Chapter 811: บทส่งท้าย 7 (เล่ม 4) รูดี้ – เดตของผมกับเมย์ ผมได้รับแจ้งจากเวย์น ยามที่ประจำอยู่หน้าปราสาทว่าเมย์มารับผมแล้ว เราตกลงกันไว้ว่าเธอจะเป็นคนมารับผม เพราะผมไม่มีรถและขับรถไม่เป็น ซึ่งในระยะยาวแล้วนี่คือทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเรา และผมก็ไม่ได้เห็นว่ามันจะเป็นปัญหาอะไร ผมแค่ต้องการใช้เวลาอยู่กับเธอก็เท่านั้น ตอนที่ผมเดินออกไปที่ประตูและมุ่งหน้าไปที่รถของเธอ ผมเห็นว่าเมย์กำลังจ้องมองผมอยู่ ผมชอบนะ ผมไม่เคยมีใครมองผมแบบที่เมย์มองมาก่อน เธอไม่ได้มองผมเหมือนกับว่าการที่ผมเป็นปีศาจมันไม่ใช่เรื่องสำคัญ เธอมองผมเหมือนกับว่าเธอต้องการผม และในความคิดของผม นั่นเป็นเรื่องที่ดีมาก มันหมายความว่าผมเองก็มีอิสระที่จะต้องการเธอเช่นกัน ตั้งแต่ที่ผมได้มายังโลกมนุษย์ ผมก็เริ่มมีความรู้สึกและแรงกระตุ้นเหล่านี้ ตอนแรกผมไม่เข้าใจมันและรู้สึกกลัวอยู่ไม่น้อย แต่ผมก็ได้ปรึกษาเรื่องนี้กับอเล็กซิโอและวินเซนต์ ผมไว้ใจวินเซนต์มากที่สุดในบรรดาผู้ชายที่ทำงานให้ราชินีทรินิตี้ และผมก็รู้ว่าเขาจะไม่ตัดสินผมจากสิ่งที่ผมเล่าให้ฟัง ตามที่วินเซนต์บอก สิ่งที่ผมกำลังเผชิญอยู่ก็แค่ความใคร่และแรงกระตุ้นทางเพศ ดูเหมือนว่ามันเป็นเรื่องปกติที่ผู้ชายจะรู้สึกแบบนี้ และมันไม่ได้ทำให้ผมเป็นคนเลวร้ายแต่อย่างใด ผมซึ่งเป็นปีศาจที่ใช้ชีวิตทั้งชีวิตอยู่ในโลกใต้พิภพ ไม่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับใครมาก่อน แต่ตอนนี้เมื่อมาอยู่ที่นี่และรายล้อมไปด้วยผู้คน ผมก็อยากจะอยู่กับใครสักคน การได้เห็นคู่รักในชีวิตจริงและในทีวี มันทำให้ผมอยากได้ในสิ่งที่พวกเขามี ผมอยากเป็นเหมือนคนอื่นๆ ที่นี่ ผมอยากมีคนรัก ผมอยากมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง ผมอยากจูบและกอดใครสักคน ผมอยากได้มันทั้งหมด และแน่นอนว่าเชนได้เข้ามาหาผมเมื่อคืนหลังจากรู้เรื่องที่ผมเป็นคู่กับเมย์ เขาหอบเอาภาพยนตร์กองหนึ่งมาให้ผมโดยบอกว่าผมจำเป็นต้องดู ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไรเพราะไม่มีหน้าปกบอกชื่อเรื่อง แต่ผมก็ตกใจกับสิ่งที่ได้เห็นมากกว่าสิ่งใด มันเป็นภาพของชายหญิงเปลือยกาย และพวกเขากำลังทำสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นมาก ผม...ผมรู้ว่าพวกเขากำลังมีเพศสัมพันธ์ ผมเคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้าง แต่จนกระทั่งตอนนั้นผมก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่ามันคืออะไร แต่ตอนนี้ ผมรู้คร่าวๆ แล้วว่าควรจะคาดหวังอะไร ผมพยายามไม่คิดถึงภาพผู้คนที่กำลังมีเซ็กซ์ในหนังตอนที่ก้าวขึ้นรถไปกับเมย์ ผมไม่อยากให้เธอคิดว่าผมเป็นคนแปลกประหลาดหรือตัวประหลาดหรืออะไรทำนองนั้น เธอกำลังยิ้มให้ผมอย่างงดงาม และสิ่งที่ผมคิดได้มีเพียงว่าจะมีอะไรซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้าของเธอหรือเปล่านะ ผมเดาว่าผมคงเป็นปีศาจจริงๆ ผมมันโง่สิ้นดี โง่ โง่ โง่ ..... “อ...