Chapter 757 หลังจากใช้เวลาที่จำเป็นอย่างยิ่งกับครอบครัว ก็ถึงเวลาที่ทุกคนต้องทานมื้อเที่ยง นั่นเป็นตอนที่ไลล่าและคุณปู่เข้ามาเยี่ยมผม ทันทีที่ประตูเปิดออก ผมก็ได้กลิ่นซุปแสนอร่อยที่วางอยู่บนถาด “สวัสดีจ้ะที่รัก” ไลล่าทักทายผม “ฉันรอคอยอย่างอดทนมาตลอดเพื่อที่จะได้มาพบเธอ และตอนนี้เมื่อถึงเวลาอาหารเที่ยง ฉันเลยคิดว่าจะฉวยโอกาสนี้เข้ามาหา” เธอมีสีหน้าโล่งใจมากที่เห็นผมตื่นขึ้นมา จนผมไม่กล้าพอที่จะบอกเธอว่าผมอาจจะทานอาหารที่นำมาให้ไม่ได้ “ขอบคุณครับไลล่า” ผมยิ้มให้เธอ “เฮ้ อย่าลืมฉันสิ ฉันก็เอาอะไรมาให้เธอเหมือนกัน” คุณปู่ยิ้มแล้วเดินเข้ามาในห้องตามหลังเธอมา “ฉันเอาโปรตีนสมูทตี้มาให้เธอ กริฟฟินบอกว่ามันน่าจะช่วยเธอได้มากเพราะร่างกายของเธอต้องการการบำรุงเยอะ” เขารู้สึกภูมิใจในตัวเองที่นำสิ่งที่หมอบอกว่าร่างกายของผมต้องการจริงๆ มาให้ ..... “ขอบคุณครับคุณปู่” ของขวัญของคุณปู่ดูจะเป็นสิ่งที่ผมพอจะทานได้จริงมากกว่า แม้ว่าใจจริงผมอยากจะทานทั้งสองอย่างเลยก็ตาม ร่างกายของผมต้องการอาหารจำนวนมากเพื่อชดเชยสิ่งที่สูญเสียไปในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา ไม่ต้องพูดถึงว่าเด็กๆ ในท้องยังคงเติบโตอย่างแข็งแรง ผมมีเวลาคิดทบทวนเรื่องนั้น คิดว่ากำหนดคลอดของผมคือเมื่อไหร่และผมมีแนวโน้มจะคลอดพวกเขาตอนไหน ผมเกลียดที่จะคิดถึงมัน และผมไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนั้นเลย แต่ดูเหมือนผมคงจะต้องคลอดลูกแฝดสามในช่วงเวลาใกล้เคียงกับวันเกิดของรีแกนและริก้าพอดี ผมไม่อยากทำแบบนั้นกับพวกเขาเลย ผมอยากให้พวกเขามีวันพิเศษเป็นของตัวเองและไม่ต้องกังวลเรื่องการแบ่งวันเกิดกัน หมายถึงนะ พวกเขาเป็นฝาแฝดกันก็ต้องแบ่งกันอยู่แล้ว แต่นี่ต้องมาแบ่งกับคนอื่นอีกมันดูใจร้ายเกินไป นั่นคือเหตุผลที่ผมจะทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้เพื่อให้วันคลอดใกล้เคียงกับกำหนดเดิมมากที่สุด “พวกเราคิดถึงเธอมากเลยนะที่รัก ฉันบรรยายไม่ถูกเลยล่ะ คุณปู่ของเธอเนี่ยแทบจะสติแตกตอนไม่มีเธอ” “เฮ้ อย่าไปบอกเขาสิไลล่า” คุณปู่ดูอับอายชัดเจนที่ถูกแฉแบบนั้น “ผะ...ผมก็แค่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับหลานสาวผม ผมเป็นห่วง คุณจะโทษผมได้ยังไง? หลังจากทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับครอบครัวผมในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ผมแค่ไม่อยากให้เรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นกับทรินิตี้อีก” ตอนนี้ผมกำลังจ้องคุณปู่อย่างใกล้ชิด ผมจ้องใบหน้าของเขาและสังเกตเขาระหว่างที่เขาพูด และผมสาบานได้เลยว่าเขาดูเด็กกว่าครั้งล่าสุดที่ผมเห็นเขาเสียอีก ผมไม่รู้ว่าเขาเด็กกว่าเมื่อคืนหรือเปล่านะ ยอมรับเลยว่าสายตาผมจับจ้องแต่ลูกๆ และสามี แต่ผมรู้ว่าเขาดูเด็กกว่าตอนที่ผมจากไป หรืออย่างน้อยสำหรับผมตอนนี้เขาดูเด็กลงไปมากจริงๆ นั่นทำให้ผมอดคิดเรื่องต่างๆ ไม่ได้ เมื่อไหร่ที่คนของผมจะหยุดการย้อนวัย? อีกไม่นานเขาจะดูเด็กเท่าผมไหม? แล้วมันจะหยุดลงเมื่อไหร่? คือมันต้องหยุดสิ พวกเขาไม่น่าจะกลายเป็นเบนจามิน บัตตัน (Benjamin Button) แบบนั้นหรอก “มีอะไรหรือเปล่า ทรินิตี้?” คุณปู่ถามผมขณะที่ผมกำลังจ้องเขาอยู่ “ผมแค่กำลังจำใบหน้าใหม่ของคุณปู่น่ะครับ ตอนนี้คุณปู่อายุเด็กลงจนหน้าเหมือนคุณพ่อมาก อีกหน่อยผมคงแยกสองคนไม่ออกแน่” “ฉันไม่คิดว่านั่นจะเป็นปัญหาหรอกนะ” คุณปู่ดึงปกเสื้อให้ตรงขึ้นและยืดตัวขึ้นนั่งตัวตรงบนเก้าอี้ “ฉันหล่อกว่าหมอนั่นตั้งเยอะ” ผมไม่แน่ใจว่าคุณปู่จะชอบเสียงหัวเราะของผมไหม ไม่ได้ตั้งใจจะบอกว่าเขาคิดผิด แต่วิธีที่เขาพูดมันตลกดี “คุณปู่เป็นคนหน้าตาดีจริงๆ ครับ แต่ผมชอบรีซมากกว่า” “ไม่เป็นไรหรอกทรินิตี้ หนุ่มหล่อคนนี้เป็นของฉัน” ไลล่าขยิบตาให้ผม ซึ่งนั่นทำให้ผมรู้สึกอับอายไปหมด ผมไม่จำเป็นต้องจินตนาการเรื่องคุณปู่กับแม่สามีของผมในเชิงนั้นเลยสักนิด “ได้โปรดหยุดเถอะ! อย่าทำลายภาพจำของผมเลย! อ๊าก!” มันไม่ถูกต้องเลย นั่นไม่ใช่ภาพที่ผมอยากเก็บไว้ในหัว และดูเหมือนปฏิกิริยาของผมจะดูตลกมาก บางทีอาจเป็นเพราะท่าทางของผมที่พยายามยกมือขึ้นกุมหัวขณะที่กำลังตะโกน ผมคงดูตลกมากกับแขนที่แทบจะขยับไม่ได้นั่น แต่นั่นก็ไม่ได้ลดทอนความจริงจังของสิ่งที่ผมเพิ่งเจอมาหรอกนะ “ฉันคิดว่าเราทำเด็กน้อยขวัญเสียเข้าให้แล้วล่ะ” ไลล่าหัวเราะ “เอาล่ะ ในเมื่อตอนนี้ทั้งจิตใจและร่างกายของแม่หนูคนนี้ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว ใครจะเป็นคนป้อนข้าวเธอดีล่ะ?” “ผะ...ผม...เอ่อ คือผมไม่ค่อยถนัดเรื่อง...” “ไม่ต้องกังวลไปเจ้าคนพูดจาตะกุกตะกัก เดี๋ยวฉันทำเอง” ไลล่ายังคงมีความแสบและฉลาดแกมโกงเหมือนเคย เธอแกล้งยั่วเขาเพื่อให้เขาพูดแบบนั้นแล้วค่อยย้อนกลับ มันตลกดีและดูเหมือนคุณปู่จะชินกับมันแล้ว “เอาล่ะ ทรินิตี้ ได้เวลาทานข้าวแล้ว” “ผมให้คุณทำแบบนั้นไม่ได้หรอกครับไลล่า ผมดื่มสมูทตี้เองได้” ผมพยายามแย้งเธอ แต่มันดูจะไม่ค่อยได้ผลเท่าไหร่ “อย่ามาปฏิเสธให้ยากเลย เก็บคำขอบคุณและคำปฏิเสธสุภาพๆ ของเธอไว้เถอะ เธอต้องทานซุปนี้ และฉันรู้ดีว่ามันอร่อย เธอจะต้องชอบแน่นอน เงียบซะแล้วทำตามที่แม่ไลล่าบอก” “ครับ แม่ไลล่า” ผมทวนชื่อที่เธอเรียกตัวเองหลังจากยอมตกลง “ดีมาก แล้วมันยากตรงไหนล่ะ?” เธอส่งสายตาจริงจังให้ผม “มาเถอะ ขยับตัวขึ้นมานั่งดีๆ หน่อย” หลังจากนั้น ไลล่าก็ช่วยให้ผมนั่งตัวตรงขึ้นแล้วค่อยๆ ป้อนซุปให้ผม ส่วนถาดที่วางอยู่ตรงหน้าก็มีสมูทตี้วางอยู่ ผมเพียงแค่โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยก็สามารถดื่มมันได้สบายๆ และโชคดีที่ผมยังโน้มตัวได้ ไลล่าพูดถูก ซุปนี้อร่อยจริงๆ แถมสมูทตี้ก็น่าทึ่งมาก ผมเกือบจะรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นและการบำรุงจากอาหารที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย