Chapter 273 - Intermediate Stage Rune Master เมืองหยาง โรงแรมไห่เยว่ เช้าวันรุ่งขึ้น หวังเถิงตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมตัวออกไปข้างนอก เขาถามพนักงานโรงแรมถึงที่ตั้งของสมาคมอักขระ ในขณะที่เดินไปตามท้องถนนยามเช้า หวังเถิงนึกถึงสีหน้าของพนักงานตอนที่เขาถามถึงสมาคมอักขระ ปฏิกิริยานั้นน่าสนใจมาก เพราะพนักงานตกใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นท่าทีเคารพ ความเคารพแบบนี้ต่างจากการเคารพลูกค้าทั่วไป มันมาจากความแตกต่างของสถานะทางสังคม หวังเถิงถอนหายใจ ดูเหมือนว่าตำแหน่งของปรมาจารย์อักขระในทวีปซิงอู่จะไม่ธรรมดาเลย ไม่แปลกใจเลยที่มหาวิทยาลัยชั้นนำทุกแห่งบนโลกต่างเปิดคณะสอนวิชาอักขระโดยเฉพาะ เขาเริ่มสงสัยเกี่ยวกับสถานะทางสังคมของช่างตีเหล็กและนักเล่นแร่แปรธาตุบ้างแล้ว เมืองหยางเป็นเมืองใหญ่มาก แม้แต่ในยามเช้า ถนนหนทางก็ยังคึกคักและเต็มไปด้วยผู้คน หวังเถิงได้พบกับกลุ่มองครักษ์ในชุดเกราะ พวกเขาดูน่าเกรงขาม ชุดเกราะส่งเสียงกระทบกันดังสนั่นขณะเดินผ่าน และผู้คนที่สัญจรไปมาต่างก็รีบหลีกทางให้พวกเขาในทันที หวังเถิงยืนดูพวกเขาเดินจากไปที่ข้างทาง จากนั้นเขาก็เดินตามคำแนะนำของพนักงานผ่านไปหลายถนน จนในที่สุดก็มาถึงสมาคมอักขระ เบื้องหน้าของเขาคืออาคารขนาดมหึมาและงดงาม ชื่อของอาคารเขียนด้วยสีทองสว่างบนแผ่นป้าย ส่งประกายแสงจางๆ ออกมา ฝูงชนจำนวนมากกำลังเดินไปมาที่ลานกว้างหน้าสมาคมอักขระ มีคนหลากหลายเผ่าพันธุ์ปะปนกัน ทั้งคนแคระ ออร์ค และมนุษย์ หลายคนสวมชุดยาวที่มีตราสัญลักษณ์อักขระเด่นชัดบริเวณหน้าอก หวังเถิงเดาว่าคนเหล่านี้คงเป็นพนักงานของสมาคมอักขระ เมื่อเขาเดินผ่านประตูหลักของสมาคมอักขระเข้ามา ก็พบกับล็อบบี้ขนาดใหญ่ ผู้คนข้างในไม่มากนักจึงดูว่างเปล่า พนักงานทุกคนต่างยุ่งอยู่กับงานของตน ส่วนคนที่เดินเข้ามาในล็อบบี้ก็ไม่ได้หยุดพัก พวกเขาเดินเป็นเส้นตรงแล้วหายไปที่ปลายสุดของระเบียงทางเดิน ผนังของทางเดินในล็อบบี้ถูกแกะสลักด้วยลวดลายอักขระทุกรูปแบบ มันดูแปลกตายิ่งนัก หวังเถิงเพียงแค่เหลือบมองพวกมัน เพราะสายตาของเขาถูกดึงดูดโดยกลุ่มฟองอากาศจำนวนมหาศาลที่ลอยอยู่บนพื้น เขาตัดสินใจถูกแล้วที่มาสมาคมอักขระ เขากคิดไม่ผิดเลย มีฟองอากาศค่าสถานะมากมายให้เขาเก็บเกี่ยว จิต*10 ความรู้ด้านอักขระ*8 ความรู้ด้านอักขระ*6 ขอบเขตทางจิต*4 จิต*12 ความรู้ด้านอักขระ*10 … เขาเก็บพวกมันทั้งหมด ฟองอากาศค่าสถานะทั้งหมดถูกหวังเถิงดึงเข้ามาและซึมซาบเข้าสู่ร่างกายของเขาประหนึ่งปลาที่แหวกว่ายในมหาสมุทร