม แต่ถึงแม้ตัวเธอเองจะใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนมของจริง คนส่วนใหญ่ก็คงคิดว่ามันเป็นของปลอมอยู่ดี "งั้นลองดูก็ได้..." ฉู่เมิ่งเหยาเองก็เริ่มสนใจเพราะมีหลายสไตล์ที่แปลกใหม่ ทั้งสี่คนมาถึงร้านริมทางร้านหนึ่งซึ่งดูเหมือนจะมีเสื้อผ้าคุณภาพใช้ได้ ถังหยุนเลือกกางเกงขาสั้นให้ตัวเอง ฉู่เมิ่งเหยาและเฉินอวี่ซูต่างเลือกกางเกงขาสั้นและเสื้อคนละตัว เมื่อสอบถามราคาทั้งหมดรวมกันอยู่ที่ 300 หยวน "ลดราคาหน่อยได้ไหมครับ?" หลินอี้ถามเจ้าของร้าน "280 หยวนถูกที่สุดแล้วครับ" เจ้าของร้านดูออกว่าฉู่เมิ่งเหยาและเฉินอวี่ซูเป็นคนมีฐานะ จึงไม่ได้ลดราคาลงมากนัก "เท่าไหร่นะ? 200 หยวน?" หลินอี้ทวนคำพูดของเจ้าของร้านแล้วเปลี่ยนน้ำเสียงก่อนจะพูดต่อว่า "200 หยวนมันแพงไป ลดให้เหลือ 150 หยวนเถอะ"