เอ่อ...หวัด...ดี” น้ำเสียงของเธอฟังดูประหม่า อาจเป็นเพราะผม ผมพยายามยิ้มให้เธออย่างนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อให้เธอรู้สึกสบายใจและไม่รู้สึกคุกคาม หวังว่าผมจะทำสำเร็จนะ “สวัสดีครับเมย์ ผมดีใจมากที่ได้พบคุณ” “โอ้ ว้าว” เธอถอนหายใจออกมาแรงๆ ราวกับถูกอะไรบางอย่างทำให้ตกใจ “เอ่อ เราไปทานมื้อเย็นกันเลยไหมคะ?” “ครับ แน่นอน” ผมนั่งบนเบาะผู้โดยสารขณะที่เมย์ขับรถพาเราเข้าเมืองไปยังร้านอาหาร ผมไม่เคยมาที่นี่มาก่อน แต่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นหนึ่งในร้านโปรดของเธอ ซึ่งนั่นก็ไม่มีปัญหาสำหรับผม ผมทานอะไรก็ได้ทั้งนั้น และผมอยากจะรู้เรื่องสิ่งที่เธอชอบให้มากขึ้น น่าเสียดายที่ผมมัวแต่กังวลจนไม่ได้สนใจว่าเราอยู่ที่ไหน ผมเอาแต่มองเธอและเธอเพียงคนเดียวตลอดเวลาที่เราขับรถมาที่นี่ ผมเดินอ้อมไปที่ฝั่งคนขับและเปิดประตูให้เธอก่อนที่เธอจะทันได้ทำ ผมรู้วิธีการเป็นสุภาพบุรุษ เพราะได้รับคำแนะนำมาจากชอว์น, ดีทริช, เดวิด และวินเซนต์ พวกเขาบอกผมว่าเชนสามารถเป็นสุภาพบุรุษที่สมบูรณ์แบบได้เวลาที่ภรรยาอยู่ใกล้ๆ แต่ถ้าไม่ใช่แบบนั้นเขาก็เป็นแค่คนตลกทะลึ่งตึงตังที่ไม่มีใครรับมือไหวนอกจากทรินิตี้หรือฟาลีน่า อย่างน้อยผมก็ยังมีตัวอย่างอื่นๆ ไว้ช่วยให้เรียนรู้ได้บ้าง ผมจับมือเมย์เป็นครั้งแรกที่ได้ทำจริงๆ แล้วจูงเธอออกมาจากรถ ผมพาเธอเดินเข้าไปในร้านอาหารในขณะที่พนักงานที่เรียกว่าวาเลต์นำรถของเธอไปจอดให้ พนักงานในร้านพาเราไปที่โต๊ะ แต่ผมไม่ได้สนใจเขาเลย ผมเอาแต่มองเมย์และไม่สนใจอะไรอื่นอีก ผมคิดว่าผมอาจจะกำลังทำให้เธอรู้สึกอาย เพราะใบหน้าของเธอเริ่มแดงระเรื่อ “ฉันหวังจริงๆ ว่าคุณจะชอบร้านนี้นะคะ” เมย์พูดกับผมหลังจากที่ผมเลื่อนเก้าอี้ให้เธอเพื่อช่วยให้นั่ง ก่อนที่ผมจะนั่งลงตาม ผมพยายามเป็นคู่เดตที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับเธอ “ผมมั่นใจว่าผมจะต้องชอบครับ ถ้ามันเป็นร้านโปรดของคุณ มันก็ต้องดีแน่นอน” ผมยังคงยิ้มให้เธอ บอกตามตรงว่าตราบใดที่ผมไม่ทำอะไรพัง ผมคงจะยิ้มแบบนี้ไปจนถึงตอนกลับห้องคืนนี้เลย ผมมีความสุขและตื่นเต้นมากที่ได้อยู่ที่นี่กับเธอ “คุณชอบทานอะไรบ้างคะ?” เธอถามขณะยื่นเมนูหนึ่งในสองเล่มที่พนักงานวางไว้บนโต๊ะให้ผม “ผมทานได้ทุกอย่างครับ ผมเพิ่งมาอยู่ที่โลกนี้ได้ไม่นาน เลยยังไม่รู้เรื่องรสนิยมอาหารหรืออะไรทำนองนั้น สำหรับผมแล้ว อาหารทุกอย่างในโลกนี้มันวิเศษมาก” “ถ้าอย่างนั้นคุณก็คงเป็นคนเลี้ยงง่ายสินะคะ” เธอหัวเราะคิกคัก และโอ้...