Chapter 99 - เพื่อน เมิ่งเหยาไม่ค่อยสบอารมณ์นักขณะมองดูหลินอี้รีบรุดไปยังที่เกิดเหตุ เขาไม่ใช่ตำรวจจราจรเสียหน่อย แล้วเขาวิ่งเข้าไปตรงนั้นทำไมกัน? “ไอ้หนุ่มโล่กำลังจะไป—หรือเราจะตามไปด้วยดีล่ะ?” หยู่ซู่คาดเดาว่าเรื่องที่จะทำให้หลินอี้ร้อนรนขนาดนั้นได้ต้องเป็นเรื่องน่าสนใจแน่ๆ เธอจึงดึงมือเมิ่งเหยาแล้วเดินตามทิศทางที่หลินอี้ไป “ฉันไม่ไป! เธออยากไปก็ไปคนเดียวเลย!!” แน่นอนว่าเมิ่งเหยารู้สึกหงุดหงิด เจ้าหมอนั่นเพิ่งทำให้เธอโมโหไปเมื่อครู่ แล้วตอนนี้ยังจะเอาตัวไปยุ่งเรื่องของชาวบ้านอีก! “โอ้... งั้นก็ได้ เราไปซื้อเสื้อผ้ากันเถอะ...” หยู่ซู่ยอมทำตามขณะมองไปทางหลินอี้ เธอไม่อยากพลาดเรื่องสนุกแต่ก็ถูกเมิ่งเหยาดึงตัวไปทางห้างสรรพสินค้า “เธอว่าไอ้หนุ่มโล่จะตามหาพวกเราเจอไหม?” “นั่นรถจอดอยู่ไม่ใช่หรือไง? ถ้าหลงทางก็ให้เขาไปรอที่นั่นสิ!” ความหงุดหงิดของเมิ่งเหยานั้นไม่ใช่ไม่มีเหตุผล เธอเห็นชัดเจนว่าหลินอี้พุ่งไปที่นั่นหลังจากเห็นหญิงสาวสวยตกที่นั่งลำบาก! และการได้เห็นเขารีบร้อนไปหาหญิงงามแบบนั้นมันไม่ใช่ความรู้สึกที่ดีเลย มันทำร้ายความภูมิใจของเมิ่งเหยาอย่างจัง หมอนั่นอาศัยอยู่ใต้หลังคาเดียวกันกับเธอแท้ๆ แต่กลับเอาแต่จ้องมองผู้หญิงคนอื่นตลอด นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? เธอไม่มีเสน่ห์ขนาดนั้นเลยหรือไง? วันก่อนก็ซ่งหลิงซาน แล้วคราวนี้ยังเป็นหญิงสาวแปลกหน้าที่ไหนก็ไม่รู้นี่อีก...... ใบหน้าของเมิ่งเหยามืดครึ้มลงยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นทั้งสองคนคุยกัน—ที่แท้ก็รู้จักกันนี่เอง ไม่แปลกใจเลยที่หลินอี้ถึงได้ตื่นเต้นขนาดนั้น!! หยู่ซู่เองก็ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเมิ่งเหยา ทำไมถึงได้เกรี้ยวกราดขนาดนี้! โธ่เอ๊ย เหยาเหยา มันไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้นไหม? หยู่ซู่กะพริบตาเมื่อมีความคิดซุกซนแวบเข้ามาในหัว—หรือว่าจะเป็นช่วงนั้นของเดือน...? นี่คือเหตุผลที่ทำให้เธออารมณ์แปรปรวนหรือเปล่านะ? เป็นไปได้ เป็นไปได้มากทีเดียว! คืนนี้ต้องเช็กดูหน่อยแล้ว... หึหึ ที่เกิดเหตุอุบัติเหตุมีผู้คนมุงดูอยู่เต็มไปหมด แต่การจะเข้าไปก็ไม่ใช่เรื่องยากนัก “ขอทางหน่อยครับ ขอทางหน่อย! ผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องกรุณาหลีกทางด้วยครับ!!” ผู้ชมบางคนกำลังจะตวาดใส่หลินอี้ที่เบียดเข้ามา