มันช่างมหัศจรรย์เหลือเกิน “เอาล่ะ ทรินิตี้ ดีขึ้นไหมจ๊ะ?” ไลล่าถามเมื่อป้อนเสร็จ “ฉันพนันได้เลยว่ามันช่วยให้รู้สึกดีขึ้นใช่ไหมล่ะ?” “ใช่ครับ ขอบคุณครับไลล่า คุณพูดถูก ผมต้องการมันจริงๆ และรสชาติก็อร่อยมากด้วย” ผมยิ้มให้เธอและเห็นด้วยกับเธอ ผมกำลังบอกให้เธอรู้ว่าสิ่งที่เธอคิดมาตลอดนั้นถูกต้อง ผมมีความรู้สึกว่านั่นคือสิ่งที่เธอต้องการได้ยิน “แน่นอน แม่ย่อมรู้อยู่แล้วว่าอะไรดีที่สุด โดยเฉพาะเมื่อแม่ต้องคอยดูแลลูกสะใภ้ที่กำลังตั้งท้องแก่” เธอขยิบตาให้ผมเพื่อบอกว่าเกมนี้น่าสนุกและเธอกำลังสนุกกับมัน เราหยอกล้อกันแบบนั้นอีกพักใหญ่จนกระทั่งเริ่มเข้าสู่บทสนทนาที่จริงจังขึ้น พวกเขาเคยได้ยินเรื่องราวที่เกิดขึ้นตอนผมหายตัวไปบ้างแล้ว แต่พวกเขาต้องการฟังจากปากผมเอง ผมคิดว่าทุกคนต้องการความชัดเจนจากผมเพื่อให้มั่นใจว่าเรื่องราวจะไม่ถูกบิดเบือนไป และการที่มันไม่ได้ถูกบิดเบือนนั่นแหละที่ทำให้ทุกคนรู้สึกหวาดหวั่น เมื่อทุกคนรู้เรื่องการถูกโจมตีหลายครั้งจากวิญญาณอื่นๆ ในปรโลก และยังไม่นับรวมถึงเฮลฮาวด์ งูแห่งขุมนรก และไฮดราสามหัว ทุกคนต่างตกตะลึงและทึ่งไปตามกัน พวกเขาทุกคนรู้อยู่แล้วว่าผมมีพลัง แต่เหมือนกับผมที่มักจะลืมความจริงข้อนั้นไปในช่วงเวลาที่สงบสุข เราทุกคนต่างชะล่าใจและลืมว่าเราสามารถทำอะไรได้บ้าง จนกระทั่งมีบางอย่างมาบีบบังคับให้เราต้องแสดงความยิ่งใหญ่อีกครั้ง บางครั้งผมก็หวังว่าตัวเองเป็นแค่มนุษย์ธรรมดา ผมหวังว่าตัวเองจะไม่ต้องมากังวลกับเรื่อง 'เหนือธรรมชาติ' ทั้งหลายในโลกนี้ ผมไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับมังกร สัตว์ประหลาด ญาติพี่น้องใจร้ายที่จ้องแต่จะทำลายผมหรือโลกใบนี้ ผมเจอเรื่องพวกนั้นมามากพอที่จะอยู่ไปได้ทั้งชีวิตแล้ว อย่างไรก็ตาม นั่นไม่ได้หมายความว่าผมพร้อมจะยอมแพ้ต่อชีวิต ผมยังไม่เลิกใช้ชีวิต ยังห่างไกลจากจุดนั้นมาก ผมยังมีเหตุผลให้มีชีวิตอยู่เยอะมากในตอนนี้ และเมื่อเรามาถึงบทสนทนานั้น ไลล่าก็ไม่สามารถหยุดเพ้อฝันถึงการที่จะได้มีหลานเพิ่มอีกสามคนได้เลย เธอรักเด็กมากจนอยากมีหลานเพิ่มจากพวกเราทุกคน “คุณรู้ไหมไลล่า คุณก็ยังมีเพิ่มได้นะ” ผมพยายามสนับสนุนเธอ แม้ว่าความคิดนั้นจะทำให้หัวผมแทบระเบิด “คุณยังดูสาวอยู่ แถมตอนนี้ก็เป็นอมตะแล้ว คุณมีลูกเพิ่มได้อีกนะ ให้รีซมีน้องชายหรือน้องสาวสักคนสิ เขาต้องชอบแน่ๆ” ผมต้องกลั้นขำไว้ รีซคงต้องทำหน้าแหยยแน่ถ้าได้ยินแบบนั้น “ฉันไม่คิดอย่างนั้นหรอกทรินิตี้ ฉันไม่อยากไปยุ่งกับสมดุลของทุกอย่าง” ขณะที่เธอพูดคำเหล่านั้น ผมเห็นแววตาโหยหาบางอย่างในดวงตาของคุณปู่ ผมคิดว่าเขาเองก็อยากมีลูกกับไลล่าเพิ่มเหมือนกัน ผมคงต้องค่อยๆ สนับสนุนพวกเขาต่อไป บางทีวันหนึ่ง ไลล่าอาจจะเห็นว่าพวกเขาสามารถใช้ชีวิตเหมือนคู่รักปกติทั่วไปได้ ไม่ใช่ทำตัวเหมือนคนแก่ พวกเขาไม่ได้แก่แล้ว ไม่ใช่อีกต่อไป