มันเป็นเสียงที่วิเศษเหลือเกิน ผมมีความสุขมากที่ได้ยินมัน เป็นเสียงที่น่ารัก อ่อนหวาน และไพเราะมาก และมันหมายความว่าเธอกำลังสนุกที่ได้อยู่กับผม เดตครั้งนี้กำลังไปได้สวย เราคุยกันตลอดมื้อเย็น ผมสั่งอาหารเมนูหนึ่งที่ฟังดูเข้าท่าและเธอก็บอกว่ามันเป็นอาหารที่อร่อยและผมจะต้องชอบ ระหว่างที่เราทานอาหาร เราก็คุยกันเรื่องครอบครัวของเธอและวัยเด็กของเธอ เธอยังคงสนิทสนมกับพ่อแม่ที่อาศัยอยู่ในเมืองนี้ เธอมีน้องสาวและน้องชายที่อายุน้อยกว่าเธอ เธอเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับครอบครัวมากและเธอก็ทั้งใจดีและอ่อนหวาน เธอถามเรื่องของผมอยู่บ้างเหมือนกัน แต่มันก็ไม่มีอะไรมากมายให้เล่า ชีวิตทั้งหมดของผมก็แค่ทำสิ่งเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมา ผมเคยเป็นยามในโลกใต้พิภพจนกระทั่งราชินีทรินิตี้ปลดปล่อยผมจากชีวิตนั้น เธอพาผมมาที่นี่และนั่นคือตอนที่ชีวิตของผมได้เริ่มต้นขึ้นจริงๆ มันเป็นทุกอย่างที่ผมรู้จัก และตอนนี้ผมกำลังเรียนรู้ทุกสิ่งทุกอย่างตั้งแต่เริ่มต้น ผมรู้สึกเหมือนพูดมากเกินไป ผมกลัวว่าตัวเองอาจจะฟังดูหดหู่ไปหน่อย แต่เมย์ดูเหมือนจะไม่ถือสาอะไร เธอยังคงร่าเริงและถามคำถามต่อไปเรื่อยๆ โชคดีที่ทุกอย่างยังคงดำเนินไปด้วยดี หลังจากที่เราเพลิดเพลินกับมื้ออาหารกันจนอิ่มหนำ เมย์กับผมก็ไปดูหนังกัน นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้ดูหนังในสถานที่ใหญ่โตแบบนี้ แต่ผมก็เต็มใจที่จะลอง ถ้ามันไม่ใช่หนังแบบที่เชนเปิดให้ผมดูเมื่อคืนนี้ละก็ ผมก็โอเค เมย์สั่งเครื่องดื่มและป๊อปคอร์นให้เรา ผมเคยได้ยินเรื่องป๊อปคอร์นมาก่อนแต่ยังไม่เคยทาน มันมีกลิ่นหอมและผมก็ชอบมากตอนที่หยิบมันเข้าปาก หลังจากได้ขนมและเครื่องดื่ม เราก็เดินเข้าไปในห้องที่มืดสลัวและนั่งลงที่นั่งของเรา เราแค่นั่งดูหน้าจอไปเรื่อยๆ ระหว่างหนังฉาย แต่ผมชอบมันมาก ผมถึงขั้นกุมมือของเมย์อีกครั้งและจับไว้ตลอดการฉายหนัง มันยอดเยี่ยมมาก โชคดีที่หนังเรื่องนี้ไม่ใช่แนวที่ผู้คนมีเซ็กซ์กัน แต่มันตลกและจบลงด้วยการที่คนสองคนตกหลุมรักกัน ผมหวังว่าเมย์กับผมจะเป็นแบบนั้น คนเหล่านั้นดูมีความสุขและดูเหมือนจะมีอนาคตที่สวยงามร่วมกัน ผมอดไม่ได้ที่จะหวังให้เป็นอย่างนั้นสำหรับเรา หลังจากหนังจบ เมย์ขับรถพาเราไปซื้อไอศกรีมจากร้านระหว่างทางกลับปราสาท ตรงนั้นเอง ขณะที่เรานั่งทานของหวานเย็นๆ ท่ามกลางอากาศหนาว ผมโน้มตัวเข้าไปโดยไม่ได้คิดอะไรและจูบที่ริมฝีปากของเธอ ผมไม่เคยแม้แต่จะกอดเธอ ผมไม่เคยจูบมือหรือแก้มของเธอมาก่อนเลยด้วยซ้ำ แต่ผมกลับข้ามขั้นไปจูบที่ริมฝีปากของเธอโดยถือวิสาสะ และหลังจากที่จูบสั้นๆ นั้นจบลง ผมก็ถอยออกมาด้วยความกลัว ผมทำเกินไปหรือเปล่า? “ผ...ผมขอโทษครับ” ผมรีบเอามือปิดปากตัวเองแล้วหน้าแดงขึ้นมา “ผ...ผมไม่รู้ว่าทำไมถึงทำแบบนั้นลงไป” “ม...แหม...ฉันดีใจนะที่คุณทำแบบนั้น” เธอก็หน้าแดงเหมือนกัน แต่เธอไม่ได้โกรธเลยแม้แต่น้อย “อ...อันที่จริง คุณจะจ...จูบฉันอีกก็ได้นะคะถ้าคุณต้องการ” ผมไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลย มันสุดยอดมาก และผมก็ทำตามที่เธอว่า โดยจูบเธออีกครั้ง ค่ำคืนจบลงหลังจากนั้นไม่นาน เธอขับรถไปส่งผมที่ปราสาทและผมก็จูบลาเธออีกครั้งในรถก่อนจะลงมา มันเป็นค่ำคืนที่พิเศษมาก และผมดีใจเหลือเกินที่ได้ออกมาเดตกับคู่ของผมในครั้งนี้