Chapter 800

เผยแพร่เมื่อ 14 มี.ค. 2569 02:58

Chapter 800: บทที่ 217- ทรินิตี้ – การมาเยือน ส่วนที่ 4 (เล่ม 4) ~~ ทรินิตี้ ~~ ฉันรู้ดีว่าสายธารของผู้มาเยือนที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสายนี้จะไม่มีวันจบลงง่ายๆ ตลอดทั้งวันนี้และตลอดทั้งสัปดาห์ที่ฉันต้องอยู่ที่โรงพยาบาล ฉันคงยุ่งเหยิงไปหมด และก็เป็นไปตามคาด ไม่ถึงยี่สิบนาทีหลังจากที่พวกผู้ชายกลับออกไป ก็มีคนอื่นบุกเข้ามาในห้องอีก จูนิเปอร์ไม่ใช่คนที่ชอบรอหรือมีนิสัยถ่อมตัว เธอเป็นคนเล่นใหญ่และแสดงออกถึงความเป็นตัวตนของเธออย่างชัดเจนเสมอ นั่นคือสิ่งที่เธอเป็น เธอเป็นคนเปิดเผยและมีความรักมากมายที่จะมอบให้กับผู้อื่น และบังเอิญเหลือเกินที่เธอชอบมอบความรักเหล่านั้นให้กับฉันเสียเยอะ “ทรินิตี้ เฟธ เกรย์! ทำไมเธอถึงไม่โทรหาฉันตั้งแต่นาทีที่เธอเริ่มเจ็บท้องคลอดห๊ะ? แล้วทำไมฉันต้องมารู้เรื่องจากข้อความกลุ่มเฮงซวยของแคนดี้แพนส์เมื่อเช้านี้ด้วย?” ใช่แล้ว เธอมักจะมีอารมณ์ฉุนเฉียวอยู่บ่อยครั้ง และเธอก็ไม่ชอบการถูกกันออกไป เธอเป็นคนเข้าสังคมเกินกว่าจะยอมพลาดเรื่องอะไรก็ตาม “ฉันขอโทษนะจูนิเปอร์ ฉันถูกพาตัวเข้าห้องผ่าตัดและต้องเตรียมตัวด่วน เลยไม่มีเวลาโทรหาใครเลย และหลังจากผ่าตัดเสร็จ พวกเราทุกคนก็ยุ่งอยู่กับการพักฟื้น แถมมันก็ดึกมากแล้วด้วย ฉันไม่อยากปลุกใคร และเอาเข้าจริง ฉันแค่อยากนอนพักบ้างน่ะ” ฉันอธิบายเหตุผลที่ไม่ได้ติดต่อหาใครทันทีที่รู้ว่าลูกๆ กำลังจะลืมตาดูโลก ..... “เอาล่ะ โอเค ฉันจะยอมรับคำอธิบายนั้นก็แล้วกัน อย่างน้อยก็ตอนนี้” เธอมองไปที่รีซชั่วครู่ ราวกับจะบอกว่าเขาน่าจะเป็นคนโทรมาบอกเธอว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เธอก็ไม่ได้พูดออกมา เพียงแค่คิดในใจพลางมองเขาอย่างขุ่นเคือง “อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นนะ เจ้าจอมเห่า! ฉันโดนพยาบาลที่อารมณ์บูดที่สุดในโลกไล่ออกจากห้องเพื่อให้เตรียมตัวเข้าไปอยู่ในห้องผ่าตัดกับทรินิตี้ แล้วหลังจากที่ลูกๆ เกิดมา ฉันก็สนใจแต่การดูแลภรรยาของฉันมากกว่า เธอได้รับแจ้งข่าวพร้อมกับคนอื่นๆ นั่นแหละ แม้แต่ครอบครัวของเราก็ยังไม่รู้ก่อนใครทั้งนั้น เพราะงั้นเลิกทำหน้าแบบนั้นก่อนที่เข็มของเธอจะร่วงหมดตัวเถอะน่า” เขาปกป้องตัวเองโดยที่จูนิเปอร์ยังทันได้เอ่ยปากต่อว่าอะไรฉันคิดว่าทั้งสองคนคงสนิทกันมากขึ้นตอนที่ฉันหลับ พวกเขามีฉายาใหม่เรียกกันและกันด้วยซ้ำ “จอมเห่า?” จูนิเปอร์เลิกคิ้วมองเขาอย่างสงสัย “มันมีความหมายสองแง่น่ะ เธอเป็นหมาป่าเลยต้องเห่า แต่เธอก็เป็นต้นไม้ หรือมีชื่อตั้งตามต้นไม้ด้วย เพราะฉะนั้นในเมื่อเธอเป็นต้นไม้ เธอก็เลยมีเปลือกไม้ (Bark) แล้วนั่นก็เป็นเหตุผลที่ฉันบอกให้เธอหยุดก่อนที่เข็มของเธอจะร่วงไงล่ะ” เขามองสลับระหว่างฉันกับจูนิเปอร์ราวกับกำลังรอการยืนยันถึงฉายาอันชาญฉลาดของเขา ฉันไม่ชอบเห็นเขาทำท่าเหมือนรู้สึกว่าตัวเองยังไม่ดีพอในระดับเดียวกับที่คนอื่นพยายามจะยกยอเขา “ตลกดีนะรีซ มันเหมาะกับเธอดีออก อย่างน้อยก็เวลาที่เธออารมณ์บูดน่ะนะ แต่ถ้าเวลาที่เธอไม่ได้อารมณ์บูด เธอคงต้องมีฉายาใหม่เอาไว้บ้าง อะไรที่ดูน่ารักและดีกว่านี้” ฉันพยายามประนีประนอมทั้งสองคนเพราะทั้งคู่ต่างก็มีความหมายต่อฉันมาก “ฉันไม่เคยอารมณ์บูดซะหน่อย ฉันเป็นเหมือนแสงอาทิตย์ที่สดใสเสมอ ฉันมีความสุขเปล่งประกายและส่งผลดีต่อทุกคนรอบข้าง” จูนิเปอร์แกล้งทำเป็นไม่รู้ว่ารีซกับฉันกำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่ แต่รีซก็ทิ้งท้ายด้วยความเห็นเล็กๆ อีกประโยคในขณะที่เธอกำลังพยายามคิดบวก “บอกว่าเธอเป็นคนคิดบวกและมีความสุขมากกว่าล่ะสิ ไม่งั้นคงแย่แน่ๆ และฉันก็ไม่อยากรู้หรอกนะว่า ‘ไม่งั้น’ ที่ว่ามันหมายความว่าอะไรจริงๆ” ฉันเห็นเขาแกล้งทำท่าตัวสั่นเหมือนหวาดกลัว มันตลกมากจริงๆ การได้เห็นทั้งสองคนเข้ากันได้ดีแบบนี้ทำให้ฉันมีความสุขเสมอ “เออๆ แค่ทำตัวเป็นเด็กดีไป แล้วแกก็ไม่มีวันได้รู้หรอก เข้าใจไหม เจ้าแก้มเนยถั่ว” “คราวนี้แกพูดไม่รู้เรื่องแล้วนะ ฉันรู้ว่าเธอชอบล้อเรื่องที่ฉันเป็น ‘แคนดี้’ (ลูกกวาด) แต่เนยถั่วมันเกี่ยวอะไรกับแก้มของฉัน” รีซถูใบหน้าที่เต็มไปด้วยเคราสากๆ ขณะพูดและแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องว่าเธอกำลังพูดถึงอะไร “ผิดแก้มแล้ว เจ้ารีซพีซ (Reese’s Pieces) ฉันหมายถึงแก้มที่ก้นของแกต่างหากล่ะ” ทั้งคู่หัวเราะออกมาในขณะที่ฉันพยายามกลั้นหัวเราะสุดชีวิต ฉันคงหลุดขำไปแล้วถ้าไม่ใช่เพราะว่าเจ้าตัวเล็กเริ่มร้องไห้เพราะเสียงดังรอบตัวพวกเขานั่นแหละ “อุ๊ยตาย พ่อกับน้าจูนิเปอร์เสียงดังเกินไปแล้วนะ” ฉันตำหนิพวกเขาเบาๆ อย่างอารมณ์ดีก่อนจะลุกจากเตียงแล้วเดินไปที่เปลเด็กใบแรกที่มีแซคคารี่นอนอยู่ การเดินสะดวกขึ้นมากหลังจากถอดสายสวนออกแล้ว และฉันสามารถเคลื่อนไหวได้โดยอาศัยเพียงแค่เสาน้ำเกลือเท่านั้น อีกไม่นานสายน้ำเกลือก็จะถูกถอดออกเช่นกัน “มาหาแม่มาคนเก่ง รีซ ช่วยพาแซนเดอร์มาให้ฉันหน่อย แล้วก็ดูแลคนอื่นๆ ด้วยนะ” ฉันเดินไปนั่งบนเก้าอี้โยกในห้องที่เตรียมไว้ให้พวกเรา ฉันกำลังจะปลอบให้เด็กๆ สงบลงก่อนจะป้อนนม พวกเขาต้องการมื้อต่อไปพอดี “ฉันช่วยเอง ทำไมเธอถึงคิดว่าฉันมาที่นี่ล่ะ?” จูนิเปอร์เดินเข้าไปอุ้มเซเลย์ขึ้นมาจากเปล “แล้วฉันจะเริ่มจากเจ้าตัวเซอร์ไพรส์นี่แหละ คนนี้แหละที่แย่งความสนใจจากทุกคนไปตอนนี้ ฉันมั่นใจเลย” “จริงอย่างที่ว่าเลย” ฉันยิ้มให้เธอในขณะที่รีซส่งตัวแซนเดอร์มาให้ฉัน แล้วฉันก็เริ่มกล่อมเด็กทั้งสองคนในอ้อมแขน “เฮ้ น้าจูนิเปอร์ ทำไมไม่ช่วยอุ้มเซย์เดนด้วยล่ะ เดี๋ยวฉันเตรียมขวดนมให้เอง” รีซอุ้มเจ้าตัวน้อยคนที่สี่ไว้ในอ้อมแขนขณะเดินเข้ามาใกล้เก้าอี้อาร์มแชร์ที่จูนิเปอร์ยึดไปจากเขา “ได้สิ ไม่มีปัญหา ฉันมาที่นี่เพื่อมาหาเด็กๆ เหล่านี้และมอบความรักกับความสนใจที่พวกเขาต้องการอยู่แล้ว” เธอรับตัวเด็กไปทันทีในขณะที่รีซลงมือจัดการเรื่องขวดนม “เชื่อไหมทรินิตี้? มันซึมลึกถึงใจหรือยังว่าเธอมีลูกใหม่ถึงสี่คน? มันเข้าใจหรือยังว่าเจ้าตัวเล็กน่ารักพวกนี้เป็นของเธอทั้งหมดน่ะ?” ฉันรู้ว่าเธอตื่นเต้นและดีใจ เธอเองก็จะกลับมามีลูกอีกครั้งในไม่ช้า เช่นเดียวกับพวกเราส่วนใหญ่ที่เป็นคนเหนือธรรมชาติ เธอรักเด็กและชอบที่จะขยายครอบครัวให้ใหญ่ขึ้นไปอีก “บางครั้งมันก็เหมือนความฝันเลยล่ะ และบางครั้งก็รู้สึกรับมือไม่ไหวเหมือนกัน และแน่นอนว่าบางครั้งฉันก็มีความสุขมากที่ได้พวกเขาทั้งหมดมา ฉันรู้สึกโชคดีและมีความสุข กลัวและประหม่า รู้สึกท่วมท้นและพร้อมจะเผชิญหน้ากับโลกใบนี้ไปพร้อมๆ กันเลย ความรู้สึกมันตีกันวุ่นไปหมด แต่ฉันจะไม่เปลี่ยนอะไรทั้งนั้นตอนนี้ ฉันมีความสุขกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น ฉันดีใจที่เซเลย์เป็นเซอร์ไพรส์สำหรับพวกเรา ฉันดีใจที่ได้รับความสุขเล็กๆ น้อยๆ นั้นเมื่อคืนนี้ มันวิเศษมากและทำให้ใจฉันละลาย แน่นอนว่าตอนแรกฉันกลัวว่าจะมีอะไรผิดปกติกับเธอ แต่เธอก็แข็งแรงดี และนั่นก็ทำให้ฉันมีความสุขมาก