แต่พอได้ยินคำพูดนั้นก็ปิดปากสนิทและยอมเปิดทางให้ทันที พวกเขาปฏิบัติกับเขาเหมือนเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจจราจรหรือบุคลากรทางการแพทย์ไปเสียแล้ว! ก็แหงล่ะ ใครที่ไหนจะพูดจาแบบนั้นกัน? หลินอี้แทรกตัวเข้าไปได้อย่างราบรื่นและเห็นหญิงวัยกลางคนกำลังตวาดใส่เด็กสาวคนหนึ่ง “จำไว้เลยนะแม่หนู! ถ้าพ่อฉันเป็นอะไรไป แกเตรียมติดคุกได้เลย!” “คุณป้าคะ ฉันอธิบายไปแล้วไง... ฉันไม่ได้ชนเขานะคะ...” หวังซินหยานพูดอย่างจนใจ “ตรงนี้เป็นย่านธุรกิจ รถฉันขับไม่ถึงสามสิบหลาด้วยซ้ำ! เขาจู่ๆ ก็ล้มลงมาหน้ารถฉันก่อนที่ฉันจะไปถึงตัวเขาอีก! ฉันเบรกทันและรถฉันก็ไม่ได้แตะตัวเขาเลย!” “หึ เขาไปล้มหน้ารถแก! ถ้าไม่ใช่แกแล้วจะเป็นใครที่ชนเขา? บอกไว้เลยนะ อย่าคิดว่าจะรอดไปง่ายๆ!” หญิงวัยกลางคนพูดอย่างเกรี้ยวกราดขณะถลึงตามองซินหยาน “รถพยาบาลยังไม่มาอีกเหรอ? กระทรวงสาธารณสุขของซ่งซานทำอะไรกันอยู่—คุณคะ โทรหาท่านนายกเทศมนตรีสิ—” “พอได้แล้ว! หยุดสักทีได้ไหม?” ชายวัยกลางคนพูดพร้อมถลึงตาใส่ “พ่อป่วยมานานแล้ว คุณจะโวยวายไปทำไม? เด็กคนนี้เห็นได้ชัดว่าไม่เกี่ยวอะไรด้วย ปล่อยเขาไปเถอะ!” “อะไรนะ? ทีนี้เด็กสาวสวยๆ สำคัญกว่าพ่อตัวเองแล้วใช่ไหม?” หญิงคนนั้นตวาดลั่นด้วยความโกรธเมื่อได้ยินเช่นนั้น “อ๋อ ฉันเข้าใจละ คุณคิดว่าคุณเป็นคนใหญ่คนโตแล้วใช่ไหม! อย่าลืมนะว่าคุณได้ดีมาถึงทุกวันนี้ก็เพราะพ่อฉันช่วยคุณเอาไว้!! กล้าขึ้นเสียงใส่ฉันเหรอ? เพื่ออีตัวเล็กนี่น่ะเหรอ?!” “พอได้แล้ว หุ่ยหรู! คุณนั่นแหละที่เป็นคนลืมเอามาให้พ่อ! อย่าพยายามโยนความผิดให้คนอื่นสิ!” ชายคนนั้นแค่นเสียงอย่างไม่พอใจภรรยาของเขาอย่างยิ่ง “ฉันแต่งงานกับคุณมาตั้งหลายปี นี่คือสิ่งที่คุณตอบแทนฉันงั้นเหรอ!! ได้!!” นัยน์ตาของหุ่ยหรูวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวขณะยื่นมือไปหมายจะข่วนหน้าซินหยาน “คุณชอบอีตัวนี้นักใช่ไหม! ฉันจะฝากรอยเล็บไว้บนหน้ามัน จะดูสิว่าคุณจะยังชอบมันลงอีกไหม!!” มือข้างหนึ่งพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือของหุ่ยหรูไว้ได้ทันท่วงที ทำให้เธอหยุดชะงัก “ใคร? ใครน่ะ?” หุ่ยหรูพูดด้วยความตกตะลึงขณะหันขวับไปมอง “ถ้ามันเกิดขึ้นจริงอย่างที่ว่า เธอจะรับผิดชอบเอง” หลินอี้กล่าวขณะมองหุ่ยหรูด้วยสายตาเย็นชา เขาสามารถบอกได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้มีอิทธิพลหนุนหลังอยู่บ้าง