มีค่าสถานะทางจิตด้วยงั้นหรือ!? หวังเถิงตกใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเก็บค่าสถานะขอบเขตทางจิตได้ ดูเหมือนว่าสมาคมอักขระแห่งนี้จะเต็มไปด้วยผู้คนฝีมือฉกาจที่ซ่อนตัวอยู่ เขาคำนวณดูแล้วพบว่าตนได้รับค่าขอบเขตทางจิตเพิ่มขึ้นรวม 18 แต้ม และค่าจิตเพิ่มขึ้น 46 แต้ม ค่าจิตของหวังเถิงพุ่งสูงขึ้นอย่างมหาศาล พลังจิตปริมาณมหาศาลพุ่งเข้าสู่สมองของเขาดุจพายุ หมุนวนราวกับพายุทอร์นาโดที่ไร้ก้นบึ้ง ใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าที่มันจะสงบลง จิต: ขอบเขตทางจิต (71.7/100) เมื่อค่าสถานะทางจิตเพิ่มขึ้น พลังจิตของหวังเถิงก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย ความสามารถของเขาจึงสูงขึ้นตามลำดับ เขายังได้รับความรู้ด้านอักขระอีก 156 แต้ม ความรู้ด้านอักขระนี้ไม่ใช่ความรู้พื้นฐานที่เขาเคยเรียนที่โรงเรียน แต่เป็นสิ่งที่ลึกซึ้งและมีความเป็นมืออาชีพมากกว่ามาก หวังเถิงมองดูหน้าต่างสถานะของตน เขาคิดว่าจะมีหมวดหมู่อื่นปรากฏขึ้นในแถวความรู้ แต่ก็ไม่มี อย่างไรก็ตาม ยังมีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างเกิดขึ้นกับหน้าต่างสถานะของเขา มีหมวดหมู่ใหม่เพิ่มเข้ามา นั่นคือ—อาชีพเสริม! ในหมวดอาชีพเสริมนี้มีสามอาชีพ: ปรมาจารย์อักขระ, ช่างตีเหล็ก และเชฟพลังยุทธ์ ช่างตีเหล็ก: 125/1000 (ระดับสูง) เชฟพลังยุทธ์: 5/2000 (ระดับปรมาจารย์) ปรมาจารย์อักขระ: 83/500 (ระดับกลาง) ในขณะเดียวกัน ข้อมูลเบื้องต้นบางอย่างก็ปรากฏขึ้นในความคิดของหวังเถิง อาชีพเสริมเหล่านี้ถูกแบ่งออกเป็นหลายระดับ: ระดับเริ่มต้น, ระดับกลาง, ระดับสูง, ระดับปรมาจารย์ และระดับมหาปรมาจารย์… เป็นไปได้ไหมว่าอาชีพเสริมในทวีปซิงอู่จะถูกแบ่งออกเป็นระดับต่างๆ แบบนี้? แล้วผู้คนบนโลกใช้เกณฑ์เดียวกันหรือเปล่า?? หวังเถิงตั้งคำถามกับตัวเอง เขาพบว่า 'นักเล่นแร่แปรธาตุ' ยังไม่ปรากฏขึ้นและยังคงอยู่ในแถวความรู้ เห็นได้ชัดว่าการรู้เรื่องการจำแนกสมุนไพรไม่ได้ทำให้เขากลายเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุ หวังเถิงเข้าใจในทันที ระดับปรมาจารย์อักขระของฉันถึงระดับกลางแล้ว ฉันเก็บความรู้ด้านอักขระได้ 156 แต้มเมื่อกี้ และก้าวกระโดดจากระดับเริ่มต้นมาเป็นระดับกลางในทันที รวมกับความรู้ด้านอักขระพื้นฐานที่มีอยู่ ตอนนี้ฉันมี 83 แต้มแล้ว? รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากของหวังเถิง เขาไม่ต้องกังวลอีกต่อไปแล้ว เขามาที่นี่เพื่อขอใบรับรองคุณวุฒิปรมาจารย์อักขระ เขาตั้งใจจะใช้มันเป็นหนทางในการแทรกซึมเข้าสู่สังคมของทวีปซิงอู่ หวังเถิงยืนอยู่ในล็อบบี้โดยมีกล่องใส่อาวุธสะพายอยู่บนหลัง เมื่อคำนึงถึงอายุที่ยังน้อยของเขา เขาจึงเป็นที่สะดุดตาอย่างยิ่ง หญิงสาวคนหนึ่งในชุดยูนิฟอร์มของสมาคมอักขระซึ่งเป็นชุดเดรสยาวเดินเข้ามา เธอยิ้มให้หวังเถิงและถามว่า "คุณคะ มาที่นี่ครั้งแรกหรือเปล่าคะ? ต้องการความช่วยเหลืออะไรไหมคะ?" "ใช่ครับ มาครั้งแรกจริงๆ ผมต้องการขอใบรับรองคุณวุฒิปรมาจารย์อักขระครับ ไม่ทราบว่าขั้นตอนเป็นอย่างไรบ้าง?" หวังเถิงพยักหน้าและตอบกลับ "คุณเป็นปรมาจารย์อักขระหรือคะ?" หญิงสาวรู้สึกตกใจเล็กน้อยเมื่อมองดูใบหน้าที่ยังดูเยาว์วัยของหวังเถิง "ครับ" หวังเถิงพยักหน้า "ตามฉันมาค่ะ" หญิงสาวรู้สึกประหลาดใจจริงๆ ท่าทีของเธอกลายเป็นเคารพยำเกรงขณะยกมือขึ้นผายทางนำหวังเถิงไปที่เคาน์เตอร์ เธอหยิบแบบฟอร์มและปากกาส่งให้หวังเถิง "รบกวนกรอกแบบฟอร์มนี้ด้วยค่ะ แล้วทางเราจะจัดเตรียมการทดสอบให้คุณในภายหลัง" หวังเถิงกรอกแบบฟอร์มอย่างสบายๆ หญิงสาวรับแบบฟอร์มไปและเหลือบมองช่องอายุ เขาอายุ 18 ปี เธอถอนหายใจและอุทานว่า "นานๆ ทีจะเห็นคนอายุน้อยขนาดนี้มาทดสอบคุณวุฒิปรมาจารย์อักขระนะคะ" จากนั้น เธอก็ถือแบบฟอร์มและนำหวังเถิงไปตามทางเดินในล็อบบี้ พวกเขาหยุดอยู่หน้าประตูบานใหญ่ มีผู้ฝึกยุทธ์สองคนยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูบานใหญ่นั้น หวังเถิงกวาดสายตามองคนทั้งสอง เขาสัมผัสได้ว่าพวกเขาอยู่ในระดับผู้ฝึกยุทธ์ 2 ดาวเป็นอย่างน้อย แต่พวกเขากลับมายืนเฝ้าประตูที่นี่ "ฉันพาคนนี้มาสอบค่ะ รบกวนให้เขาเข้าไปด้วยนะคะ" หญิงสาวกล่าวกับผู้ฝึกยุทธ์ทั้งสอง "การสอบรอบแรกจะเริ่มในอีกครึ่งชั่วโมง อย่าเดินเพ่นพ่านหลังจากเข้าไปในห้องแล้ว รอที่ที่นั่งของคุณก็พอ" ผู้ฝึกยุทธ์คนหนึ่งประหลาดใจเมื่อเห็นหวังเถิง ชายผู้นี้ดูเด็กมาก แต่เขากลับมองไม่ทะลุเลยสักนิด จึงตัดสินใจพูดด้วยความสุภาพ หวังเถิงพยักหน้าแสดงว่าเข้าใจ ผู้ฝึกยุทธ์เปิดประตูให้เขาเข้าไป หญิงสาวรู้สึกประหลาดใจที่เห็นท่าทีของผู้ฝึกยุทธ์เหล่านั้น แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เธอประทับตราบนแบบฟอร์มและยื่นให้หวังเถิง "คุณแค่ต้องยื่นแบบฟอร์มนี้ให้กรรมการคุมสอบตอนสอบค่ะ" "ครับ ขอบคุณมาก!" หวังเถิงพยักหน้าและเดินเข้าไปในห้อง ซึ่งสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ ภายในห้องมีผู้คนมากมาย เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นเป็นระยะ ส่วนใหญ่เป็นคนหนุ่มสาวอายุราว 20 ปี อย่างไรก็ตาม หวังเถิงเห็นคนสองคนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขา โดยมีผู้ใหญ่คอยติดตามมาด้วย