วันทั้งวันนี้เหมือนของขวัญอันแสนหวานที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะได้รับเลย” “เธอเป็นแม่ที่ดีมากนะทรินิตี้ เธอรู้ใช่ไหม” ตอนนี้เธอยิ้มให้ฉัน ไม่ใช่ยิ้มให้เด็กๆ แล้ว “เธอรักพวกเขามากและพวกเขาก็รู้ นั่นเป็นเหตุผลที่เธอถึงมีลูกเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ยังไงล่ะ พวกเขารู้ว่าตัวเองจะได้รับความรักมากแค่ไหน เลยพากันต่อคิวรอโอกาสที่จะได้เกิดมา” “เธอเนี่ยตลกชะมัดเลย จูนิเปอร์ รู้ตัวไหมเนี่ย” เราคุยกันเรื่องลูกๆ มากขึ้น รวมถึงอนาคตที่เราทุกคนจะมีร่วมกันในขณะที่ช่วยกันป้อนนม เรอ และเปลี่ยนผ้าอ้อมให้เด็กๆ ไม่นานนักพวกเขาทั้งหมดก็นอนหลับไปและเราก็ค่อยๆ วางพวกเขากลับลงในเตียงเล็กๆ ของพวกเขา ฉันสังเกตเห็นว่าจูนิเปอร์กำลังเตรียมตัวจะกลับ แต่ดูเหมือนเธอจะมีอะไรบางอย่างจะพูดก่อนไป “ฉันกำลังจะกลับไปที่บ้านเธอนะ มีงานต้องทำหน่อยน่ะ ฉันอยากจะแก้ไขบางอย่างที่ตอนนี้ยังไม่ค่อยเข้าที่เข้าทางเท่าไหร่” เธอมองมาที่ฉันด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ซึ่งทำให้ฉันสงสัย “และอะไรที่มันไม่เข้าท่าเหรอ? ฉันนึกไม่ออกเลยว่ามีอะไรพังอยู่” ฉันสับสน “สิ่งเดียวที่ไม่เรียบร้อยก็คือเตียงและเสื้อผ้าในห้องเด็กน่ะ ฉันต้องรีบไปจัดการเรื่องนั้น แต่ฉันไม่อยากให้ทรินิตี้อยู่ที่นี่คนเดียว” อืม ดูเหมือนรีซจะคิดในแง่ปฏิบัติมากกว่าฉันในตอนนี้ ฉันยังไม่ได้คิดเรื่องที่จะต้องจัดห้องเด็กเลย “อ๋อ มันมีอีกอย่างที่ต้องแก้ไขน่ะ แต่ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะจัดการให้เองทั้งหมดแล้วเดี๋ยวเธอก็จะได้เห็นตอนฉันทำเสร็จนั่นแหละ เอาล่ะ ฉันจะกลับไปที่บ้านเธอแล้วบอกกลุ่มถัดไปให้รู้ว่าพวกเขาเข้ามาหาได้แล้ว และฉันจะบอกให้พวกเขาซื้อข้าวเย็นมาให้ด้วย มันจะได้ช่วยแบ่งเบาภาระเธอได้อีกเพราะพวกเขาต้องรอมื้อเย็นก่อนจะขึ้นมาที่นี่ ขอให้พักผ่อนให้เต็มที่นะ นอนงีบสักหน่อยเถอะ แล้วเจอกัน” จูนิเปอร์โน้มตัวลงมากอดฉันแน่น และเมื่อเธอผละออก ฉันก็เห็นเธอกอดรีซที่เอวด้วย “ดูแลเธอด้วยนะ แคนดี้แพนส์ แล้วก็ดูแลเด็กๆ ด้วยล่ะ” “ฉันจะทำแบบนั้น” รีซตอบรับเธอก่อนจะกอดตอบอย่างรวดเร็ว “ลาก่อนนะ ฉันรักพวกเธอทุกคน” พูดจบเธอก็รีบวิ่งออกจากห้องไปพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า

React

พูดคุย