พวกที่มีอำนาจบางคนมักกระทำโดยไม่สนหัวใคร ซินหยานขับรถสปอร์ต และผู้หญิงคนนั้นก็น่าจะดูออกว่าเด็กสาวที่เธอกำลังรังแกไม่ใช่คนธรรมดาเหมือนกัน แต่นั่นก็หมายความว่าซินหยานน่าจะมีคนคอยหนุนหลังอยู่ไม่น้อย ถึงขั้นบ่นเรื่องกระทรวงสาธารณสุขและขู่ว่าจะโทรหานายกเทศมนตรี แม้ว่าอาจจะเป็นเพียงการข่มขู่เฉยๆ เพื่อให้รีดไถเงินชดเชยจากเด็กสาวขับรถสปอร์ตได้ง่ายขึ้นก็ตาม “แกเป็นใคร? คุณคะ ดูสิไอ้เด็กนี่ทำอะไรฉัน มันกำลังจะทำร้ายภรรยาคุณนะ! หลิวเทียนอี้ คุณจะทำอะไรบ้างไหม!” หุ่ยหรูเริ่มแผดเสียงอีกครั้ง “เอาล่ะ น้องชาย ปล่อยมือจากเธอเถอะ อย่าเอาตัวมายุ่งเรื่องนี้เลย มันผิดกฎหมายนะที่ทำร้ายร่างกายคนอื่น!” หลิวเทียนอี้ขมวดคิ้วขณะพูดกับหลินอี้ “คนที่กำลังทำร้ายคนอื่นน่ะคือภรรยาคุณต่างหาก ผมแค่หยุดเขาไว้” หลินอี้เย้ยหยันแต่ก็ยอมปล่อยแขนเธอแต่โดยดี เขามีภารกิจที่ต้องทำและไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวโดยไม่จำเป็น เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะต้องอยู่ที่ซ่งซานนานแค่ไหน ใบหน้าของเทียนอี้แดงก่ำเมื่อได้ยินคำพูดของหลินอี้ เขาหันไปถลึงตาใส่ภรรยาตัวเอง ผู้หญิงคนนี้... เขาไม่รู้จะทำอย่างไรกับเธอจริงๆ เขาแต่งงานกับเธอตอนที่ตระกูลหลิวอยู่ในช่วงตกต่ำที่สุด เป็นเพราะความช่วยเหลือจากตระกูลจางที่ทำให้ธุรกิจของเขาประคองตัวมาได้ แต่ภรรยาก็มักจะยกเรื่องนี้มาข่มเขาตลอด ต้องการทำอะไรตามใจและไม่สนใจศักดิ์ศรีความเป็นชายของเขาเลย! เขาอดทนเพราะเห็นแก่ว่าเธอเป็นภรรยา และยังให้กำเนิดลูกๆ ที่น่ารักแก่เขา ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปภรรยาก็ยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ ถึงขั้นระแวงว่าเขานอกใจ! ทะเลาะกันเรื่องเล็กน้อยก็อาละวาด! เธอเริ่มไม่อยู่ในควบคุมของเทียนอี้แล้ว และเธอมักจะขุดเรื่องเก่าๆ มาพูดทุกครั้งที่ทะเลาะกัน ทั้งเรื่องที่ตระกูลเธอช่วยเขาไว้ และถึงขั้นไปบอกพ่อว่าเทียนอี้มีคนอื่น! เทียนอี้ถึงขีดจำกัดจริงๆ “เธอเป็นอะไรไหม?” หลินอี้ถามพลางหันไปหาซินหยานหลังจากปล่อยแขนหุ่ยหรู หลินอี้แค่รีบเข้ามาเพราะอยากตอบแทนที่ซินหยานเคยช่วยเขาไว้บนรถไฟ เขาไม่ได้ต้องการให้เธอมาช่วยอะไรหรอก แต่ถือว่าน้ำใจของเธอนั้นมีค่า “ไม่เป็นไรค่ะ......” ซินหยานกล่าวพลางส่ายหน้า เธอตั้งใจจะโทรหาคนมาช่วยแล้ว แต่ก็เปลี่ยนใจ—ยังไงเสียเธอก็แอบหนีพ่อแม่มานะเอง